กาแฟที่ไม่ใช่แค่กาแฟ

กลิ่นอุ่นหนาของอราบิก้าคั่วบดแทรกซึมผ่านไอร้อนที่พวยพุ่งขึ้นจากถ้วยเซรามิกเคลือบด้านสีดำสนิท—สีเดียวกับดวงตาคู่คมของคนที่จงใจวางมันลงบนโต๊ะทำงานด้วยแรงกระแทกที่หนักกว่าปกติเล็กน้อย “กาแฟสูตรพิเศษ... สำหรับคนปากเก่งเป็นพิเศษค่ะคุณรินรดา” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความเย้าแหย่เจือความหมั่นไส้ลอยมาจากเบื้องบน รินรดายืดตัวขึ้นจากกองเอกสารงบการเงินที่กำลังตรวจทาน ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินสถานการณ์ของผู้หญิงตรงหน้า—รินทร์ลดา ประธานเจ้าหน้าที่บริหารผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรธุรกิจพันล้าน ผู้ซึ่งในยามปกติมักจะวางมาดนิ่งขรึมราวน้ำแข็งขั้วโลก แต่ในยามที่ได้ปะทะคารมกับเธอทีไร แม่คุณมักจะมีลูกเล่นแพรรพราวมาหยิกแกมหยอกให้หัวใจคนอ่าน (เอ๊ย คนโดนแกล้ง) กระตุกเล่นทุกที “ขอบคุณค่ะท่านประธาน แต่เกรงว่ากาแฟแก้วนี้อาจจะมีส่วนผสมของยาพิษ หรือไม่ก็สารเคมีบางอย่างที่ทำลายเซลล์ประสาทส่วนการรับรู้... ฉันถึงได้รู้สึกว่าช่วงนี้สมองตัวเองเริ่มรวนแปลกๆ ตั้งแต่มีคุณเข้ามาวนเวียนในชีวิตเนี่ยแหละค่ะ” รินรดาตอบกลับทันควัน รอยยิ้มมุมปากเผยให้เห็นความท้าทายที่ไร้ความเกรงกลัว รินทร์ลดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างโปร่งในชุดทำงานเรียบร้อยที่นั่งไขว่ห้างอย่างไม่ยอมแพ้ ร่างสูงเพรียวโน้มตัวลงมาท้าวแขนกับขอบโต๊ะทำงานของอีกฝ่าย ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจขั้นกลาง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมไม้จันทน์หอมกรุ่นลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่พร้อมจะสปาร์กได้ทุกเมื่อ “ปากดีแบบนี้... สงสัยต้องให้ชิมฝีมือคนชงเองสักหน่อยถึงจะรู้ว่ารสชาติมันต่างจากที่อื่นยังไง” รินทร์ลดาว่าพลางใช้ปลายนิ้วเรียวยาวดันถ้วยกาแฟเข้ามาใกล้ตัวรินรดาอีกนิด ท่าทางคุกคามแบบผู้ดีเก่าที่แฝงความร้ายกาจทำเอาคนฟังถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รินรดารู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องกาแฟ แต่มันคือสงครามประสาทที่อีกฝ่ายจงใจสร้างขึ้นเพื่อต้อนเธอให้จนมุมในเกมทางอารมณ์ที่พวกเธอกำลังเล่นกันอยู่ “ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ ฉันเกรงใจ... อีกอย่าง รสนิยมการดื่มกาแฟของฉันค่อนข้างสูง คงไม่ถูกปากกับสูตรสำเร็จรูปที่คุณชงมาหรอกมั้งคะ” “ลองดูก่อนสิคะ... บางที รสชาติที่คุณบอกว่าไม่ชอบ อาจจะกลายเป็นรสเดียวที่คุณโหยหาไปตลอดชีวิตก็ได้ใครจะรู้” คำพูดกำกวมพร้อมรอยยิ้มร้ายกาจที่มุมปากของ CEO สาวทำเอารินรดาชะงักไปชั่วขณะ หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะจนน่าโมโห เธอมองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น พยายามค้นหาความหมายซ่อนเร้นภายใต้ความเย่อหยิ่งและท่าทีซึนเดเระที่แสดงออก รินทร์ลดาไม่ใช่คนที่จะมาเสียเวลาเล่นเกมไร้สาระกับพนักงานระดับล่าง ถ้าไม่ใช่เพราะ... มีบางอย่างในตัวรินรดาดึงดูดสายตาคู่นั้นให้อยู่ตรงนี้ บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ ที่ทำงานแข่งกับจังหวะการเต้นของหัวใจ รินรดายื่นมือออกไปหมายจะหยิบถ้วยกาแฟเพื่อตัดบทสนทนาอันตรายนี้ แต่ทว่า—ในจังหวะเดียวกันนั้น รินทร์ลดาชิงขยับมือมากุมทับหลังมือเรียวของเธอไว้ก่อน ผิวสัมผัสอุ่นจัดจากเรียวนิ้วของคนตรงหน้าส่งกระแสความร้อนวูบวาบแล่นพล่านไปทั่วทั้งแขน รินรดาชะงักค้าง เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่ทันตั้งตัว ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียนจนรู้สึกชาหนึบ ดวงตาคมกริบของรินทร์ลดาพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่เริ่มขึ้นสีเรื่อด้วยความพอใจ มุมปากหยักยกยิ้มพึงใจเมื่อเห็นว่าคนปากเก่งเริ่มไปไม่เป็น “มือสั่นนะคะ... กลัวฉัน หรือว่ากลัวใจตัวเองกันแน่คะ รินรดา” เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังอยู่ชิดริมใบหูทำเอารินรดาสติหลุดลอยไปชั่วขณะ เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดจิกกัดตามสไตล์ถนัด แต่ทว่า—เสียงเคาะประตูก็จู่โจมเข้ามาขัดจังหวะความเป็นความตายนี้เสียก่อน ก๊อกๆ! “ท่านประธานคะ เอกสารด่วนจากบอร์ดบริหาร—อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ดิฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะ?” เสียงของเลขาธิการสาวที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้รินทร์ลดาและรินรดาราวกับถูกกระชากกลับสู่โลกความเป็นจริง รินทร์ลดาถอนหายใจยาวอย่างหัวเสียพร้อมกับผละตัวออกช้าๆ ด้วยท่าทีสง่างามราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผิดกับรินรดที่รีบชักมือกลับแล้วก้มหน้าลงแสร้งทำเป็นสนใจกองเอกสารตรงหน้าเพื่อซ่อนใบหน้าที่ร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลน ทว่า... ก่อนที่เลขาฯ จะทันได้พูดอะไรต่อ รินทร์ลดากลับเหลือบมองรินรดาด้วยหางตา พร้อมกับทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายที่ทำให้คนฟังถึงกับนั่งไม่ติดเก้าอี้ “เก็บเอกสารพวกนั้นไว้ก่อนค่ะ... แล้วคืนนี้ อยู่เคลียร์งานต่อ 'สองต่อสอง' กับฉันที่ห้องทำงานส่วนตัวด้วยนะคะ คุณรินรดา” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ปะทะเดือดคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!