คืนพายุเข้า

แสงแฟลชจากหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นในความมืดสลัวของห้องนอนหรูเปรียบเสมือนฟ้าผ่ากลางใจ รินรดาแทบหยุดหายใจ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างจ้องมองภาพถ่ายภายในห้องนี้—ภาพที่เธอกำลังก้มลงผูกเชือกรองเท้าให้ ‘เจ้านายสาว’ ในมุมที่ดูหมิ่นเหม่—พร้อมข้อความขู่กรรโชกที่เตือนให้รู้ว่าพวกเธอไม่ได้อยู่กันตามลำพังอย่างที่คิด "มองอะไรคะ?" น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยกระแสกดดันของรินทร์ลดาทำเอารินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอรีบเบือนหน้าหนีจากหน้าจอโทรศัพท์ก่อนที่เจ้าของจะทันสังเกตเห็นทว่าหัวใจกลับเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "เปล่าค่ะ... แค่คิดว่าพายุข้างนอกนั่นคงแรงน่าดู" รินรดาตอบเสียงสั่น พยายามรักษาระดับน้ำเสียงให้ปกติที่สุดขณะที่มือยังกำชายเสื้อตัวเองแน่น ความลับที่ถูกแอบถ่ายนั่นมันคืออะไร? ใครกันที่กล้าเล่นสกปรกกับผู้หญิงทรงอิทธิพลอย่างรินทร์ลดา รินทร์ลดาเลิกคิ้วมองหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาคู่คมของ CEO สาวหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความสงสัย เธอขยับตัวเข้ามาใกล้จนรินรดารู้สึกถึงไออุ่นจากกายสาวที่แผ่ซ่าน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของอีกฝ่ายยามนี้ดูจะอบอวลและบีบคั้นหัวใจคนถูกรุกเร้ามากกว่าครั้งไหนๆ "รินรดา..." รินทร์ลดาเรียกชื่อนั้นช้าๆ นิ้วเรียวยาวเชยคางเด็กสาวขึ้นให้สบตากันตรงๆ "ถ้ามีอะไรปิดบังฉันอยู่ ฉันแนะนำให้คายออกมาตอนนี้ เพราะถ้าฉันรู้จากปากคนอื่น... เธอคงรู้ว่าฉันจัดการกับ 'ของรัก' ที่พยายามทรยศยังไง" "คุณรินทร์กำลังจะบอกว่าฉันเป็นของรักของคุณงั้นเหรอคะ?" รินรดาแค่นยิ้มหยัน แม้ในใจจะหวาดหวั่นกับคำขู่ แต่เธอก็ไม่ใช่คนที่จะยอมสยบให้ใครง่ายๆ เธอขยับเข้าไปประชิดจนหน้าผากเกือบชิดกัน ท้าทายด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความดื้อรั้น "หรือแค่กลัวว่าถ้าฉันทรยศจริงๆ แล้วใครจะมาคอยดูแลเวลาคุณเหงาในคืนพายุเข้าแบบนี้?" รินทร์ลดานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงชั่วขณะ เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดา มองเห็นความจริงใจที่ซ่อนอยู่ใต้ความปากเก่งนั่น ความเงียบระหว่างทั้งคู่ถูกเติมเต็มด้วยเสียงฝนที่กระหน่ำซัดสาดกระจกบานใหญ่ราวกับจะพังทลายกำแพงที่พวกเธอสร้างกั้นไว้ "ปากเก่งนักนะ..." เสียงของรินทร์ลดากระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนฝ่ามือมาสัมผัสที่แก้มใสอย่างแผ่วเบา ราวกับจะรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา "ถ้าอยากให้ฉันหยุดปากร้าย... ก็ลองพิสูจน์สิว่าเธอเป็นได้มากกว่าแค่คนรับใช้ที่ฉันจ้างมา" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ความกดดันจากข้อความขู่กรรโชกถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวที่พุ่งพล่าน รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหวที่สวยงามที่สุด เธอรู้ว่าคนตรงหน้าคืออันตรายที่หอมหวาน และการก้าวเข้าใกล้ในวินาทีนี้อาจหมายถึงการสูญเสียทุกอย่าง แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือการได้ครอบครองสิ่งที่โหยหาที่สุด ทันใดนั้น เสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหวจนไฟในห้องดับวูบลง ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั้งห้องทันที มีเพียงแสงสว่างวาบจากสายฟ้าที่ส่องให้เห็นเงาร่างของกันและกัน รินทร์ลดาคว้าตัวรินรดาเข้ามากอดไว้แน่น สัมผัสที่โหยหาถูกถ่ายทอดผ่านอ้อมกอดที่สั่นเทาเล็กน้อยของหญิงสาวผู้แข็งแกร่ง "อย่าทิ้งฉันไปไหน..." เสียงกระซิบของรินทร์ลดาในความมืดนั้นทำลายปราการสุดท้ายในใจของรินรดาจนหมดสิ้น เธอไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่กลับวงแขนกอดตอบอีกฝ่ายแน่นขึ้น ซุกหน้าลงกับไหล่บางที่สั่นสะท้าน ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองประสานเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องพัก พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่ดังกังวานท่ามกลางเสียงพายุ... มันไม่ใช่การเคาะแบบคนปกติ แต่เป็นการเคาะเป็นจังหวะที่คุ้นเคย ราวกับผู้มาเยือนกำลังจะบอกว่า 'ความลับที่เธอเห็นบนหน้าจอโทรศัพท์นั่น คือจุดเริ่มต้นของหายนะ' ประตูห้องเปิดผางออกโดยไม่มีการอนุญาต แสงไฟฉายส่องสว่างวาบตัดผ่านความมืดตรงมาที่เตียงนอน รินทร์ลดาผละออกจากรินรดาด้วยความตกใจ ขณะที่คนตรงหน้าบานประตูยืนยิ้มแสยะพลางยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปพวกเธอในท่าทางที่แนบชิดกันอีกครั้ง "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญเข้าให้แล้วสิคะ คุณรินทร์... หรือว่าจริงๆ แล้วควรจะเรียกว่า 'ความลับที่น่าอับอาย' ของคุณดี?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ แล้วมาร่วมลุ้นไปกับบททดสอบหัวใจครั้งใหม่ในตอนหน้าด้วยกันนะคะ... บลัดดี้แมรี่ค่ะ