สัญญาฉบับนรก

กลิ่นอายของชาดำเอิร์ลเกรย์ราคาแพงระยับยังไม่ทันจางหายจากปลายลิ้น เสียงกรีดร้องในใจของรินรดาก็แทบจะทะลักออกมาทางหูเสียก่อน เศษซากกระเบื้องเคลือบสีมุกที่กระจายเกลื่อนพรมเปอร์เซียราคาหลักล้านกำลังสะท้อนภาพอนาคตอันมืดมนของเธอ ราวกับรอยยิ้มเยาะเย้ยจากซาตานในคราบผู้บริหาร "เจ็ดแสนค่ะ" น้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นเยียบ และทรงอำนาจจนน่าหมั่นไส้ดังขึ้นจากร่างระหงที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานไม้สักทอง รินทร์ลดาปรายตามองเศษซากศิลป์ชิ้นเอกที่เพิ่งกลายเป็นผุยผงด้วยฝายมือของเด็กฝึกงานปากกล้า ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบกับดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนดื้อรั้น "คุณรินทร์ลดาคะ คือฉันไม่ได้ตั้งใจ..." รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามควบคุมเสียงสั่นๆ ของตัวเองไม่ให้แสดงความอ่อนแอออกมาต่อหน้า ‘นางมารร้าย’ ประจำตึก "ความตั้งใจของคุณ ไม่ได้ช่วยให้แจกันราชวงศ์ชิงที่บรรพบุรุษฉันสะสมมาฟื้นคืนชีพได้หรอกนะคะ, คุณรินรดา" รินทร์ลดาย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทแผ่รังสีความกดดันจนอากาศรอบตัวแทบจะเบาบางลง "หรือคุณคิดว่าเงินเดือนเด็กฝึกงานสามเดือน จะพอซื้อเศษกระพวกนี้ได้?" "ฉัน... ฉันผ่อนชำระให้ก็ได้ค่ะ!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตาคู่สวยฉายแววท้าทายแม้เหงื่อกาฬจะเริ่มซึมตามไรผม เธอก็แค่เด็กสาวสู้ชีวิตที่ดิ้นรนส่งตัวเองเรียนจนวินาทีสุดท้าย ไม่ยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหนง่ายๆ แน่นอน "หักจากเงินเดือนฉันไปเลยสิคะ ถึงจะต้องกินแกลบแทนข้าว ฉันก็ไม่ตายหรอก!" รินทร์ลดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบขนตางอนงามหรี่ลงเล็กน้อย สำรวจพิจารณาเด็กสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าในตลาดล่าง ปากร้ายๆ นั่นกระตุกยิ้มเหยียดหยิมที่ชวนให้คนมองอยากจะกระโดดเข้าไปหยิกให้เนื้อเขียว "ผ่อนชำระ? หรืองบประมาณชีวิตของคุณมันต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนคิดว่าเงินแค่นั้นฉันจะใส่ใจคะ?" รินทร์ลดาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นชาหอมกรุ่นปะทะเข้ากับแก้มเนียน รินรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ถอยหลังกรูดจนสะโพไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลัง "ฉันไม่ได้อยากได้เงินสด... และฉันก็ไม่ได้ใจดีพอจะปล่อยให้ลูกหนี้ลอยนวลไปกินแกลบตามมีตามเกิดด้วย" "แล้วคุณ... ต้องการอะไรคะ?" รินรดากัดริมฝีปากแน่นอย่างนึกเจ็บใจเมื่อรู้ว่าตัวเองตกเป็นรอง สมองอันฉลาดเป็นกรดเริ่มหมุนติ้วเพื่อหาทางหนีทีไล่ แต่ทว่า... แววตาพราวระยับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาของ CEO สาวกลับทำให้เธอรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด รินทร์ลดาหยิบแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา เปิดมันออกด้วยปลายนิ้วเรียวยาวที่เคลือบเล็บด้วยเจลสีนู้ดเรียบหรู ก่อนจะยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาตรงหน้า "สัญญาว่าจ้าง... แบบพิเศษ" รินรดาขมวดคิ้วมุ่น ก้มลงมองตัวหนังสือพิมพ์ดีดบนกระดาษแผ่นนั้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ทุกบรรทัดที่กวาดสายตาผ่าน มันไม่ใช่สัญญาใช้หนี้ธรรมดา แต่มันคือ... "เลขานุการส่วนตัว... ตลอด 24 ชั่วโมง?" รินรดาเงยหน้าขึ้นขมวดคิ้วใส่คนตรงหน้าทันที "นี่คุณบ้าไปแล้วเหรอคะ! ฉันเป็นแค่เด็กฝึกงานแผนกการตลาดนะ จะให้มาเป็นเบ๊ส่วนตัวคุณได้ยังไง แล้วไอ้ข้อตกลงบ้าๆ ที่บอกว่า *'ต้องพร้อมปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้านายทุกเวลา ทุกสถานที่'* นี่มันหมายความว่ายังไงคะ!" "หมายความตามตัวอักษรภาษาไทยประถมปลายค่ะ" รินทร์ลดาตอบหน้าตาย น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก "ถ้าไม่อยากให้ฉันฟ้องข้อหาทำลายทรัพย์สินและไล่คุณออกอย่างอนาถจนไม่มีบริษัทไหนกล้ารับเข้าทำงานอีก... ก็เซ็นชื่อตรงนี้ซะ" ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงถูกยัดเยียดใส่มือของรินรดาอย่างไร้ความปรานี รินรดากำมันแน่นจนข้อพับนิ้วขาวซีด เธอมองหน้าคนที่ยืนกอดอกรอฟังคำตอบด้วยท่าทางเหนือกว่า รอยยิ้มมุมปากของรินทร์ลดาในตอนนี้ช่างดูน่าหมั่นไส้เสียจนเธออยากจะเอาปากกานี้แทงทะลุกระดาษให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทว่า... ภาระหนี้สินและอนาคตที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายทำให้เธอไม่มีทางเลือกอื่น "คุณมันเลือดเย็นที่สุด..." รินรดาพึมพำลอดไรฟัน "ชมเกินไปแล้วค่ะ" รินทร์ลดาตอบรับหน้าตาเฉย "รีบเซ็นนะคะ ฉันหมดความอดทนจะยืนดูคุณลังเลแล้ว" รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธ ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษสีขาวอย่างจำยอม ทว่าในเสี้ยววินาทีที่หมึกกำลังจะขีดเขียนลายเซ็นลงไป ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยไม่แม้แต่จะเคาะขออนุญาต "พี่รินทร์คะ! แย่แล้วค่ะ ดีไซเนอร์คนใหม่ที่ทุ่มทุนจองตัวไว้ เกิดอุบัติเหตุ...!" เสียงใสของใครบางคนที่พุ่งเข้ามาหยุดชะงักลงทันทีเมื่อเห็นสภาพภายในห้อง รินรดาสบโอกาสรีบดึงมือกลับ ขณะที่รินทร์ลดาหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาวาวโรจน์ที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างเป็นจุล ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาเปิดประตูห้องทำงานนี้ร่วมกันนะคะ บลัดดี้แมรี่สัญญาว่าความแซ่บจะทวีคูณขึ้นในตอนหน้าแน่นอนค่ะ!