รอยยิ้มที่มองไม่เห็น

นิยาย Girl Love Party Room เรื่อง: เจ้านายครับ... ขาเตียงผมคึกคัก ตอนที่ 11: รอยยิ้มที่มองไม่เห็น โดย บลัดดี้แมรี่ -------------------------------------------------- “ถ้าคิดจะจ้องหน้าฉันเพื่อหาช่องทางฟ้องร้องกรม劳动 (แรงงาน) ล่ะก็ เลิกเสียเวลาเถอะค่ะ รินลดา เพราะต่อให้เธอเอาสัญญาจ้างมาสวดมนต์ไล่ผีใส่ฉัน ฉันก็ไม่มีทางจ่ายค่าโอทีเกินจริงให้เด็กฝึกงานที่ทำงานไม่คุ้มเงินเดือนหรอกนะคะ” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราายใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้น ท่าדהานความเงียบงันของห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรูที่ถูกลดทอนแสงสว่างลงเหลือเพียงแสงนีออนสีส้มสลัวจากตึกระฟ้าเบื้องล่าง รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยจากการตกอยู่ในภวังค์ความคิด ดึงสายตากลับจากการสำรวจเค้าโครงใบหน้าด้านข้างของคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ร่างบางเม้มริมฝีปากแน่นอย่างนึกหมั่นไส้ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากเถียงกลับทันทีเหมือนทุกครั้ง บรรยากาศในห้องตอนนี้มันช่างประหลาดสิ้นดี... ปกติแล้วพื้นที่สี่เหลี่ยมแห่งนี้มักจะอบอวลไปด้วยสงครามประสาท เสียงปะทะฝีปากแบบตาต่อตาฟันต่อฟันระหว่าง CEO สาวเจ้าสำอางผู้เย่อหยิ่งกับเด็กสาวสู้ชีวิตที่พกความปากกล้ามาเต็มพิกัด แต่ในยามวิกาลที่เข็มนาฬิกาเคลื่อนตัวผ่านเลยเที่ยงคืน ความดุเดือดเผ็ดร้อนกลับถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างน่าประหลาด รินรดาแกล้งทำเป็นก้มหน้าลงจัดกองเอกสารรายงานการประชุมบนตัก ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว ตัวอักษรพวกนั้นมันเริ่มเบลอจนกลายเป็นตัวเลขยึกยือตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว ความอ่อนล้าจากการโหมงานติดต่อกันสามวันเต็มเริ่มกัดกินพลังงานในร่างกายทีละน้อย เปลือกตาคู่สวยที่เคยตื่นตัวอยู่เสมอกำลังหนักอึ้งราวกับมีตุ้มน้ำหนักมาถ่วงไว้ “นี่เธอยังไม่กลับอีกเหรอ หรือว่าสมองกำลังประมวลผลคำสั่งของฉันช้ากว่าปกติคะ?” รินทร์ลดาเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแท็บเล็ต ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาแฟชั่นฉายแววหงุดหงิดระคนรำคาญใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม แต่ทว่า... น้ำเสียงที่พ่นออกมานั้นกลับไม่ได้มีความดุดันจริงจังเหมือนอย่างเคย มันเจือไปด้วยความกังวลบางเบาที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่ง ไม่มีเสียงตอบรับจากเด็กสาวปากเก่ง รินทร์ลดาขมวดคิ้วมุ่น นางวางแท็บเล็ตในมือลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘ปัง’ จนเกิดเสียงก้องกังวานในความเงียบ ร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเข้มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโซฟาตัวยาวที่รินรดานั่งอยู่ “รินลดา! อย่ามาทำเป็นหูทวนลมใส่ฉันนะ ฉันถามว่า...” คำพูดทั้งหมดขาดหายไปในลำคอ เมื่อดวงตาคู่คมกวาดมองสำรวจร่างของเด็กสาวตรงหน้าให้ชัดเจน รินรดากำลังนั่งพิงพนักโซฟาโดยที่ศีรษะเอียงพับไปด้านข้างอย่างหมดแรง ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอเป็นจังหวะบ่งบอกว่าเจ้าตัวได้หลุดเข้าสู่ห้วงนิทราไปเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าเนียนใสยามหลับใหลไร้ซึ่งร่องรอยของการต่อกรหรือวาจายียวนกวนประสาท มันกลับดูอ่อนเยาว์และเปราะบางเสียจนคนมองรู้สึกเหมือนถูกค้อนทุบลงกลางอกอย่างแรง ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด... มันคือความเงียบที่ทำให้หัวใจของ CEO สาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครเต้นรัวระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก รินทร์ลดาถอนหายใจออกมาเบาๆ ราวกับยอมจำนนต่อความเหนื่อยล้าของอีกฝ่าย หล่อนกอดอกมองเด็กสาวที่นั่งคอพับคออ่อนด้วยสายตาที่ซับซ้อน ทั้งหมั่นไส้ ทั้งเอ็นดู และ... ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำนิยามมาอธิบาย “ยัยเด็กดื้อเอ๊ย... ปากดีนัก แต่เวลาหมดฤทธิ์ทำไมถึงได้ดูน่าสงสารขนาดนี้ล่ะคะ” รินทร์ลดาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว ราวกับกลัวว่าเสียงลมหายใจจะไปรบกวนความฝันของคนตรงหน้า นิ้วเรียวสวยที่มักจะใช้เซ็นอนุมัติงบประมาณนับร้อยล้านค่อยๆ เอื้อมออกไปอย่างช้าๆ รินทร์ลดาโน้มตัวลงไปใกล้ร่างที่หลับสนิท ปลายนิ้วแตะลงบนเส้นผมสีดำสนิทที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสนุ่มมือทำให้หัวใจที่เคยด้านชาของหญิงสาวกระตุกวูบ หล่อนเกลี่ยปอยผมนั้นทัดหูให้อย่างเบามือที่สุด กลัวเหลือเกินว่าคนตรงหน้าจะตื่นขึ้นมาแล้วเปิดฉากสงครามปากกับหล่อนอีกครั้ง และในวินาทีนั้นเอง... มุมปากอิ่มสวยที่เคยปิดสนิทของรินรดา ค่อยๆ คลี่ออกทีละน้อย กล成为รอยยิ้มบางเบาที่แต้มอยู่บนใบหน้ายามหลับใหล มันเป็นรอยยิ้มที่บริสุทธิ์ ไร้เดียงสา และซ่อนความสุขบางอย่างเอาไว้โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังแสดงมันออกมา รินทร์ลดาชะงักค้าง ปลายนิ้วที่กำลังแตะอยู่ข้างแก้มของอีกฝ่ายนิ่งสนิท ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ภาพของเด็กสาวปากร้ายที่ไม่เคยยอมแพ้ใครกำลังนอนอมยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ในอาณาเขตของหล่อน มันคือภาพที่ทรงพลังและมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของ CEO สาวจนแทบตั้งตัวไม่ติด หัวใจที่ถูกปิดตายด้วยกำแพงแห่งความเย่อหยิ่งมาตลอดชีวิต... กำลังถูกรอยยิ้มที่มองไม่เห็นในยามตื่นนั้นพังทลายลงทีละน้อย รินทร์ลดาเผลอยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มที่หา יםได้ยากยิ่งบนใบหน้าของราชินีน้ำแข็งแห่งโลกธุรกิจ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความยอมจำนนและความคลั่งรักที่ถูกกักเก็บไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจ “ฝันดีนะคะ... ยัยตัวแสบของฉัน” ทว่า... ในจังหวะที่รินทร์ลดาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เพื่อจะพิจารณาใบหน้ายามหลับใหลให้ชัดเจนยิ่งขึ้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! “ท่านประธานครับ เอกสารด่วนจากบอร์ดบริหาร... ขออนุญาตเข้าไปนะครับ!” เสียงทุ้มของเลขาหนุ่มหน้าห้องดังทะลุประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังจะหมุนเปิดออกในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! รินทร์ลดาผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ ใบหน้าที่เคยนิ่งสงบกลับตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด หล่อนหันขวับไปมองที่ประตูสลับกับร่างของรินรดาที่ยังคงนอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่บนโซฟา หัวใจเต้นรัวด้วยความระทึกเมื่อตระหนักได้ว่าหากเลขาเข้ามาเห็นภาพนี้เข้า ความลับที่หล่อนอุตส่าห์ซ่อนไว้คงจบเห่ในพริบตาเดียว! -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาใจสั่นและอมยิ้มไปพร้อมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!