อย่าคิดว่าฉันจะยอม

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นฝนจางๆ ลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องทำงานกระจกใสบานยักษ์ที่สามารถมองเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน แต่บรรยากาศภายในกลับหนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟสีส้มสลัวสาดกระทบใบหน้าคมคายของ "รินทร์ลดา" ซีอีโอสาวผู้ทรงอิทธิพล ดวงตาคมกริบราวกับพญาเหยี่ยวจ้องมองร่างบางที่ยืนหยัดอยู่เบื้องโต๊ะทำงานอย่างไม่เกรงกลัว "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร... รินรดา ถึงกล้าทำอะไรนอกเหนือคำสั่งของฉัน?" น้ำเสียงเยียบเย็นทุบทำลายความเงียบลงอย่างสิ้นเชิง รินทร์ลดาพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างหงุดหงิด ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นฉาบด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่ส่งผลให้หัวใจคนมองกระตุกวูบ แต่มันไม่ใช่ความกลัว... มันคือเพลิงโทสะที่กำลังลุกโชนในอกของเด็กสาวสู้ชีวิตอย่างเธอ รินรดายืดอกขึ้นตรง เชิดคางรั้นๆ ของตนเองขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแวววาววับอย่างท้าทาย เธอไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ใคร ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมีอำนาจล้นฟ้าหรือเป็นคนที่เธอเผลอใจเต้นแรงใส่ในยามวิกาลก็ตาม "แล้วคุณคิดว่าตัวเองเป็นใครเหมือนกันคะ... บอส?" รินรดาโต้กลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก "ถึงได้คิดว่าพนักงานทุกคนต้องก้มหัวรับคำดูถูกเหยียดหยามของคุณอย่างไร้เหตุผล ฉันทำงานให้คุณเต็มเวลาและเกินเงินเดือนที่จ่ายมาด้วยซ้ำ แต่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะปกป้องโปรเจกต์ที่ฉันอดหลับอดนอนทำมาทั้งเดือนอย่างนั้นหรือคะ?" รินทร์ลดาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหรี่แคบลงอย่างอันตราย รอยยิ้มเยาะบนมุมปากของซีอีโอสาวยิ่งทวีความจัดจ้านขึ้น หล่อนค่อยๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ท่าทางสบายๆ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "ปากกล้าดีนี่... โตขึ้นเยอะเลยสินะ ตั้งแต่เข้ามาเหยียบที่นี่" รินทร์ลดาแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเย้ยหยันบาดลึก "หรือว่าความจนมันทำให้เธอต้องดิ้นรนจนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง แบบนี้สินะ... ถึงได้กัดไม่ปล่อย" คำว่า 'ความจน' กระแทกเข้ากลางใจของรินรดาอย่างจัง มือเรียวที่กำหมัดแน่นข้างลำตัวสั่นระริกด้วยความโกรธ เปลวไฟในอกโหมกระหน่ำจนร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า ปมด้อยที่เธอพยายามวิ่งหนีมาตลอดถูกขุดขึ้นมาเหยียบย่ำอย่างไม่ไยดีจากคนที่เธอ... เผลอมีความรู้สึกดีๆ ให้ในห้องพักส่วนตัวเมื่อคืนก่อน แต่นั่นยิ่งทำให้รินรดาปฏิเสธที่จะอ่อนแอให้หล่อนเห็นเด็ดขาด! "ใช่ค่ะ! ฉันมันจน ฉันมันไม่มีต้นทุนชีวิตสูงส่งเหมือนคุณ!" รินรดาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน มือทั้งสองข้างทาบลงบนพื้นผิวกระจกเย็นเฉียบ ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของอีกฝ่ายอย่างไม่หลบเลี่ยง "แต่ความจนของฉันมันไม่ได้ไปเบียดเบียนใคร และที่สำคัญ... มันไม่ได้แลกมาด้วยการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของคนอื่นเหมือนที่คุณกำลังทำอยู่หรอกค่ะ!