ค่ำคืนที่ต้องอยู่ดึก

กริ็ก... เสียงล็อกกลอนประตูกระจกนิรภัยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของชั้นเพนท์เฮ้าส์สำนักงานใหญ่ เวลาล่วงเลยมาจนถึงตีสองแล้ว แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟดีไซน์มินิมอลบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่สาดส่องลงบนกองเอกสารบัญชีโครงการร่วมทุนที่สูงเป็นตั้ง กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟอเมริกาโน่เย็นที่ละลายจนเจือจางแข่งกับความกดอากาศรอบตัวที่เย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศ รินรดาถอนหายใจยาวเหยียดขณะใช้นิ้วเรียวคลึงขมับตัวเองเบาๆ ความเหนื่อยล้าจากการถูกกลั่นแกล้งด้วยปริมาณงานมหาศาลที่ถูกโยนมาให้ทำ "ล่วงเวลา" ทำให้เธออยากจะกรี๊ดใส่หน้าคนสั่งสักสามภาษา แต่ติดที่ว่าคนสั่งนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานฝั่งตรงข้าม และไม่มีทีท่าว่าจะยอมกลับบ้านไปนอนเช่นกัน "ถ้าจะนั่งทำหน้าเป็นปลาทูแม่กลองใกล้ตายตรงนั้น อีกสิบนาทีเอกสารชุดนั้นคงขึ้นราพอดีค่ะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำติดจะรำคาญใจเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ รินทร์ลดาเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแท็บเล็ตราคาแพง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาแฟชั่นมองลอดผ่านมาด้วยแววตาดุๆ ที่ซ่อนความห่วงใยเอาไว้ไม่มิด—แม้เจ้าตัวจะพยายามตีหน้ายักษ์ใส่ตลอดเวลาก็ตาม "ถ้าไม่ใช่เพราะบอสสั่งแก้งบดุลรอบสามในคืนนี้ ฉันคงนอนฝันหวานไปถึงดาวอังคารแล้วค่ะ ไม่มานั่งหลังขดหลังแข็งอยู่ตรงนี้หรอกค่ะ" รินรดาลอยหน้าลอยตาตอบกลับทันควัน ปากเก่งสวนกลับทันทีไม่มี ลดละ แม้ในใจจะอ่อนระโหยโรยแรงเต็มที "ปากดี... ทำงานช้าแถมยังกล้าเถียง ดึกดื่นแบบนี้ถ้าไม่มีฉันคุม คุณคงแอบอู้หลับคาโต๊ะไปตั้งแต่เที่ยงคืนแล้วมั้งคะ" รินทร์ลดาแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทขยับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของอีกฝ่ายทีละน้อย เสียงส้นสูงกระทบพื้นพรมหนานุ่มดังเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่มันกลับทำให้หัวใจของคนฟังเต้นรัวผิดจังหวะ รินรดาแกล้งก้มหน้ามองตัวเลขในกระดาษต่อ แม้ว่าหางตาจะแอบเหลือบมองเงาร่างสูงที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูประจำตัวของซีอีโอสาวลอยมาแตะจมูก ปะปนกับกลิ่นความตึงเครียดที่อบอวลอยู่ในอากาศ "ฉันไม่ได้อู้สักหน่อยค่ะ งานกองเท่าภูเขาขนาดนี้ ใครจะไปใจกล้าท้าทายอำนาจมืดของท่านประธานกันล่ะคะ" "รู้ตัวก็ดีค่ะ..." รินทร์ลดาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ทำงานของรินรดาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มือเรียวบางเอื้อมผ่านไหล่เล็กเพื่อหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ไอQความอบอุ่นจากร่างกายของคนตัวสูงกว่าแผ่ซ่านเข้ามาปะทะแผ่นหลังของเด็กสาว จนรินรดาต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "อะ... บอสจะเอาแฟ้มไหนอีกคะ ฉันหยิบให้เองค่ะ ไม่ต้องโน้มตัวมาใกล้ขนาดนี้ก็ได้มั้งคะ" รินรดาเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคมที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะเฉียดแก้ใส "กลัวอะไรคะ? หรือว่า... กลัวใจตัวเองมากกว่า?" รินทร์ลดาจงใจโน้มใบหน้ากระซิบชิดริมใบหู เสียงกระซิบพร่าต่ำชวนสั่นสะท้านทำเอาขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง "ตัวก็แค่นี้ ทำไมชอบอวดดีใส่ฉันนักนะ รินรดา" "ฉันไม่ได้อวดดีค่ะ ฉันแค่พูดความจริง... อ๊ะ!" ยังไม่ทันที่รินรดาจะเถียงจบ รินทร์ลดาก็ใช้มืออีกข้างรวบพนักเก้าอี้หมุนให้หันกลับมาประจันหน้ากับเธออย่างรวดเร็ว ส่งผลให้รินรดาตกอยู่ในวงแขนของซีอีโอสาวโดยสมบูรณ์ พื้นที่ระหว่างกันถูกบีบอัดจนเหลือเพียงลมหายใจที่รดรินรดกัน ดวงตากลมโตสบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่ฉายประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่แววตาดุร้ายเหมือนเวลาทำงาน แต่มันคือความลึกล้ำที่ร้อนรุ่มและอันตรายยิ่งกว่า "ดึกขนาดนี้ ตึกก็เงียบ ไม่มีใครอยู่แล้ว..." รินทร์ลดาเอ่ยเสียงแผ่วเบา ปลายนิ้วเรียวเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของรินรดาออกให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาคนปากเก่งถึงกับใบ้กิน พูดไม่ออกบอกไม่ถูก "คุณคิดว่าเราควรจะเคลียร์งานต่อ... หรือว่าเคลียร์เรื่องของเราที่ค้างคาไว้ดีคะ?" หัวใจของรินรดากระหน่ำเต้นราวกับกลองเพล เคมีที่พุ่งพล่านระหว่างกันทำให้บรรยากาศการทำงานล่วงเวลาเปลี่ยนเป็นความโรแมนติกเร้าอารมณ์ที่ปฏิเสธไม่ได้ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นอย่างใช้ความคิด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ "เรื่องของเราอะไรกันคะ บอสอย่ามาพูดจา... อื้อ!" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อรินทร์ลดาไม่รอให้เธอได้ต่อปากต่อคำอีกต่อไป ริมฝีปากนุ่มหยุ่นทาบทับลงมาปิดกลีบปากช่างเถียงอย่างไร้การ Lแ báo เตือน ความนุ่มนวลที่แฝงไว้ด้วยความเอาแต่ใจทำให้รินรดเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมด ชั่ววินาทีนั้นความเหนื่อยล้าทั้งหมดมลายหายสิ้น เหลือเพียงสัมผัสวาบหวามที่ค่อยๆ ดึงสติและขโมยลมหายใจของเธอไปทีละน้อย มือเล็กเผลอขยุ้มปกเสื้อสูทของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว แต่ทว่า... ในวินาทีที่ความหวานล้ำกำลังจะแปรเปลี่ยนเป็นรสชาติอันลึกซึ้ง เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินของลิฟต์บริการส่วนตัวก็ดัง "ติ๊ง!" ขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับแสงไฟสีขาวสว่างวาบที่หน้าประตูห้องทำงาน รินทร์ลดาผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย นัยน์ตาสีเข้มตวัดมองไปทางประตูหน้าห้องด้วยความหงุดหงิดระคนแปลกใจ ในขณะที่รินรดานั่งหอบหายใจรัว ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เสียงเคาะประตูกระจกสามครั้งดังขึ้นตามมาติดๆ ก่อนที่บานประตูล็อกนิรภัยจะค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกด้วยคีย์การ์ดสำรอง พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ "ขอโทษทีค่ะ... ที่ขัดจังหวะเวลาสวีทของท่านประธานกับเลขาฯ พอดีฉันมีเอกสารด่วนจากบอร์ดบริหารที่ต้องให้เซ็นคืนนี้ค่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจสั่นไปกับกลิ่นอันตรายขวดนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!