เจ้านายขี้หึง

"ถ้าคุณยังไม่ปล่อยมือออกจากไหล่เด็กนั่นภายในสามวินาที... ฉันจะให้ฝ่ายบุคคลพิจารณาสัญญาจ้างของคุณใหม่" เสียงเรียบเย็นประดุจน้ำแข็งขั้วโลกตัดผ่านอากาศในห้องโถงกว้าง รินรดาสะดุ้งเฮือก เธอรีบขยับตัวออกห่างจาก 'พี่ธันว์' รุ่นพี่ในแผนกการตลาดที่เพิ่งเอื้อมมือมาแตะไหล่เธอเบาๆ เพื่อขอบคุณเรื่องรายงานโปรเจกต์เมื่อครู่ บรรยากาศที่เคยสดใสในออฟฟิศชั้นบนสุดของตึกระฟ้าพลันถูกแช่แข็ง รินทร์ลดาในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบกริบยืนตระหง่านอยู่ไม่ไกล ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวคู่นั้นไม่ได้มองไปที่งานในมือ แต่จ้องเขม็งไปที่รอยสัมผัสบนเสื้อสูทตัวเก่งของรินรดา ราวกับจะเผามันให้ไหม้เกรียม "บอสคะ... มันไม่มีอะไรเลย พี่ธันว์แค่จะขอบคุณเรื่อง—" "ฉันถามหรือคะ?" คำถามสวนกลับสั้นๆ พร้อมสายตาที่กดดันจนคนรอบข้างต้องรีบก้มหน้าก้มตาทำงาน รินทร์ลดาเดินตรงเข้ามาหาเธอ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมเบอร์กามอตผสมกลิ่นไม้จางๆ ที่คุ้นเคย ซึ่งตอนนี้มันดูดุดันและอันตรายกว่าทุกครั้ง "รินรดา... ตามฉันเข้าห้องทำงาน เดี๋ยวนี้" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น รู้ดีว่าถ้าขัดคำสั่งตอนนี้มีหวังได้เกิดเรื่องใหญ่แน่ เธอส่งสายตาขอโทษไปให้รุ่นพี่ก่อนจะก้าวเท้าตามร่างสูงโปร่งเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวทันที ปัง! เสียงประตูปิดลงเบาแต่หนักแน่น รินทร์ลดาสลัดเสื้อสูทตัวนอกทิ้งลงบนโซฟาหนัง ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับคนตัวเล็กที่ยืนตัวลีบอยู่กลางห้อง "คนอื่นเขาไม่มีงานทำหรือยังไง ถึงต้องมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เธอ?" รินทร์ลดาถามพลางปลดเนคไทออกช้าๆ ท่าทางนั้นดูยั่วยวนแต่แฝงไปด้วยความคุกรุ่นที่ปิดไม่มิด "พี่ธันว์เขาเป็นรุ่นพี่ แล้วเขาก็แค่มีน้ำใจค่ะ เจ้านายอย่าใช้อารมณ์แบบนี้สิคะ มันดูไม่มีเหตุผลเลย" รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้ใจจะเต้นรัวแต่เธอไม่ยอมให้ความประหม่าชนะเด็ดขาด "ไม่มีเหตุผล?" รินทร์ลดาสาวเท้าเข้ามาประชิด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดข้างขมับ "การที่เห็นใครก็ไม่รู้มาแตะต้อง 'ของ' ของฉัน มันต้องใช้เหตุผลด้วยเหรอ? ฉันไม่ได้จ่ายเงินเดือนให้เธอมาบริหารเสน่ห์ใส่คนในออฟฟิศนะ" "รินไม่ใช่ของใคร แล้วรินก็ไม่ได้บริหารเสน่ห์ใส่ใครทั้งนั้น!" รินรดาเถียงกลับ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกกล่าวหา "เจ้านายต่างหากที่ทำตัวเผด็จการ ขี้หึงแบบไร้สาระ พี่ธันว์เขาแค่คนร่วมงาน... คนแบบบอสไม่เข้าใจหรอกว่าความสัมพันธ์ปกติเขาเป็นยังไง เพราะบอสเอาแต่ขังตัวเองอยู่ในกรงทองที่มีแต่ความเย็นชา!" รินทร์ลดาชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาคมกริบนั้นสั่นไหววูบ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความขุ่นมัวที่น่ากลัวกว่าเดิม มือเรียวยาวคว้าเอวบางของรินรดาไว้แน่นแล้วดึงเข้าหาตัวจนแผ่นหลังของคนตัวเล็กชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน "งั้นก็สอนให้ฉันเข้าใจหน่อยสิ..." เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูทำให้รินรดาขนลุกซู่ "สอนให้ฉันรู้ว่า 'ความสัมพันธ์ปกติ' ของเธอน่ะ มันเร้าใจเท่ากับเวลาที่ฉันหึงจนแทบบ้าแบบนี้หรือเปล่า" "ปล่อยนะ... บอสจะทำอะไร..." "ฉันจะทำให้เธอจำได้ว่าใครที่เป็นคนอนุญาตให้เธอหายใจอยู่ในพื้นที่ของฉัน" รินทร์ลดาโน้มตัวลงมา ปลายจมูกโด่งคลอเคลียที่ซอกคอขาวระหง บังคับให้รินรดาต้องแหงนหน้าขึ้นรับสัมผัสที่ทั้งรุกรานและแฝงความโหยหาอย่างรุนแรง รินรดาพยายามดันไหล่กว้างออก แต่เรี่ยวแรงที่มีกลับมลายหายไปเพียงแค่ปลายนิ้วของเจ้านายสาวลูบไล้ผ่านผิวเนื้อใต้ปกเสื้อ ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังเดือดพล่านจนแทบหลอมละลาย เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเสียจังหวะ ก๊อก ก๊อก ก๊อก "คุณรินทร์คะ... ท่านประธานมาถึงหน้าห้องแล้วค่ะ บอกว่ามีเรื่องด่วนต้องคุยกับคุณรินทร์เรื่องโครงการที่สิงคโปร์ค่ะ" รินทร์ลดาชะงัก มือที่กำลังปัดป่ายไปตามเอวบางหยุดนิ่ง เธอถอยออกมาเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดาที่กำลังสั่นระริกด้วยอารมณ์ที่ค้างคา "โชคดีไปนะ... ที่มีคนมาขัดจังหวะ" รินทร์ลดาขยับปกเสื้อให้รินรดาอย่างเบามือ สายตาดูอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิมเมื่อหันไปทางประตู "เข้ามาค่ะ" บานประตูเปิดออกเผยให้เห็นชายสูงวัยในชุดสูทภูมิฐานก้าวเข้ามา แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาต้องหน้าซีดเผือดไม่ใช่ตัวประธานบริษัท... หากแต่เป็นหญิงสาวที่เดินตามหลังเขาเข้ามาด้วยใบหน้าที่คุ้นตาเป็นอย่างดี... เธอคือ 'อดีตคู่หมั้น' ที่ใครต่อใครในบริษัทต่างลือกันว่ากำลังจะกลับมาทวงคืนตำแหน่งที่ควรจะเป็นของเธอ "รินทร์... ไม่เจอกันนานเลยนะ" หญิงสาวคนนั้นยิ้มที่มุมปาก สายตาคมกริบมองผ่านรินทร์ลดามาที่รินรดาด้วยความรู้สึกเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจสั่นไปกับความหึงหวงที่ซ่อนเร้นในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!