ห้องพักเดียวกัน?

กลิ่นอายเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศภายในห้องพักวีไอพีระดับห้าดาวไม่ได้ช่วยบรรเทาความอึดอัดที่กำลังแผ่ซ่านขึ้นในอกของรินรดาเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มเยือกเย็นของแขกไม่ได้รับเชิญยังคงประดับอยู่บนใบหน้าคมคาย ขณะที่ดวงตาคู่คมกวาดมองสภาพภายในห้องพักกว้างขวาง ซึ่งมีเตียงนอนขนาดคิงไซส์ตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางราวกับจงใจเยาะเย้ย "แปลกใจจริง ๆ นะคะ ที่คุณยังกล้าโผล่หัวมาเหยียบที่นี่อีก ทั้งที่เรื่องงามไส้คราวก่อนมันยังไม่ทันจางหายจากความทรงจำของใครหลายคน" เสียงหวานใสแต่คมกริบราอาบยาพิษดังขึ้นทำลายความเงียบ รินทร์ลดา เจ้าของร่างเพรียวระหงในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมเนื้อดีก้าวออกมาจากมุมห้องด้วยท่าทีสง่างาม ทว่าดวงตาคู่คมกลับฉายแววอันตรายราวกับพยัคฆ์สาวที่กำลังถูกล้ำอาณาเขต ร่างสูงโปร่งเดินตรงเข้าไปยืนขวางหน้าชายหนุ่มผู้มาเยือนเอาไว้โดยสัญชาตญาณ ราวกับต้องการปกป้องเด็กสาวที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ด้านหลัง "แหม... คุณรินทร์ลดาใจร้ายจังเลยนะครับ ผมอุตส่าห์ดั้นด้นตามมาเซอร์ไพรส์ถึงต่างจังหวัดทั้งที" ชายหนุ่มไหวไหล่เบา ๆ น้ำเสียงเจือความกวนประสาทอย่างปิดไม่มิด "อีกอย่าง ผมแค่วิวาทะกับคู่หมั้นเก่าตามประสาคนรักเก่า... แต่ดูท่าทางตอนนี้ คุณรินทร์ลดาคงจะงานยุ่งไม่น้อย ถึงได้มีเด็กฝึกงานคนนี้มาคอยปรนนิบัติพัดวีถึงห้องนอน แถมยังเป็น 'ห้องพักเดียวกัน' ซะด้วยสิครับ" คำว่า 'ห้องพักเดียวกัน' ถูกเน้นเสียงด้วยน้ำเสียงมีเลศนัย สายตาเจ้าเล่ห์กวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของรินรดาที่อยู่ในชุดนอนไม่ได้นอนเนื้อนุ่ม ก่อนจะวกกลับมาสบตากับ CEO สาวที่ตอนนี้ใบหน้าเรียบตึงจนแทบจะหยดเป็นน้ำแข็งได้อยู่แล้ว รันรดาเม้มริมฝีปากแน่น มือบางกำเข้าหากันจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความทรงจำเลวร้ายเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้ผุดวาบขึ้นมาในหัว เขานี่แหละคือตัวปัญหาที่ทำให้เธอเกือบหมดอนาคตในบริษัทเมื่อหลายเดือนก่อน และตอนนี้เขากลับตามมารังควานถึงสถานที่พักผ่อนส่วนตัวที่เธอควรจะปลอดภัยที่สุด "ถอนคำพูดของคุณไปซะเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะเรียกบอดี้การ์ดมาโยนคุณออกไปจากชั้นนี้" รินทร์ลดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านออกมาจากรังสีรอบตัวจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงหลายองศา "และจำใส่สมองอันน้อยนิดของคุณเอาไว้ด้วยว่า รินรดาเป็นคนของฉัน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง!" คำว่า 'คนของฉัน' กระแทกกระทั้นเข้าหูของรินรดาเต็มแรง หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแรง ความอบอุ่นสายหนึ่งตีตื้นขึ้นมากลบความหวาดกลัวเมื่อครู่จนหมดสิ้น แม้เธอจะรู้ดีว่า CEO สาวอาจจะแค่พูดเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของบริษัทและตบหน้าแขกผู้มารยาททรามคนนี้ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับทรยศด้วยการเต้นระรัวจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก ชายหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่หระ สายตาคมกริบมองเลยไหล่ของรินทร์ลดาไปยังร่างบางที่ยืนหลบอยู่ด้านหลัง "อ๋อ... คนของคณรินทร์ลดานี่เอง รสนิยมเปลี่ยนไปเยอะเลยนะครับ จากไฮโซสาวตระกูลดัง ตอนนี้ลดตัวมาเลี้ยงเด็กก้นครัวไต่เต้าจากล่างขึ้นบน น่าสนใจดีนี่... หวังว่าบนเตียงจะเด็ดดวงเหมือนฝีปากตอนประชุมนะครับน้องริน" เพี๊ยะ! เสียงตบฉาดใหญ่ดังสนั่นหวั่นไหวจนก้องไปทั่วห้อง รินทร์ลดาไม่ปล่อยให้ปากเน่าๆ นั่นได้พ่นคำพูดต่ำตมออกมามากกว่านี้ มือเรียวฟาดลงบนใบหน้าคมคายอย่างเต็มแรงจนใบหน้าของชายหนุ่มหันไปตามแรงเหวี่ยง รอยนิ้วมือสีแดงปรากฏเด่นชัดขึ้นมาทันทีท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ชายหนุ่มค่อย ๆ หันกลับมา ชายตาคมกริบมอง CEO สาวด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว รสชาติเค็มปร่าของเลือดที่มุมปากทำให้แววตาพยศเปลี่ยนเป็นความเคียดแค้นชั่วขณะ "มือหนักดีนี่ครับ... ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ คุณรินทร์ลดา ความลับในบริษัทของคุณ... มันไม่ได้มีแค่เรื่องนี้นะครับ" พูดจบ เจ้าตัวก็ก้าวถอยหลังออกไปช้า ๆ พร้อมกับส่งรอยยิ้มหยันให้รินรดาที่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปและปิดประตูห้องพักลงอย่างแรง เสียงกักขฬะเลือนหายไปพร้อมกับความเงียบที่กลับมาปกคลุมอีกครั้ง รินทร์ลดายังคงยืนนิ่ง คล้ายรูปปั้นหินอ่อนที่กำลังระ1บความโกรธอยู่ภายใน อกบางกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจเข้าออกลึกๆ นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยโทสะที่ยังมอดดับไม่สนิท ก่อนที่เธอจะสะบัดหน้ากลับมามองเด็กสาวที่ยืนก้มหน้าเม้มปากเงียบอยู่ด้านหลัง "ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะคะ? หรือว่าชอบใจที่มีผู้ชายมาแทะโลมต่อหน้าแบบนี้?" น้ำเสียงห้วนจัดถูกพ่นออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านในใจ รินทร์ลดาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังโกรธเรื่องอะไร ระหว่างไอ้สารเลวนั่น หรือความรู้สึกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอกตอนที่ได้ยินคำพูดดูถูกเหียดหยามเด็กสาว รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวสูงกว่า แววตาคมกริบไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ ทั้งสิ้น มีเพียงประกายความดื้อรั้นที่ท้าทายอำนาจมืดของ CEO สาวอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าฉันชอบ... ฉันคงไม่ยืนให้คุณออกโรงปกป้องจนเจ็บมือเล่นหรอกค่ะคุณรินทร์ลดา" คำตอบยอกย้อนทำเอาคนฟังถึงกับชะงัก รินทร์ลดาหรี่ตามองเด็กสาวตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ ยิ่งเห็นท่าทีเชิดรั้นไม่ยอมคน ยิ่งทำให้เธออยากจะปราบพยศคนปากเก่งคนนี้ให้เข็ดหลาบเสียเหลือเกิน "ปากดีนักนะ... คิดว่าทำตัวเป็นฮีโร่แล้วฉันจะต้องซาบซึ้งใจเหรอคะ?" รินทร์ลดาเดินสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างบางทีละก้าว บีบบังคับให้รินรดาต้องถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ไหล่บางถูกกักขังไว้ด้วยแขนเรียวทั้งสองข้างที่ทาบทับลงบนกำแพง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นอายน้ำหอมราคาแพงรดรินอยู่ใกล้แค่คืบ จนรินรดารู้สึกเหมือนออกซิเจนในปอดกำลังจะหมดลง "ฉันไม่ได้ทำเพื่อคุณสักหน่อย... ฉันแค่ไม่อยากฟังคำพูดทุเรศๆ ของหมอนั่นต่างหากล่ะคะ" รินรดาเถียงกลับเสียงสั่นพร่า พยายามเบือนหน้าหนีสายตาคมกริบที่จ้องมองมาใกล้เกินไป ใกล้จนเห็นแพขนตางอนและริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างถือดี "โกหกไม่เนียนเลยนะคะรินรดา" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูจนขนลุกซู่ ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียนนุ่มไปนิดเดียวอย่างจงใจแกล้ง "หัวใจคุณเต้นดังจนฉันได้ยินเสียงมันประท้วงอยู่แล้วนะ... หรือจะเถียงว่าไม่ได้รู้สึกอะไรเลยตอนที่ฉันบอกว่าคุณเป็น 'คนของฉัน'?" รินรดาหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นไปถึงใบหู ร่างกายแข็งทื่อเมื่อฝ่ามืออุ่นจัดของคนตรงหน้าเลื่อนขึ้นมาสัมผัสกรอบหน้าเรียวเบาๆ นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ระต้นคอออกอย่างถือวิสาสะ สัมผัสวาบหวามที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหันทำให้สมองของเธอนึกคำเถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว "ฉัน... ฉันไม่ได้..." "ชูشส์..." นิ้วเรียวแตะลงบนริมฝีปากอิ่มที่กำลังจะอ้าเถียง ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววระยิบระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้เป็นฝ่ายกุมชัยชนะ "อย่าแก้ตัวเลยค่ะเด็กน้อย... เพราะต่อจากนี้ คุณจะไม่มีวันได้หนีพ้นจากห้องนี้ หรือแม้แต่จากเงาของฉันไปไหนได้อีกแล้ว" รินทร์ลดาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะแนบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเป็นหนึ่งเดียวในพื้นที่แคบๆ บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่เจือความอันตราย ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้ทาบทับลงหากันตามแรงดึงดูดอันมหาศาล เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรัวเร็วขัดจังหวะความสัมพันธ์ที่กำลังจะก้าวข้ามเส้นกั้น! ก๊อก ก๊อก ก๊อก! "คุณรินทร์ลดาคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! สื่อข้างล่างโรงแรมกำลังแห่กันมาสัมภาษณ์คุณเรื่องคลิปฉาวเมื่อครู่..." เสียงร้อนรนของเลขาฯ ส่วนตัวที่ดังทะลุประตูเข้ามา ทำให้รินทร์ลดาชะงักกึก ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดสุดขีดที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ถอนใบหน้าออกช้าๆ หันไปมองประตูห้องด้วยแววตาดุดัน ทว่าในวินาทีที่รินทร์ลดาหันกลับไปสนใจเสียงเรียกด้านนอก รินรดากลับเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือของ CEO สาวที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ซึ่งกำลังสว่างวาบขึ้นพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากหน้าจอไลน์—ภาพถ่ายลับภายในห้องนอนนี้ พร้อมข้อความขู่กรรโชกจากบุคคลที่ไม่คาดฝัน... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความระทึกใจและเคมีร้อนแรงนี้ร่วมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!