กฎเหล็กของคนปากร้าย

"ถ้าเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าคุณรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัว... และเตรียมตัวรับหมายศาลข้อหาคุกคามทางเพศได้เลยค่ะท่านประธาน" เสียงใสที่เอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงกลัวดังแทรกบรรยากาศอึมครึมภายในห้องทำงานหรู รินรดาถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ขณะที่สายตาคมกริบกวาดมองผู้มาใหม่ที่ยืนหน้าถมึงทึงอยู่ตรงกรอบประตู สภาพของทั้งคู่เมื่อครู่เกือบจะทำให้เลขาหน้าห้องที่เพิ่งพรวดพราดเข้ามาต้องกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก "คุณ... คุณรินทร์ลดาคะ คือดิฉัน..." เลขาสสาวเสียงสั่นเทา ก้มหน้ามองพื้นไม่กล้าสบตาบอสสาวที่ตอนนี้รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง รินทร์ลดาไม่ได้หันไปมองเลขา แต่ดวงตาดอกท้อคู่สวยยังคงจ้องเขม็งมาที่รินรดาด้วยความหงุดหงิดระคนกรุ่นโกรธที่แผนการต้อนแมวพยศต้องถูกขัดจังหวะ ร่างระหงในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะสะบัดมือไล่เลขาให้ออกไปจากห้องด้วยความรำคาญใจ "ออกไป... แล้วอย่าให้ใครเข้ามาจนกว่าฉันจะเรียก" น้ำเสียงเรียบเย็นแต่กดต่ำจนน่ากลัวสั่งการ ประตูห้องทำงานถูกปิดลงอย่างรวดเร็วพร้อมกับลมหายใจเฮือกใหญ่ของรินรดาที่พ่นออกมา บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบงันอีกครั้ง ทว่าแรงกดดันกลับเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ รินทร์ลดาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเด็กสาวสู้ชีวิตที่ยืนกอดอกเชิดหน้าท้าทาย ความปากเก่งและแววตาดื้อรั้นนั่นช่างกวนประสาทเสียจนคนเป็น CEO นึกอยากจะเข้าไปเขย่าร่างบางให้หายหมั่นไส้เสียจริงๆ แต่ทว่า... มันกลับน่ามองจนละสายตาไม่ได้นี่สิ "ปากเก่งนักนะ..." รินทร์ลดาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ชิดอีกครั้งอย่างไม่เกรงกลัวคำขู่เรื่องหมายศาล "คิดว่าเอาข้อหามาอ้างแล้วฉันจะกลัวเหรอ รินรดา" "ไม่ได้ขู่ค่ะ แต่มันคือความจริงในฐานะลูกจ้างที่รักศักดิ์ศรีมากกว่าเงินเดือน" รินรดาตอบกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของอีกฝ่ายอย่างไม่มีใครยอมใคร "ถ้าท่านประธานยังไม่มีงานอะไรจะมอบหมายให้ทำ นอกจากการมายุ่มย่ามกับเนื้อตัวของดิฉัน ฉันขอตัวไปเคลียร์เอกสารข้างนอกดีกว่าค่ะ" "เดี๋ยวก่อน!" มือเรียวยาวคว้าข้อมือเล็กไว้ทันคราวที่รินรดาทำท่าจะหมุนตัวเดินหนี แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่กмиจังหวะที่ดึงรั้งไว้อย่างถือสิทธิ์ทำให้รินรดาต้องชะงัก รินทร์ลดาปรายตามองเอกสารในมืออีกข้างของเด็กสาว ก่อนจะมุมปากกระตุกยิ้มร้ายกาจที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี "อยากทำงานใช่ไหม ได้... ในเมื่อเธอมีความมั่นใจนัก งั้นก็รับนี่ไป" รินทร์ลดาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่พิมพ์ข้อความยาวเหยียดออกจากแฟ้มบนโต๊ะทำงาน ยัดเยใส่มือของรินรดาอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะก้าวถอยหลังไปยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานด้วยท่าทางเหนือกว่า รินรดาก้มลงมองกระดาษในมือด้วยความงุนงง ก่อนที่คิ้วเรียวสวยจะขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบว์ เมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความบรรทัดแรก... บรรทัดที่สอง... และไล่ยาวจนถึงบรรทัดสุดท้าย