น้ำหอมกลิ่นอันตราย

“กลิ่นนี้... มันอะไรกันคะ รินรดา” น้ำเสียงที่กดต่ำจนเกือบisแควreเยียบเย็นดังขึ้นทันทีที่บานประตูห้องทำงานกระจกฝ้าถูกผลักปิดลง กลอนประตูล็อกอัตโนมัติด้วยระบบดิจิทัลส่งเสียงคลิกเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในความรู้สึกของคนฟัง รินทร์ลดา เจ้าของตำแหน่ง CEO ผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรธุรกิจพันล้าน ยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์หรูจดจ้องร่างบางที่กำลังยืนจัดเอกสารอยู่หน้าโต๊ะทำงานด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาทุกอย่างเป็นจุล รินรดาชะงักมือที่กำลังเรียงแฟ้มเอกสาร เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉย หันกลับไปสบตาร่างสูงโปร่งที่แผ่รังสีความหงุดหงิดออกมาจากทุกอณูรูขุมขนอย่างไม่เกรงกลัว “กลิ่นน้ำหอมค่ะ คุณรินทร์ลดา... หรือว่าจมูก CEO พันล้านจะมีปัญหา ถึงแยกแยะกลิ่นกุหลาบผสมวานิลลาไม่ออก” รินรดาย้อนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน มุมปากหยักยิ้มบางๆ อย่างท้าทาย “ฉันไม่ได้ตาบอดหรือจมูกพังจนแยกกลิ่นไม่ได้ค่ะ รินรดา!” รินทร์ลดา สาวเท้าเข้ามาประชิดตัวด้วยความรวดเร็ว กลิ่นอายความเป็นผู้บริหารระดับสูงบีบคั้นบรรยากาศรอบตัวให้แคบลงจนแทบหายใจไม่ออก “ฉันถามว่า ทำไมเธอถึงเปลี่ยนกลิ่น? น้ำหอมกลิ่นประจำตัวที่ฉันสั่ง... เอ้ย ที่จัดหาไว้ให้บนโต๊ะเครื่องแป้งในห้องพักรับรอง ทำไมเธอถึงไม่ยอมใช้มันวันนี้?” รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แสร้งทำเป็นไขสือ “อ๋อ... หมายถึงกลิ่นมะลิผสมไวท์มัสก์ขวดนั้นเหรอคะ? พอดีฉันคิดว่ามันหมดอายุ เลยเก็บใส่ลิ้นชักไปแล้วค่ะ อีกอย่าง... คนเราก็มีสิทธิ์จะเลือกเปลี่ยนกลิ่นน้ำหอมตามอารมณ์ในแต่ละวันไม่ใช่เหรอคะ ทำไมคุณรินทร์ลดาถึงต้องเดือดร้อนขนาดนี้ด้วยล่ะคะ” “เดือดร้อนเหรอ?” รินทร์ลดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวาววับด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งพล่านจนปิดไม่มิด “เธอรู้ไหมว่ากลิ่นเดิมมัน... มัน...” CEO สาวชะงักไปนิด คล้ายกำลังหาคำพูดมากลบเกลื่อนอาการหวงก้างขั้นสุดของตัวเอง “มันรบกวนสมาธิในการทำงานของฉัน! เวลาเธอเดินผ่านโต๊ะฉันทีไร กลิ่นกุหลาบเลี่ยนๆ นี่มันทำให้ฉันทำงานไม่ได้เรื่อง!” “แปลกจดนะคะ...” รินรดาขยับตัวเข้าใกล้จนแผ่นหลังเกือบชิดขอบโต๊ะทำงาน ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทัน เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มที่หลบเลี่ยงวูบหนึ่ง “ทั้งๆ ที่เมื่อวาน... คุณยังบอกว่ากลิ่นนี้มันติดจมูกคุณจนนอนไม่หลับอยู่เลยไม่ใช่เหรอคะ หรือว่าตอนนี้รสนิยมของคุณเปลี่ยนเร็วยิ่งกว่าสภาพอากาศซะอีก?” คำพูดรุกไล่ทำเอาคนปากแข็งถึงกับหน้าตึงขึ้นมาทันที รินทร์ลดาเม้มริมฝีปากแน่น เผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่ห่างกันแค่คืบ กลิ่นกุหลาบหวานละมุนปนความเย้ายวนจางๆ กำลังลอยวนอยู่ปลายจมูก กระตุ้นสัญชาตญาณดิบที่เธอพยายามกดทับไว้ตลอดทั้งวันให้ตื่นขึ้นมาผยองเดช ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงคนนี้กล้าดียังไงถึงมาท้าทายอำนาจมืดของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า! “อย่ามาหลงตัวเองให้มากนักเลยค่ะ รินรดา” รินทร์ลดาใช้วิธีแก้เก้อด้วยการเชิดหน้าขึ้นสูง พยายามดึงมาดนางพญาผู้สูงส่งกลับคืนมา แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก “ฉันแค่ไม่ชอบความเปลี่ยนแปลง... โดยเฉพาะเรื่องไม่เป็นเรื่องในเวลางาน พรุ่งนี้ฉันไม่อยากได้กลิ่นนี้อีก