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะมีประกายไฟแล่นแปลบปลาบในอากาศ รินทร์ลดาไม่เคยถูกใครต่อปากต่อคำใส่ด้วยแววตาแข็งกร้าวเช่นนี้มาก่อนในชีวิต เหล่าบอร์ดบริหารหรือพนักงานคนอื่นๆ ต่างก้มหน้าหลบตาเมื่อเจอฤทธิ์เดชของซีอีโอสาวจอมเผด็จการ แต่เด็กสาวตรงหน้ากลับยืนหยัดท้าทายราวกับแมวป่าตัวน้อยที่พองขนสู้เสือ ทว่า... ภายใต้แววตาดุดันและริมฝีปากที่เม้มแน่นด้วยความโกรธของรินทร์ลดา ใครจะรู้ว่าหัวใจดวงนั้นกำลังเต้นรัวระทึกด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย หล่อนไม่ได้โกรธที่อีกฝ่ายกล้าเถียง แต่หล่อนหงุดหงิด... หงุดหงิดที่รินรดาดื้อรั้นเกินไปจนหล่อนอยากจะแกล้งให้ร้องไห้คากำมือ... แต่อีกใจหนึ่งก็กลับนึกชื่นชมความเด็ดเดี่ยวนี้จนแทบจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่ "กล้ามากนะ..." รินทร์ลดาพึมพำเสียงต่ำ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างระหงก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดตัวรินรดาอย่างรวดเร็ว จนคนตัวเล็กต้องผถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลังโดยอัตโนมัติ รินทร์ลดาใช้มือข้างหนึ่งยันชั้นหนังสือไว้ กักขังร่างบางให้อยู่ในอาณัติ กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวที่คุ้นเคยโชยเข้าจมูกจนรินรดาเผลอกลั้นหายใจ ใบหน้าของซีอีโอสาวโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับที่อ่านไม่ออก "คิดเหع... ว่าทำหน้าแบบนี้แล้วฉันจะกลัวเหรอ รินรดา?" รินทร์ลนากระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นนุ่มทุบชวนใจสั่น "ปากเก่งแบบนี้... ถ้าเอาเวลาไปใช้ 'อย่างอื่น' น่าจะดีกว่ามาเถียงฉันนะ" รินรดาร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้าเมื่อนึกถึงเหตุการณ์คืนก่อน ความใกล้ชิดที่เกือบจะเกินเลยทำให้เธอต้องรีบดันอกอีกฝ่ายออกทันที แต่รินทร์ลดาตัวใหญ่กว่าและแข็งแรงกว่ามาก หล่อนกลับคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเธอรวบไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย "ปล่อยนะคะ บอส!" รินรดาโวยวาย หน้าแดงก่ำด้วยความเขินผสมความโกรธ "อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ ฉันยังพูดไม่จบ..." "แต่ฉันไม่อยากฟังแล้ว..." รินทร์ลดาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีก จนริมฝีปากแทบจะแนบชิดกับกลีบปากนุ่มที่กำลังขยับเถียง ติ๊ง! เสียงสัญญาณลิฟต์เปิดดังขึ้นที่โถงด้านนอก ตามด้วยฝีเท้าหนักๆ และเสียงพูดคุยของใครบางคนที่กำลังเดินตรงมาทางห้องทำงานส่วนตัวนี้อย่างไม่เกรงใจ "คุณรินทร์คะ! เอกสารด่วนจากท่านประธาน... อุ๊ย!" ประโยคคำพูดของเลขานุการสาวที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่เคาะหยุดชะงักกะทันหัน ภาพของซีอีโอสาวผู้ทรงอำนาจกำลังตรึงร่างของพนักงานสาวคนสนิทไว้กับชั้นหนังสือในท่าทางล่อแหลมสะท้อนเข้าสู่สายตาเต็มๆ รินทร์ลดาชะงัก ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาเย็นเยียบที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทันที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจสั่นไปกับกลิ่นอันตรายขวดนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!