สมองของเธอก็แทบจะประมวลผลไม่ทันกับความเผด็จการไร้เหตุผลนี้ "นี่มัน... อะไรคะเนี่ย?" "กฎเหล็ก 10 ข้อ ในการเป็นเลขาฯ ส่วนตัวของฉัน" รินทร์ลดาตอบหน้าตาเฉย น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย้าแหย่กลายๆ "อ่านให้ขึ้นใจ แล้วทำตามทุกข้ออย่างเคร่งครัด ถ้าทำไม่ได้... เธอเตรียมตัวโดนหักเงินเดือนจนไม่เหลือแม้แต่ค่ารถเมล์กลับห้องแน่" รินรดาอ้าปากค้าง ไล่สายตาอ่านทีละข้อด้วยความรู้สึกที่อยากจะปาแผ่นกระดาษนี้ใส่หน้าสวยๆ ของคนสั่งเสียเหลือเกิน *ข้อ 1: ห้ามปฏิเสธคำสั่งของฉัน ไม่ว่ากรณีใดๆ ทั้งสิ้น* *ข้อ 2: ต้องอยู่สแตนด์บายรับโทรศัพท์ตลอด 24 ชั่วโมง แม้จะเป็นเวลาตีสาม* *ข้อ 3: กาแฟต้องชงแบบพอดีเป๊ะ ห้ามหวานเกินไปและห้ามขมเกินไป (ฉันชอบความลงตัว)* *ข้อ 4: ห้ามมองหน้าผู้ชายคนอื่นเกิน 3 วินาทีขณะปฏิบัติหน้าที่ร่วมกับฉัน* *ข้อ 5: รอยยิ้มทั้งหมดในเวลางาน สงวนไว้ให้ฉันเห็นเป็นคนแรกเท่านั้น* ...และข้อต่อๆ ไปที่ฟังดูเอาแต่ใจตัวเองสุดๆ จนแทบจะเรียกว่ากฎของทาสมากกว่าเลขา! "คุณบ้าไปแล้วเหรอคะ!" รินรดาโพล่งออกมาอย่างเหลืออด เผลอลืมตัวชี้หน้า CEO สาวผู้ทรงอิทธิพล "นี่มันกฎบ้าอะไรเนี่ย ข้อสี่นี่มันสิทธิส่วนบุคคลชัดๆ แล้วข้อห้านี่... คุณเอาสมองส่วนไหนคิดคะเนี่ย ถึงคิดว่าฉันต้องยิ้มให้คุณคนเดียว!" "สมองส่วนที่จ้างเธอมาด้วยเงินเดือนสูงลิบลิ่วไง" รินทร์ลดาตอบหน้าตาย แถมยังย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังไปติดผนังห้องอย่างไร้ทางหนี ร่างสูงกว่าโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นที่รินรดรดรินอยู่ใกล้ๆ ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ "จำไว้... ว่าเธอไม่มีสิทธิ์ต่อรอง รินรดา" "คุณมัน..." รินรดากำกระดาษในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธผสมความเขินอายที่ตีรวนขึ้นมาในอก "เผด็จการที่สุด!" "ชมเกินไปแล้วค่ะเด็กน้อย..." รินทร์ลดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอด้วยความพึงพอใจที่ได้แกล้งคนปากเก่งจนมุม ใบหน้าสวยคมเลื่อนเข้าไปกระซิบชิดริมหูแผ่วเบา จนรินรดาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "และถ้ายังไม่อยากให้ฉันเพิ่มกฎข้อที่ 11 เข้าไป... เธอก็ควรจะก้มหน้าก้มตาทำตามซะดีๆ" ขณะที่รินรดากำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วและดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ตามด้วยบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท โดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "พี่รินทร์คะ! แย่แล้วค่ะ! คุณแม่ท่าน..." ร่างของหญิงสาวหน้าตาน่ารักในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงพุ่งพรวดเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ทว่าเมื่อสายตาของเธอกวาดมาเห็นสภาพของรินทร์ลดาที่กำลังยืนคร่อมร่างและกักตัวรินรดาไว้ชิดผนัง คำพูดทั้งหมดก็กลืนหายลงคอไปทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด รินทร์ลดาถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิดรอบที่ร้อยของวัน เธอยืดตัวตรงอย่างเสียดาย ปรายตามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาเย็นชาต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ "มีอะไรก็ว่ามา... นารา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้บลัดดี้แมรี่นะคะ!