เสียงล็อกกลอนประตูห้องทำงานกระจกใสบานใหญ่ดัง *“คลิก”* เป็นสัญญาณเตือนภัยที่ชัดเจนยิ่งกว่าเสียงไซเรนอัคคีภัย รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่เอกสารกองโตในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น หากเธอไม่รีบใช้ปลายนิ้วจิกขอบกระดาษนั้นไว้เสียก่อน
เบื้องหน้าของเธอคือ รินทร์ลดา—CEO สาวผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรธุรกิจพันล้าน เจ้าของดวงตาสีดำสนิทที่มองตรงมาด้วยแววตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังจดจ้องเหยื่อในกรงขัง ร่างสูงโปรสง่างามในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปก้าวเข้ามาประชิดทีละน้อย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมอำพันจางๆ ลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความกดดันจนแทบหายใจไม่ออก
“คิดว่าทำตัวกล้าหาญไปเถียงกับลูกค้าคนสำคัญในห้องประชุมเมื่อตอนบ่าย แล้วฉันจะปล่อยผ่านไปง่ายๆ งั้นเหรอคะ เด็กดื้อ”
น้ำเสียงเรียบเรื่อยที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบเคลือบริมฝีปากด้วยลิปสติกสีแดงก่ำนั้นช่างเย็นเยียบ แต่กลับทำเอาหัวใจดวงน้อยของรินรดากระตุกวูบ เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แม้ขาเรียวจะเริ่มสั่นเทาอยู่ใต้กระโปรงทรงแคบก็ตามที
“ฉันแค่ปกป้องสิทธิ์ของบริษัทนะคะ ท่านประธาน... อีกอย่าง ลูกค้าคนนั้นรุกรานพื้นที่ส่วนตัวของฉันก่อน ดิฉันมีสิทธิ์ที่จะ—”
“สิทธิ์?” รินทร์ลดาขัดขึ้นทันควัน ร่างเพรียวเคลื่อนตัวเข้ามาประชิดจนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับบานกระจกใสเย็นเฉียบ ปลายคางมนถูกเรียวนิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นมาเชยบังคับให้สบตา “ในบริษัทนี้ คนที่มีสิทธิ์กำหนดว่าอะไรถูกอะไรผิด มีแค่ฉันคนเดียวค่ะ รินรดา... และเธอก็กำลังทำความผิดมหันต์ ที่บังaniจญทำให้ฉัน ‘หึง’ จนแทบคลั่งกลางที่ประชุมแบบนั้น”
ประโยคหลังถูกกระซิบแผ่วเบaข้างใบหู แต่กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งร่าง รินรดานัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ปากเก่งๆ ที่มักจะโต้ตอบได้ทุกคำเริ่มแข็งค้าง
“มะ... พูดบ้าอะไรของท่านประธานคะ ใครไปทำให้คุณหึงกัน!”
“ปากเก่งจังนะคะ” รินทร์ลดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบกวาดมองสำรวจเรือนร่างของเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่ร้อนแรงจนน่ากลัว “ในเมื่อพูดไม่รู้เรื่อง งั้นเรามาเริ่ม ‘บทลงโทษ’ สำหรับเด็กที่ต้องดัดนิสัยกันดีกว่าค่ะ”
มือเรียวสวยหยิบรีโมทคอนโทรลบนโต๊ะทำงานมากดเบาๆ ผ้าม่านทึบแสงระบบอัตโนมัติค่อยๆ เลื่อนปิดทึบ ปิดกั้นโลกภายนอกและแสงไฟจากตึกสูงระฟ้าเหลือเพียงแสงสว่างสลัวสีส้มอมชมพูจากโคมไฟดีไซน์หรูภายในห้องทำงานส่วนตัว รินรดาใจเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก เธอยกเอกสารขึ้นมาเป็นโล่กำบัง แต่กลับถูกรินทร์ลดาปัดทิ้งอย่างไร้ใยดี จนกระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่าร่วงหล่นกระจายเกลื่อนพรมราคาแพง
“ท่านประธานจะทำอะไรคะ... นี่มันที่ทำงานนะ!”