ถ้าเธอยังดื้อดึงใช้มันล่ะก็... ฉันจะหักเงินเดือนเธอข้อหานำสารเคมีรบกวนบรรยากาศมาสู่สำนักงาน!” “โห... ขู่เก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะคะ คุณ CEO” รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงเย้าแหย่แต่แฝงด้วยความดื้อรั้น “จะหักเงินเดือนฉันสักกี่รอบก็เชิญค่ะ เพราะต่อให้คุณหักจนหมดตัว กลิ่นนี้... ฉันก็ยังจะฉีดมันมาทำงานอยู่ดีค่ะ” “เธอ...!” รินทร์ลดาโกรธจนหน้าดำคร่ำเครียด มือเรียวบาวยกขึ้นหมายจะคว้าแขนเล็กให้หลาบจำ แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะสัมผัสโดนเนื้อผ้า ประตูห้องทำงานด้านหลังก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยไม่มีแม้แต่เสียงเคาะ “รินทร์! พี่บอกแล้วไงว่าเอกสารชุดนั้น...” เสียงทุ้มหวานของบุคคลที่สามหยุดชะงักกึกทันที รินทร์ลดาและรินรดาผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟช็อต ดวงตาทั้งสองคู่หันไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนยิ้มค้างอยู่ตรงกรอบประตู ใบหน้าสวยเฉี่ยวคุ้นตาของ 'พิมพ์พิศา' หุ้นส่วนสาวพราวเสน่ห์กวาดสายตามองคนทั้งคู่สลับกันไปมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “อุ๊ย... ขอโทษทีค่ะ ขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่หรือเปล่าเอ่ย?” พิมพ์พิศายกมือขึ้นปิดปาก หัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนานเมื่อเห็นสภาพที่ใกล้ชิดกันเกินงามของเจ้านายและเลขา “แล้วนี่... กลิ่นน้ำหอมอะไรเนี่ย หอมฟุ้งไปทั่วห้องเลย แปลกจอดนะคะ ปกติรินทร์เกลียดกลิ่นแนวนี้นี่นา” รินทร์ลดาหน้าเสียไปวูบหนึ่ง รีบปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งสนิทอย่างไร้รอยต่อ เธอกระแอมเบาๆ กลบเกลื่อนอาการพิรุธ แล้วตวัดสายตาคมกริบใส่เพื่อนสนิททันที “ไม่มีอะไรค่ะ พิมพ์ มีธุระอะไรก็ว่ามา อย่ามาทำตัวเสียมารยาทแถวนี้” พิมพ์พิศายักไหล่อย่างไม่ยี่หระ ก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น ปลายจมูกรั้นสูดดมกลิ่นอากาศรอบตัวเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตารินรดาที่มีสีหน้าเรียบเฉย “อ๋อ... กลิ่นนี้เองสินะที่ทำให้คนแถวนี้สมาธิหลุดกระเจิงตั้งแต่เช้า” พิมพ์พิศาพูดลอยๆ แต่จงใจเน้นเสียงหนักหน่วงทำเอาคนฟังถึงกับร้อนๆ หนาวๆ “น่าสนใจดีนี่คะ รินรดา... น้ำหอมกลิ่นนี้ คงไม่ได้มีไว้ฉีดให้ ‘ใครบางคน’ ดมเล่นแก้เครียดหรอกใช่ไหมคะ?” รินรดาไม่ตอบ เธอทำเพียงแค่ส่งยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษให้หุ้นส่วนสาวคนสวย ก่อนจะหันไปสบตากับคนปากแข็งที่ยืนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ข้างๆ อย่างมีความหมาย “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัวไปเคลียร์งานก่อนนะคะ... คุณรินทร์ลดา” รินรดากำลังจะหมุนตัวเดินเลี่ยงออกไป แต่ทว่า... ข้อ มือเรียวกลับถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจากคนที่ยืนเงียบอยู่นาน รินทร์ลดาออกแรงดึงรั้งร่างบางให้กลับเข้ามาประชิดตัวอีกครั้งอย่างแรง จนแผ่นอกของรินรดาแนบชิดกับลาดไหล่ของเธอต่อหน้าต่อตาพิมพ์พิศาที่ยืนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ใครอนุญาตให้เธอเดินหนีฉัน... รินรดา?” กระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความคลั่งรักที่ถูกต้อนจนมุม และก่อนที่รินรดาจะทันได้โต้ตอบอะไรกลับไป... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจสั่นไปกับกลิ่นอันตรายขวดนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!