ทริปธุรกิจที่วุ่นวาย

"ถ้าคุณยังกลอกตาใส่ฉันอีกที ฉันจะหักโบนัสคุณสามเดือนรวด ข้อหาหมิ่นประมาทผู้บริหารค่ะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดจงใจดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมภายในห้องโดยสารชั้นเฟิร์สคลาสของเครื่องบินเจ็ตส่วนตัว รินทร์ลดาปรายตามองเลขาฯ สาวคนสนิทที่นั่งอยู่เบาะข้างกันอย่างคาดโทษ ปลายนิ้วเรียวสวยภายใต้สูทสั่งตัดเข้ารูปเคาะลงกับพนักวางแขนเป็นจังหวะเนิบนาบสะท้อนอารมณ์คุกกรุ่น รินรดาชะงักมือที่กำลังจะเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ต เธอหันขวับไปสบตากับซีอีโอสาวผู้ทรงอิทธิพลด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษ "โบนัสสามเดือนเหรอคะ? เกรงใจจังค่ะท่านประธาน เงินเดือนนิดเดียวแถมภาระหนี้สินรุงรังแบบฉัน จะเอาปัญญาที่ไหนไปใช้หนี้ล่ะคะ ถ้าไม่ใช่เพราะต้องมานั่งทนฟังเสียงบ่นงึมงำเหมือนคนวัยทองของบอสตั้งแต่สนามบินจนถึงบนฟ้าเนี่ย" รินรดาตอกกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มมุมปากของเธอกวนประสาทเสียจนคนมองอยากจะยกมือขึ้นมาหยิกให้เนื้อเขียว "ปากเก่งนักนะ..." รินทร์ลดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมดุหรี่ลงเล็กน้อย สำรวจใบหน้าของคนที่กล้าต่อปากต่อคำกับเธออย่างไม่ลดละ "หวังว่าเวลาไปถึงหน้างานที่เชียงราย ปากดีๆ แบบนี้จะช่วยฉันเจรจาโปรเจกต์รีสอร์ตพันล้านผ่าน ไม่ใช่เอาแต่ยืนอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลากرำนะ" "ระดับฉันแล้ว ไม่เคยทำให้ท่านประธานผิดหวังหรอกค่ะ... ยกเว้นเรื่องเดียว" รินรดาแกล้งเว้นจังหวะ ปล่อยให้สายตาดึงดูดความสนใจ ก่อนจะโน้มใบเข้าไปกระซิบชิดริมหูอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่า "เรื่องที่ต้องมาทนนอนห้องเดียวกับบอสต่างหากล่ะคะ ที่ฉันกลัวว่าจะทนไม่ไหว" รินทร์ลดาชะงัก กลิ่นกายหอมหวานละมุนละไมประจำตัวของรินรดาโชยเข้าจมูกจนหัวใจกระตุกวูบ เปลือกตาบางกะพริบถี่เพื่อตั้งสติกับความใกล้ชิดกะทันหัน แต่ด้วยศักดิ์ศรีค้ำคอ CEO สาวจึงรีบเบือนหน้าหนีแล้วจัดปกเสื้อสูทให้เข้าที่ กลบเกลื่อนร่องรอยความประหม่าด้วยการเชิดหน้าขึ้นสูง "อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยรินรดา ห้องพักระดับวีไอพีที่นั่นเตียงแยกเด่นชัดเจน ฉันไม่พิศวาสจะไปนอนเบียดเด็กกะโปโลอย่างคุณหรอกค่ะ" "จริงเหรอคะ? งั้นคืนนี้เรามาคอยดูกันนะคะ ว่าใครกันแน่ที่จะนอนไม่หลับ" รินรดายิ้มเยาะอย่างผู้กุมชัยชนะ ก่อนจะเอนหลังพิงเบาะแล้วหลับตาลงปล่อยให้บรรยากาศระหว่างกันตึงเครียดด้วยกระแสไฟฟ้าที่สパークใส่กันตลอดเวลา สองชั่วโมงต่อมา รถยนต์หรูสัญชาติอังกฤษพุ่งทะยานเข้าสู่รีสอร์ตสไตล์โมเดิร์นลักชูรีท่ามกลางขุนเขาและสายหมอกยามเย็น อากาศบริสุทธิ์เย็นสบายไม่ได้ช่วยลดทอนความดุเดือดในบรรยากาศการทำงานลงเลยแม้แต่น้อย รินรดาในชุดสูทกระโปรงเข้ารูปสีดำทะมัดทะแมงเดินเคียงคู่มากับรินทร์ลดาที่สวมแว่นกันแดดทรงโตปกปิดใบหน้าเรียบเฉย "สวัสดีค่ะท่านประธาน ทางเราจัดเตรียมห้องพักสุดพิเศษสำหรับผู้บริหารสูงสุดไว้เรียบร้อยแล้วนะคะ เป็นวิลล่าส่วนตัวริมหน้าผา วิวสวยที่สุดในรีสอร์ตเลยค่ะ" ผู้จัดการโครงการกล่าวต้อนรับด้วยรอยยิ้มกว้าง พร้อมกับยื่นคีย์การ์ดห้องพักให้เพียง "ใบเดียว" รินรดาขมวดคิ้วฉับ หันขวับไปมองหน้าผู้จัดการรีสอร์ตสลับกับร่างสูงของเจ้านายสาวทันที "เดี๋ยวนะคะ ผู้จัดการบอกว่าวิลล่าหลังนี้... มีกี่เตียงนะคะ?" "เอ่อ... ทางเราเข้าใจว่าท่านประธานเดินทางมากับเลขาฯ คนสนิท และน่าจะต้องการความสะดวกสบายสูงสุด ทางเราจึงจัด 'เตียงคิงไซส์พิเศษ' ขนาดหกฟุตไว้เพียงเตียงเดียวกลางห้องนอนหลัก เพื่อให้สมฐานะการพักผ่อนค่ะ" ผู้จัดการตอบด้วยความภาคภูมิใจ โดยไม่รู้เลยว่าคำตอบนั้นกำลังสร้างหายนะให้คนฟัง รินทร์ลดาหันขวับมามองรินรดา สีหน้าของซีอีโอสาวนิ่งค้างไปสามวินาที ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความกระอักกระอ่วนที่พยายามเก็บอาการอย่างสุดชีวิต ขณะที่รินรดากลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "อุ๊ย... เตียงคิงไซส์เตียงเดียวกลางห้องนอนหลักซะด้วยสิคะท่านประธาน" รินรดาจงใจลากเสียงยาวอย่างล้อเลียน ดวงตาสองชั้นคู่สวยพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "ไหนบอสบอกว่ารีสอร์ตนี้ได้มาตรฐานระดับสากลไงคะ ทำไมจัดห้องพักได้เร้าใจเบอร์นี้ล่ะคะเนี่ย" "เงียบไปเลยนะรินรดา!" รินทร์ลดาปรามเสียงลอดไรฟัน พวงแก้มเนียนเน่าแอบขึ้นสีแดงเรื่อโดยไม่รู้ตัวด้วยความขัดเขิน เธอหันไปปั้นหน้ายิ้มแย้มใส่ผู้จัดการรีสอร์ต "ขอบคุณมากค่ะสำหรับความกรุณา... พวกเรา 'จัดการกันเอง' ได้ค่ะ เชิญคุณไปพักผ่อนเถอะค่ะ" เมื่อผู้จัดการคล้อยหลังไป วิลล่าหรูส่วนตัวก็เหลือเพียงความเงียบและแรงกดดันมหาศาลระหว่างคนทั้งคู่ รินทร์ลดาถอดแว่นกันแดดออก วางกระเป๋าลงบนโซฟาเสียงดังลั่น ก่อนจะหันมาตวัดสายตาดุใส่เลขาฯ ตัวแสบที่กำลังเดินสำรวจห้องนอนกว้างขวางด้วยท่าทางสบายใจเฉิบ "คุณห้ามล้ำเส้นเขตแดนเด็ดขาด ฝั่งซ้ายคืออาณาจักรของฉัน ฝั่งขวาคือของคุณ ห้ามแม้แต่จะคิดกลิ้งตกเตียงมาฝั่งนี้ ไม่งั้นฉันไล่คุณออกพรุ่งนี้เช้าแน่!" รินทร์ลดาประกาศกร้าว ชี้มือไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่ที่มีหมอนกั้นกลางไว้ราวกับแนวชายแดนสงคราม รินรดาหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่หรา เธอเดินเข้ามาประชิดตัวร่างสูงที่ยืนกอดอกแน่น ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียนของเจ้านายสาวไปเพียงนิดจนคนตัวสูงสะดุ้งสุดตัว "เส้นแบ่งเหรอคะ? ของแบบนี้มันมีไว้ข้ามไม่ใช่เหรอคะท่านประธาน... แล้วอีกอย่าง" รินรดากระซิบชิดริมฝีปากนุ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น "คืนนี้ฝนทำท่าจะตกหนักซะด้วยสิคะ เกิดฉันกลัวเสียงฟ้าผ่าจนต้องวิ่งมาซุกอกบอสขึ้นมาจริงๆ บอสจะใจร้ายไล่ฉันลงจากเตียงลงไปนอนพื้นจริงเหรอคะ?" "รินรดา! คุณนี่มัน..." รินทร์ลดาถอยหลังกรูดจนสะโพชนิดติดขอบเตียง ดวงตาคู่คมสั่นไหวระริกด้วยความปั่นป่วนที่ควบคุมไม่ได้ หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอกกับสายตาแพรวพราวและคำพูดจายั่วยวนเกินต้านทานของเด็กสาวตรงหน้า ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูวิลล่าดังขึ้นกะทันหัน ทำลายบรรยากาศชวนใจเต้นระทึกให้แตกกระจาย รินทร์ลดาถอนหายใจด้วยความโล่งอก รีบผลักอกเลขาฯ สาวให้ออกห่างแล้วจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย "ฉันไปเปิดเองค่ะ" รินรดาว่าด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม เดินนองนวดไปเปิดประตูด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยที่ถูกขัดจังหวะ แต่ทว่า รอยยิ้มบนใบหน้าของรินรดาต้องมลายหายไปทันที เมื่อบุคคลที่ยืนอยู่หน้าประตูคือชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบ หน้าตาหล่อเหลาคมคายที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี—อดีตคู่หมั้นหนุ่มตระกูลดังผู้เคยประกาศกร้าวว่าจะทำลายชีวิตเธอให้ย่อยยับ "เซอร์ไพรส์ครับรินรดา... ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอคุณที่นี่ แถมยังอยู่ห้องเดียวกับผู้หญิงคนนั้นซะด้วยสิ" ชายหนุ่มแย้มยิ้มเยือกเย็น กวาดสายตามองข้ามไหล่บางเข้าไปภายในห้องนอน ก่อนจะสบตากับรินทร์ลดาที่เดินตามออกมาด้วยแว็งตาร้ายกาจ -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ! <3