กอดนั้นมีค่ากว่าคำพูด

เสียงฟ้าร้องคำรามก้องราวกับแผ่นดินจะแยกออกเป็นเสี่ยงๆ สายฝนกระหน่ำซัดสาดใส่กระจกบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรูจนเกิดเสียงดังระรัวราวกับเสียงกลองศึกที่เร่งเร้าหัวใจให้เต้นระส่ำ “เก็บเอกสารงี่เง่าของคุณแล้วไสหัวไปซะ!” น้ำเสียงที่แข็งกร้าวและเต็มไปด้วยรอยร้าวรานของรินทร์ลดาตวาดก้อง ท่ามกลางความมืดมลของห้องนั่งเล่นที่มีเพียงแสงแฟลชจากสายฟ้าส่องวาบให้เห็นใบหน้าคมคายที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังราคาแพง มือเรียวสั่นเทาจนแทบประคองตัวเองไม่อยู่ เอกสาร 'พินัยกรรมลับ' ที่ควรจะเป็นเกราะคุ้มกัน กลับกลายเป็นอาทิตย์อัสดงที่แผดเผาทุกอย่างในชีวิตเธอจนมอดไหม้ รินรดา berdiri (ยืน) นิ่งอยู่เบื้องหน้า เธอไม่ได้ขยับหนีความเกรี้ยวกราดนั้น ดวงตากลมโตคู่สวยไหววับด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งโกรธ ทั้งสงสาร และ... เจ็บปวดไม่แพ้กัน “คุณพูดจบหรือยังคะ CEO คนเก่ง” รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ เธอวางกระเป๋าลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น ก่อนจะเดินเข้าไปประชิดตัวผู้หญิงที่เอาแต่ผลักไสคนอื่นเพื่อซ่อนความอ่อนแอ “บอกให้ไสหัวไปไง! หูหนวกหรือไงฮะรินรดา!” รินทร์ลดาเงยหน้าขึ้นตวาดใส่ ดวงตาคู่คมแดงก่ำ รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาที่เจ้าตัวพยายามกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ ภาพของนักธุรกิจสาวผู้ทรงอิทธิพลไร้พ่ายพังทลายลงเหลือเพียงเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่กำลังสูญเสียทุกอย่างในโลกไปในพริบตาเดียว รินรดาไม่ตอบคำถาม เธอทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพรมราคาแพงตรงหน้าโซฟา มือบางเอื้อมไปคว้ามือที่กำลังสั่นเทาของรินทร์ลดามากุมไว้แน่น แรงบีบนั้นอบอุ่นและมั่นคง จนอีกฝ่ายสะดุ้งเฮือกแต่ไม่ยอมดึงมือกลับ “ปล่อยนะ...” รินทร์ลดาพยายามเสียงแข็ง แต่เสียงมันสั่นพร่าเสียจนฟังไม่เป็นภาษา “ไม่ปล่อยค่ะ” รินรดาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังจนรินทร์ลดาต้องชะงัก “ถึงคุณจะไล่ฉันกี่ครั้ง ถึงคุณจะหยิบพินัยกรรมบ้าๆ นั่นมาขู่ หรือทำตัวใจร้ายใส่ฉันแค่ไหน... ฉันก็ไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละค่ะ” “เธอ... เธอไม่เข้าใจอะไรเลยรินรดา!” รินทร์ลดาแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา หยาดน้ำใสไหลอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจอดกลั้น “บริษัทนั้น... พ่อฉัน... ทุกอย่างมันคือหยาดเหงื่อและความฝัน แล้วตอนนี้ฉันกำลังจะเสียมันไปให้คนพวกนั้น... ฉันมันโง่เอง ฉันมันไร้ค่า!” เพียะ! ไม่ใช่เสียงตบหน้า แต่เป็นฝ่ามือของรินรดาที่คว้าจับใบหน้าสวยเฉี่ยวของอีกฝ่ายให้หันมาสบตาตรงๆ อย่างแรงพอประมาณ ดวงตาของรินรดาลุกโชนด้วยไฟแห่งความดื้อรั้น “อย่าพูดจาดูถูกตัวเองแบบนั้นนะคะ!” รินรดาเสียงสั่นด้วยความโมโห ปนเปไปกับความรู้สึกบีบคั้นในอก “คุณรินทร์ลดาที่ฉันรู้จัก ไม่ใช่คนที่จะมานั่งยอมแพ้ให้โชคชะตาเฮงซวยนี่! คุณเก่ง คุณฉลาด และคุณสู้มาตลอด... ถ้าคุณล้มแล้วไม่ลุกขึ้นมา แล้วฉันล่ะคะ? ฉันจะหันไปพึ่งใครล่ะคะ!” คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของรินทร์ลดา ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาสองคู่ประสานกันท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงโหมกระหน่ำด้านนอก ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบจะหลุดออกมานอกอก รินทร์ลดาเม้มริมฝีปากแน่น ความเย่อหยิ่งทระя์ตนทั้งปวงมลายหายสิ้น เหลือเพียงความอ้างว้างที่เกาะกุมจิตใจ เธอโผเข้าซบลงกับลาดไหล่บางของรินรดาอย่างหมดแรง แรงโอบกอดนั้นเต็มไปด้วยความเปราะบางที่คนอื่นไม่มีวันได้เห็น รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยกับความหนักหน่วงที่โถมเข้ามา แต่เธอก็ไม่ได้ผลักไส มือบางยกขึ้นโอบกอดแผ่นหลังสั่นเทานั้นไว้แน่น ลูบไล้อย่างอ่อนโยนเพื่อปลอบประโลม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับความชื้นของหยาดฝนลอยวนอยู่ในอากาศ ทว่ากลับอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด “ร้องออกมาเถอะค่ะ... ไม่มีใครเห็นหรอก” รินรดากระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงอ่อนโยนไร้ซึ่งท่าทีประชดประชันเหมือนทุกครั้ง “ฉันอยู่นี่แล้วค่ะ... ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น” รินทร์ลดาซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ปล่อยให้หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นและเหนื่อยล้าไหลซึมผ่านเสื้อผ้าของอีกฝ่าย เสียงสะื้นไห้เบาๆ ดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอของคนที่เคยเข้มแข็งมาตลอด ทำให้หัวใจของรินรดาเจ็บแปลบ เธอรู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้แบกรับภาระอันหนักอึ้งไว้เพียงลำพังมานานแค่ไหน รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ ความปากร้ายที่ใช้เป็นเกราะป้องกันตัว แท้จริงแล้วมันคือเสียงร้องขอความรักและความเข้าใจที่ส่งไปไม่ถึงใครเลย “ทำไม... ทำไมเธอต้องใจดีกับฉันนักวะ...” เสียงอู้อี้เอ่ยลอดริมฝีปากที่แนบชิดลาดไหล่ “ทั้งๆ ที่ฉัน... ทั้งปากร้าย ทั้งใจร้ายกับเธอสารพัด...” “ก็เพราะฉันมันบ้าไงคะ ถึงได้หลงรักคนปากร้ายแบบคุณเข้าเต็มเปา” รินรดายิ้มบางๆ ทั้งน้ำตาคลอเบ้า มือยังคงลูบเส้นผมยาวสลวยที่ชื้นเหงื่อและละอองฝนอย่างทะนุถนอม “จำไว้เลยนะคะคุณรินทร์ลดา... ไม่ว่าพรุ่งนี้โลกจะใจร้ายกับคุณแค่ไหน คุณยังมีฉัน... คนที่พร้อมจะกางแขนปกป้องคุณ แม้ว่าฉันจะไม่มีอะไรเลยนอกจากตัวและหัวใจดวงนี้ก็ตาม” รินทร์ลดาเงยหน้าขึ้นช้าๆ ใบหน้าสวยห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาคู่คมที่เคยดุดัน บัดนี้ฉายแววหวั่นไหวและลึกซึ้งจนเกินกว่าจะบรรยาย หยาดน้ำตายังคงคลอหน่วยอยู่ที่แพขนตางอนงาม ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างลังเล “เธอ... พูดจริงเหรอ?” เสียงแหบพร่าเอ่ยถามราวกับไม่แน่ใจ “ถามโง่ๆ อีกแล้วนะคะ” รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกชนกัน “ถ้าไม่จริง... ฉันคงไม่มานั่งตัวเปียกปอนแล้วโดนคุณด่าฟรีๆ แบบนี้หรอกค่ะ” รินทร์ลดาชะงักไปชั่ววินาที ก่อนที่มุมปากสวยจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่จริงใจที่สุดตั้งแต่รินรดาเคยเห็นมา มันงดงามเสียจนแสงแฟลชจากฟ้าผ่าด้านนอกยังต้องยอมสยบ “ปากเก่งนักนะ... ยัยเด็กแสบ” พูดยังไม่ทันขาดคำ รินทร์ลดาก็เป็นฝ่ายประคองกรอบหน้าของรินรดาไว้ด้วยสองมือ แล้วโน้มลงมาประทับริมฝีปากอุ่นร้อนลงบนเรียวปากบางทันที เป็นการจูบที่ไม่มีการบังคับหรือเอาชนะ มีแต่ความโหยหา ความเปราะบาง และคำพูดที่ไม่ได้เอ่ยออกมาผ่านเสียง... แต่สื่อสารผ่านสัมผัสที่ลึกซึ้งจนลมหายใจขาดห้วง รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจชั่ววูบ ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง ยอมรับสัมผัสอ่อนหวานที่เจือด้วยความเศร้าสร้อยนั้นอย่างเต็มใจ มือเรียวเลื่อนขึ้นโอบรอบลำคอระหง ดึงรั้งให้อีกฝ่ายแนบชิดเข้ามาจนแทบหลอมละลายรวมกัน ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดโลกภายนอกราวกับบทเพลงบรรเลงรักในค่ำคืนอันยาวนาน ทุกอย่างกำลังดำเนินไปในบรรยากาศที่หอมหวานและเปี่ยมไปด้วยความหวัง... ทว่า ในจังหวะที่รินทร์ลดาผละริมฝีปากออกมาช้าๆ เพื่อสบตากับคนรักด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักล้นปรี่ เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่จากระเบียงชั้นบนสุด—ที่ไม่มีทางมีใครขึ้นมาได้นอกจากมีกุญแจ—ก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเยือกเย็น ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... ทั้งคู่สะดุ้งเฮือกผละออกจากกันทันที รินรดารีบดึงตัวลุกขึ้นยืนบังร่างของซีอีโอสาวไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ ดวงตากลมโตหันขวับไปมองยังทิศทางของระเบียงมืดสนิทที่มีม่านผืนใหญ่บังอยู่ และในเสี้ยววินาทีที่สายฟ้าฟาดสว่างวาบไปทั่วท้องฟ้า... เงาร่างของใครบางคนก็ปรากฏขึ้นทาบทับอยู่หลังผ้าม่านโปร่ง พร้อมกับเสียงกริ่งหน้าห้องที่ดังลั่นทะลุความเงียบขึ้นมาอย่างไม่คาดฝัน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะฟินและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่ในตอนนี้นะคะ!