สัญญาใจที่เริ่มสั่นคลอน

กลิ่นอายความอับชื้นผสมผสานกับกลิ่นชาเอิร์ลเกรย์ราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัวของ CEO สาว รลียวยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดายืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานกระจกใส ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธปนระคนหวาดหวั่น ขณะที่คู่กรณีอย่าง รินทร์ลดา กลับนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ด้วยท่าทีนิ่งสงบ ทว่าดวงตาสีนิลคู่นั้นกลับลุกโชนไปด้วยไฟโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "คุณมันเผด็จการ!" รินรดาตอกกลับเสียงกร้าว ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังร่างสูงที่นั่งสูงกว่า "คิดว่าเอาสัญญาบ้าๆ นั่นมาขู่แล้วฉันจะยอมก้มหัวให้ตลอดไปหรือไงคะ คุณรินทร์ลดา!" "ฉันไม่ได้ขู่... ฉันแค่ทวงสิทธิ์ในฐานะเจ้าหนี้ และในฐานะคนที่เธอ... ไม่มีวันหนีพ้นต่างหากล่ะ รินรดา" รินทร์ลดาแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวเด็กสาวเจ้าปัญหาอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมวานิลลาจางๆ ลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจของรินรดากระหน่ำเต้นรัวราวกับกลองเพล ปากบอกว่าเกลียดนักท่าทีเย่อหยิ่งนี่นัก แต่ทำไมขาเจ้ากรรมถึงก้าวถอยหลังไม่ได้เลยสักนิดเมื่ออีกฝ่ายเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ขนาดนี้ "ถอยไปนะ..." รินรดาเอ่ยเสียงแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว เมื่อแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับชั้นหนังสือด้านหลัง จนถูกอีกฝ่ายกักขังไว้ในวงแขนเรียวที่ยกขึ้นทาบกับชั้นไม้ทั้งสองข้าง รินทร์ลดาไม่ยอมถอย เธอโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ดวงตาคู่คมกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหยักสวย "ปากเก่งนักนะ... ไหนลองพูดประโยคเมื่อกี้ให้ฉันฟังใกล้ๆ อีกทีสิคะ เด็กดื้อ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดรดต้นคอยิ่งทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง รินรดารู้สึกเหมือนสติสัมปชัญญะกำลังจะหลุดลอยไปกับสัมผัสคุกคามที่แสนเย้ายวนนี้ มือบางยกขึ้นหมายจะผลักอกอีกฝ่ายให้ถอยห่าง แต่กลับถูกมือเรียวใหญ่คว้าหมับแล้วรวบขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย แรงปะทะระหว่างความถือดีและความปรารถนาที่ซ่อนเร้นระเบิดขึ้นในความเงียบ รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตา ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกันอยู่รอมร่อ ความใกล้ชิดระดับอันตรายนี้ทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน สายตาของรินทร์ลดาเปลี่ยนไป วูบหนึ่งมีความอ่อนโยนและโหยหาฉายชัดขึ้นในดวงตาสีนิลคู่นั้น ริมฝีปากบางเฉียบเคลื่อนเข้ามาใกล้ริมฝีปากของรินรดามากขึ้นเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นของกันและกัน รินรดาหลับตาลงโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก... เหลือเพียงเสี้ยววินาทีเดียวที่ริมฝีปากจะแนบชิดติดกัน ทว่า... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูอมชมพูนั้นจนย่อยยับ รินทร์ลดาผละตัวออกห่างทันทีด้วยความหงุดหงิดสุดขีด ใบหน้าสวยเฉี่ยวกระชากกลับมาเรียบตึงเป็นน้ำแข็งเช่นเดิม ขณะที่รินรดาลืมตาขึ้น หอบหายใจถี่กระชั้น ใบ้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอายและโล่งอกในเวลาเดียวกัน "เข้ามา!" รินทร์ลดาตวัดเสียงสั่งด้วยความไม่พอใจ ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างของเลขาคนสนิทที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณรินทร์คะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ ทางบอร์ดบริหารชุดใหญ่บุกมาที่บริษัทแล้วค่ะ!" รินทร์ลดาขมวดคิ้วมุ่นทันที หันกลับมามองรินรดาที่ยืนหน้าแดงก่ำอยู่ชิดชั้นหนังสือ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบแต่นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเฉียบคม "เกมของเรายังไม่จบแค่นี้แน่... รินรดา" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!