ใครกันแน่ที่ใจสั่น

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือไม้จันทน์หอมกรุ่นของรินทร์ลดาอบอวลจนพื้นที่ในห้องทำงานส่วนตัวแคบลงไปถนัดตา ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปกำลังโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนเกินระยะปลอดภัย ปลายนิ้วเรียวยาวที่มักจะใช้เซ็นแฟ้มอนุมัติโปรเจกต์ร้อยล้าน กลับกำลังเคาะโต๊ะทำงานเสียงดัง *ก๊อกๆ* เพื่อดึงสติคนที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ตรงหน้า “มองหน้าดิฉันแบบนี้… หรือว่าคุณเพิ่งรู้ตัวว่าตกหลุมรัก CEO คนนี้เข้าเต็มเปíchแล้วล่ะคะ, คุณรินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้าหยอกแต่จริงจังจนน่าหมั่นไส้ ทำเอารินรดาที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเองสะดุ้งสุดตัว เปลือกตาบางกะพริบถี่เพื่อขับไล่ภาพความสนิทสนมเมื่อครู่ให้ออกไปจากหัว สมองอันปราดเปรียวและฝีปากที่ไวเป็นกรดรีบทำงานโต้กลับอัตโนมัติเพื่อกลบเกลื่อนความรุ่มร้อนที่กำลังตีตื้นขึ้นมาบนพวงแก้ม “หลงตัวเองเก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะคะคุณรินทร์ลดา ฉันแค่กำลังคิดว่า… ทำไมเอกสารงบประมาณไตรมาสนี้ถึงมีตัวเลขแปลกปลอมโผล่มาต่างหากล่ะคะ หรือว่าสายตาของคนระดับ CEO เริ่มมีปัญหาจนต้องให้เด็กฝึกงานอย่างฉันช่วยตัดแว่นให้ใหม่ดีคะ” รินรดาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ส่งสายตาดื้อรั้นท้าทายกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวระรัวราวกับตีกลองเพล จังหวะการหายใจติดขัดเมื่อรินทร์ลดาไม่เพียงแต่ไม่ถอยหนี แต่กลับขยับเข้ามาประชิดยิ่งกว่าเดิมจนแผ่นหลังของเธอบดAเบียดติดกับพนักเก้าอี้ รินทร์ลดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่พยายามปั้นปึ่งกลบเกลื่อนความประหม่า รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นไม่ได้ให้ความรู้สึกน่าหมั่นไส้เลยสักนิด ในทางกลับกัน… มันกลับเต็มไปด้วยเสน่ห์อันตรายที่ชวนให้ใจสั่นสะท้าน “ปากเก่งเสียจริงนะคะ… แต่ท่าทางเมื่อครู่ของคุณ มันฟ้องชัดเจนเลยนะคะว่าไม่ได้กำลังคิดเรื่องงานอยู่เลยสักนิด หรือว่า… กำลังคิดเรื่องที่ฉันเกือบจะจูบคุณเมื่อวานนี้กันแน่นะคะ” คำพูดจี้ใจดำนั้นทำเอารินรดาร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า หูอื้ออึงจนแทบไม่ได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศในห้อง ความทรงจำจากเหตุการณ์เมื่อวานย้อนกลับมาฉายชัดในหัว ราวกับภาพสלੋว์โมชันริมระเบียงห้องพัก — กลิ่นกายอุ่นๆ ลมหายใจที่รินรดรดรินอยู่ใกล้แค่คืบ และสัมผัสวาบหวามที่ทำเอาสติกระเจิดกระเจิง *ให้ตายสิ… ทำไมฉันต้องมานั่งใจสั่นกับผู้หญิงปากร้ายคนนี้ด้วยนะ!* รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามดึงความเข้มแข็งและมาดมั่นทั้งหมดที่มีกลับคืนมา มือเรียวบางยกขึ้นดันไหล่กว้างของอีกฝ่ายให้ออกห่าง ทว่ารินทร์ลดากลับนิ่งเฉย ราวกับแรงผลักของเธอมันเบาเสียยิ่งกว่าขนนก “เลוףพูดจาชวนเข้าใจผิดสักทีเถอะค่ะคุณรินทร์ลดา ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาแก้เหงาของคุณนะที่จะมาล้อเล่นด้วยตามใจชอบ” รินรดาเอ่ยเสียงแข็ง พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว แม้ว่าภายในอกจะปั่นป่วนราวกับมีพายุลูกย่อมๆ หมุนวนอยู่ก็ตาม “ถ้าไม่มีเรื่องงานอื่นแล้ว… ขอตัวไปเคลียร์เอกสารต่อนะคะ” ทว่าก่อนที่ร่างบางจะได้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ มือเรียวของคนเป็นนายจ้างกลับเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้ด้วยแรงพอเหมาะ ไม่ได้บีบรัดจนเจ็บ แต่กักขังไว้อย่างเด็ดขาดจนหนีไปไหนไม่ได้ รินทร์ลดาโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลและลึกล้ำขึ้นจนคนฟังขนลุกซู่ไปทั้งตัว “ใครบอกว่าฉันล้อเล่นล่ะคะ… รินรดา” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ… ไอร้อนจากกายของคนทั้งสองหลอมรวมกันจนแทบแยกไม่ออก รินรดานิ่งงัน หัวใจหยุดเต้นไปเสี้ยววินาทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววความจริงจังและความโหยหาบางอย่างที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งมาโดยตลอด คำปฏิเสธนับร้อยที่เตรียมไว้ในใจพลันมลายหายสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท ในเสี้ยววินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและเปราะบางจนแทบจะละลาย ร่างบางก็ต้องสูดลมหายใจเข้าลึก3 เพื่อดึงสติที่หลุดลอยกลับมา เธออ้าปากเตรียมจะเอ่ยคำพูดประชดประชันเพื่อทำลายความเงียบอันตรายนี้ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน ขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวราวกับมีใครตั้งใจจับเวลา รินทร์ลดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ปล่อยมือจากข้อมือของรินรดาอย่างจำใจ ก่อนจะหันไปตวัดสายตาคมกริบใส่ประตูห้อง “เข้ามาค่ะ!” สิ้นเสียงอนุญาต ประตูบานหรูสีมะฮอกกานีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับการปรากฏตัวของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ซึ่งก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจิดจ้าและแฟ้มเอกสารในมือ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับทำให้รินรดารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปตามสันหลังด้วยความตกใจ “พอกลับมาจากดูงานต่างประเทศ ฉันก็รีบตรงดิ่งมาหาคุณเลยนะคะรินทร์… เอ๊ะ ดูเหมือนว่าฉันจะเข้ามาขัดจังหวะอะไรรisเปล่าคะเนี่ย?” แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!