ความฝันที่ตื่นมาเจอจริง

ปลายนิ้วเรียวของรินทร์ลดาไม่ได้กำลังถือปากกาเซ็นเช็คหรือแท็บเล็ตตรวจงบประมาณบริษัทอย่างที่เคยเป็นในยามตื่น หากแต่กำลังพันเส้นผมสีดำขลับนุ่มมือของคนในอ้อมกอดราวกับมันเป็นสมบัติล้ำค่าชิ้นเดียวบนโลกใบนี้ ความเงียบงันในห้องนอนเพนต์เฮาส์หรูยามวิกาลที่ล่วงเลยมาจนถึงรอยต่อของวันใหม่ไม่ได้น่ากลัวอีกต่อไป เมื่อลมหายใจอุ่นร้อนของรินรดาที่ทาบทับอยู่ตรงลาดไหล่ของเธอคือเครื่องยืนยันว่า—นี่ไม่ใช่ความฝัน "ถ้ายังไม่เลิกเล่นผมฉัน สักวันมันจะร่วงหมดหัวนะคะคุณ CEO" เสียงงיתอแงปนติดตลกดังขึ้นจากคนที่ซุกหน้าอยู่กับแผงอกของเธอ รินรดายังไม่ลืมตาด้วยซ้ำ แต่ริมฝีปากอิ่มกลับขยับยิ้มกริ่มอย่างรู้ทัน ทันทีที่รับรู้ถึงสัมผัสวนเวียนอยู่แถวท้ายทอย "ตื่นแล้วก็ลุกค่ะ อย่ามาเนียนแถวนี้ พื้นที่เตียงนี้มีสัญญาเช่าชัดเจนว่าใครควรอยู่ตรงไหน" รินทร์ลดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ปากคอเราะร้ายตามสไตล์คนฟอร์มจัด ทั้งที่แขนอีกข้างยังคงกระชับกอดเอวบางของอีกฝ่ายไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้ขยับไปไหนแม้แต่นินเดียว "อ้าว ไหนบอกว่าสัญญาเช่า แล้วทำไมเมื่อคืนถึงเป็นฝ่ายดึงฉันเข้าไปกอดจนแน่นขนาดนั้นล่ะคะคุณรินทร์... หรือว่ากลัวความมืด?" รินรดาลืมตาขึ้น ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ เธอยันศอกขึ้นมองหน้าหญิงสาวรุ่นพี่ที่กำลังเม้มปากแน่น ใบหน้าสวยเฉียบของ CEO คนเก่งขึ้นสีเรื่อจางๆ จนแทบสังเกตไม่เห็นหากไม่สังเกตให้ดี "เพ้อเจ้อ ฉันแค่... อากาศมันเย็นต่างหาก ประหยัดแอร์" "อ๋อ ประหยัดแอร์เหรอคะ? ถึงได้เอาตัวมาแนบติดกันซะไม่มีช่องว่างให้อากาศลอดผ่านเลยเนี่ยนะ" รินรดาหัวเราะคิกคักในลำคออย่างชอบใจ ยามได้เห็นคนปากแข็งหาข้อแก้ตัวน้ำขุ่นๆ แบบนี้ "ยอมรับมาเถอะค่ะว่าติดใจอ้อมกอดเด็กสู้ชีวิตคนนี้" "รินรดา!" รินทร์ลดาแกล้งทำเป็นดุ พร้อมกับใช้มือหยิกเบาๆ ที่เอวคอดจนคนเด็กกว่าร้องอุทานออกมา แต่แทนที่จะผละออก รินรดากลับพลิกตัวขึ้นมาคร่อมทับร่างของ CEO สาวไว้ทันที ดวงตาทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิด กลิ่นหอมสะอาดประจำตัวของคนใต้ร่างยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่อันตราย รินทร์ลดาชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นแววตาจริงจังที่วาดผ่านดวงตาคู่นั้น แม้ภายนอกรินรดาจะเป็นเด็กสาวปากเก่ง ทันคน และไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่ยามที่มองมาด้วยความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใน... มันกลับทรงพลังเสียจนคนใจแข็งอย่างเธอต้องหลบตา "ขอบคุณนะคะ..." เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา รอยยิ้มกวนๆ เมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความอ่อนโยนที่ส่งผ่านออกทางแววตา "ขอบคุณที่ทำให้ตื่นมาแล้วไม่ต้องเจอความเคว้งคว้างเหมือนทุกที" รินทร์ลดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจในอกเต้นรัวจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน มือเรียวยกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มของคนด้านบนอย่างเผลอตัว ปากก็ยังคงอดไม่ได้ที่จะหาเรื่องกลบเกลื่อนความเขิน "พูดมากจริง... ลุกออกไปได้แล้วค่ะ ฉันจะลุกไปอาบน้ำ มีประชุมใหญ่ตอนเก้าโมง" "ไม่เอาค่ะ ขออีกห้านาที" รินรดากลับทำตัวเป็นเด็กดื้อ ซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของคนใต้ร่างอีกครั้งอย่างออดอเซาะ รินทร์ลดาถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความหมั่นไส้ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ผลักไส มือบางกลับยกขึ้นโอบกอดแผ่นหลังบางนั้นไว้หลวมๆ อย่างยอมจำนน ทว่า... ในจังหวะที่ความเงียบสงบกำลังโอบอุ้มความหวานล้ำระหว่างคนทั้งสองไว้ เสียงสัญญาณเตือนภัยระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะหน้าห้องเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้นกะทันหัน! *ติ๊ด! ติ๊ด! รหัสผ่านถูกต้อง... ยินดีต้อนรับกลับค่ะ* รินทร์ลดาผุดลุกขึ้นนั่งทันทีด้วยความตกใจ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ใครควรจะมีรหัสผ่านเข้าออกห้องนี้บ้าง ส่วนรินรดาก็รีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งตามด้วยความงุนงงและหัวใจที่กระตุกวูบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาอย่างคุ้นเคยหยุดยืนอยู่หน้าห้องนอน พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่แง้มออก... และร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้เลือดในกายของรินทร์ลดาเย็นเฉียบลงทันที บลัดดี้แมรี่ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 25 นี้ด้วยหัวใจที่เต้นรัวไปพร้อมกับรินรดาและรินทร์ลดานะคะ