ปะทะฝีปาก

กลิ่นอายกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศรุ่นล่าสุดในห้องทำงานเพนท์เฮาส์ชั้นบนสุดของตึกระฟ้า ทำให้บรรยากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นสุญญากาศ รินรดายืนตัวตรงหลังตรงแน่ว สองมือประสานกันไว้ที่หน้าท้อง ทว่าดวงตากลมโตคู่นั้นกลับฉายแววท้าทายอย่างไม่คิดจะหลบสายตาคมกริบที่มองตรงมา คำพูดทิ้งท้ายจากวินาทีที่แล้วยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ... *“มีอะไรก็ว่ามา... นารา”* รินทร์ลดากระตุกยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คราบน้ำแข็งแห่งความเย่อหยิ่งถูกสวมทับไว้อย่างแนบเนียน ร่างสูงระหงในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปก้าวเข้ามาใกล้ทีละนิด ทุกย่างก้าวเปรียบเสมือนผู้ล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมไม้จันทน์หอมกรุ่นลอยแตะจมูก ยิ่งขับเน้นให้ความกดดันรอบตัวทวีความรุนแรงขึ้น "กล้าดีนี่" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น รอดผ่านริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงเบอร์รี่อย่างเชื่องช้า "เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่กี่วัน ถึงกับกล้าเรียกชื่อเล่นฉันอย่างไรมารยาทเหรอ รินรดา" "ดิฉันไม่ได้เรียกด้วยความไร้มารยาทค่ะ ท่านประธาน" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย โต้กลับทันควันโดยไม่มีอาการสะทกสะท้าน "แต่ในเมื่อคุณยื่นเงื่อนไขประหลาดๆ มาให้ตักเตือนดิฉันตั้งแต่ก้าวแรก ฉันก็แค่... ทบทวนความจำให้คุณฟังเฉยๆ ว่าเรากำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่" รินทร์ลดาชะงักไปนิด ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่ง เธอหยุดยืนห่างจากเด็กสาวตรงหน้าเพียงแค่ก้าวเดียว ระยะห่างที่ถูกกำหนดไว้ในกฎข้อสำคัญ... กฎเหล็กที่ว่าด้วยการห้ามเข้าใกล้เกินหนึ่งเมตร "กฎก็คือกฎ" CEO สาวกดเสียงต่ำลอดไรฟัน พลางก้าวเข้ามาอีกก้าวหนึ่ง จงใจละเมิดเส้นแบ่งที่ตัวเองขีดขึ้นมาเสียเอง "ในเมื่อเธอเป็นเลขาฯ ส่วนตัว หน้าที่ของเธอคือทำตามคำสั่ง ไม่ใช่มานั่งต่อรอง หรือทำตัวเป็นปราชญ์ปากดีใส่ฉัน" "ถ้ากฎนั้นมันสมเหตุสมผล ฉันยินดีทำตามค่ะ" รินรดาถอยหลังไปหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณเมื่อแผงอกของอีกฝ่ายแทบจะแนบชิด ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นหนังสือกระจกเต็มแรง ทางตัน... "แต่กฎห้ามเข้าใกล้ระยะหนึ่งเมตรเนี่ย... มันคืออะไรคะ? กลัวดิฉันจะกินคุณเข้าไป หรือว่ากลัวใจตัวเองกันแน่ที่ต้องยืนใกล้กัน?" คำพูดประโยคสุดท้ายพ่นออกไปด้วยน้ำเสียงยียวน กวนประสาทเสียจนคนฟังถึงกับเลือดขึ้นหน้า รินทร์ลดาค้ำมือลงกับชั้นหนังสือ กักกันร่างบางของเลขาฯ ตัวแสบไว้ตรงกลาง ใบหน้าสวยเฉี่ยวก้มลงไปกระซิบใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มจนรินรดาต้องกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ปากเก่งนักนะ... อยากลองดีกับฉันมากใช่ไหม?" รินทร์ลดาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาสั่นระริกด้วยความกรุ่นโกรธปนความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามซ่อนไว้ลึกสุดใจ "คิดว่าตัวเองฉลาดนัก ปากดีแบบนี้ไปได้สักกี่น้ำเชียว" "ก็คงนานพอที่จะทำให้ท่านประธานปวดหัวจนต้องกินพาราฯ ทุกวันนั่นแหละค่ะ" รินรดาไม่ยอมแพ้ เธอยืดตัวขึ้นสู้สายตา แม้หัวใจในอกจะเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เคมีที่พุ่งพล่านระหว่างคนทั้งสองรุนแรงเสียจนอากาศรอบตัวคล้ายจะมีประกายไฟแลบแปล๊บ "อีกอย่าง... คนที่กำลังแหกกฎหนึ่งเมตรก่อนตอนนี้ ก็คือคุณนะคะ ท่านประธานรินทร์ลดา" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ รินทร์ลดาชะงักค้าง ดวงตาสดใสแต่ดื้อรั้นของเด็กสาวสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาของเธอ ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายต่อหัวใจที่ด้านชามานานจนเกินเยียวยา นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นหมายจะแตะปลายคางมนเพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ รินรดากลับไม่หลบแถมยังส่งยิ้มหวานหยดที่ชวนให้หมั่นไส้ที่สุดในสามโลกมาให้อีกต่างหาก ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วนั้นจะได้สัมผัสผิวเนียน เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามมารยาท พร้อมกับบานประตูห้องทำงานที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การทักท้วง "คุณรินทร์คะ... แขกมาถึงแล้วค่ะ" เสียงหวานใสของบุคคลที่สามดังแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศแรงดันสูงในห้องลงอย่างสิ้นเชิง รินทร์ลดาผละออกจากร่างบางทันทีราวกับโดนไฟลวก ใบหน้าเรียบตึงกลับมาสวมหน้ากาก CEO ผู้เยือกเย็นอีกครั้งในเสี้ยววินาที รินรดาลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ทว่าเมื่อหันไปมองแขกผู้มาใหม่ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิมใจ รอยยิ้มบนมุมปากของเธอก็ต้องแข็งค้างทันที โลกใบนี้ช่างกลมเสียเหลือเกิน... ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงโผล่มาในเวลาแบบนี้ได้นะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความปากแข็งของท่านประธานด้วยกันนะคะ!