“รู้ค่ะว่าที่ทำงาน... และเพราะมันคือที่ทำงาน เธอกถึงต้องจำให้ขึ้นใจว่าอย่าไปยิ้มระรื่นให้ผู้ชายคนไหนอีก” รินทร์ลดาดันร่างบางให้แนบติดกับกระจกใส ใช้วงแขนเรียว2ข้างกักขังอิสรภาพของเธอไว้โดยสมบูรณ์ “บทลงโทษแรก... ถอดสูทของฉันออกซะ”
“อะ... อะไรนะคะ? บ้าหรือเปล่า ให้ฉันถอดเสื้อผ้าให้คุณเนี่ยนะ!” รินรดาอุทานเสียงหลง ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงจัดด้วยความอับอายและโกรธขืน
“ถ้าไม่ทำ... เอกสารรายงานการเงินล็อตใหญ่ทั้งหมดของแผนกเธอ ที่ต้องส่งพรุ่งนี้เช้า ฉันจะตีตกและให้รื้อทำใหม่ทั้งหมดตั้งแต่หน้าแรก... เลือกเอาค่ะ ว่าจะยอมเป็นเด็กดีทำตามคำสั่ง หรือจะนั่งทำงานโต้รุ่งจนตาแฉะที่นี่กับฉันสองต่อสอง”
รินรดากัดริมฝีปากแน่นอย่างเจ็บใจ ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความคับแค้นใจแต่ก็จำนนต่อหลักฐาน—ยัย CEO เผด็จการคนนี้ใช้อำนาจข่มเหงกันชัดๆ! แต่จะให้เธอมานั่งแก้งานเป็นร้อยหน้าในคืนนี้ เธอก스타ยแน่ๆ
มือเล็กสั่นระริกยื่นออกไปสัมผัสกับกระดุมเม็ดแรกบนสูทสีเข้มของคนตรงหน้า รินทร์ลดาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดารดรินอยู่ใกล้ๆ ทำให้สติสตังของรินรดากระเจิดกระเจิง ปลายนิ้วเรียวพยายามบังคับไม่ให้สั่นขณะปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างทุลักทุเล
“เก่งมากค่ะ... เด็กดี” รินทร์ลดาเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความพึงพอใจที่แผ่ออกมาจากตัวเจ้านายสาว ปลายจมูกโด่งรั้นของผู้มีอำนาจเหนือกว่าคลอเคลียอยู่แถวซอกคอขาวผ่องโดยไม่ทันตั้งตัว จนรินรดาต้องสะดุ้งเฮือกเผลอครางในลำคอ
บรรยากาศในห้องทำงานเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นกลองเพลของคนทั้งคู่ เคมีที่ดึงดูดและผลักไสกำลังหลอมรวมกันเป็นความร้อนรุ่มที่ยากจะต้านทาน รินรดาทำได้เพียงก้มหน้าลงซ่อนหยาดน้ำตาแห่งความคับ องุ่นหวานที่ถูกบีบให้จำนน รินทร์ลดาจ้องมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน—ทั้งรัก ทั้งหลง ทั้งอยากจะแกล้งให้เข็ดหลาบเพื่อไม่ให้เด็กนี่กล้าไปซนที่ไหนอีก
ทว่า ในวินาทีที่มือบางกำลังจะปลดกระดุมเม็ดสุดท้ายตามคำบัญชา เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงลูกบิดที่ถูกบิดหมุนจากด้านนอกโดยไม่มีการรออนุญาต!
“คุณรินทร์ลดาคะ! เอกสารด่วนจากบอร์ดบริหาร—อุ๊ย!”
ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจสั่นไปกับบทลงโทษสุดแซ่บในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!
เจ้านายครับ... ขาเตียงผมคึกคัก•ตอนที่ 10
บทลงโทษของเด็กดื้อ
ผลงานโดย บลัดดี้แมรี่
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (บลัดดี้แมรี่)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เจ้านายครับ... ขาเตียงผมคึกคัก นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!