เปิดแผงขายสมุนไพรครั้งแรกในตลาดอำเภอ

เสียงตบโต๊ะไม้เนื้อแข็งดัง “ป้าง!” สะท้อนก้องไปทั่วบริเวณแผงขายของชั่วคราวริมถนนในตลาดอำเภอ จนผู้คนที่เดินขบวนจับจ่ายใช้สอยในช่วงสายยามวิกาลต้องเหลียวมองเป็นตาเดียว “แม่สาวน้อย เจ้าจะขายราคานี้จริง ๆ หรือ? โสมป่าอายุหลายปีกับสมุนไพรบำรุงเลือดนี่ หากนำไปส่งร้านขายยาใหญ่ในตัวเมือง เจ้าจะได้ราคามากกว่านี้เป็นเท่าตัวนะ!” น้ำเสียงของผู้เฒ่าแซ่เฉิน พ่อค้าคนกลางผู้คร่ำหวอดในวงการสมุนไพรมานานนับทศวรรษ เต็มไปด้วยความประหลาดใจแกมทึ่ง ดวงตาฝ้าฟางกวาดมองไปที่ตะกร้าไม้ไผ่สานประณีต ซึ่งบรรจุรากโสมหัวโตสีนวลเนื้อแน่น และถุงกระดาษบรรจุชาสมุนไพรกลิ่นหอมกรุ่นที่แผ่ซ่านความสดชื่นออกมาเตะจมูกผู้คนรอบข้าง ไป๋ลี่อินแย้มรอยยิ้มบางเบาบนเรียวปาก ใบหน้างามสะคราญในชุดเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยาวดั่งหยกกำลังจัดเรียงถุงสมุนไพรแห้งในห่อกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าอย่างเป็นระเบียบ นางช้อนสายตาขึ้นสบกับพ่อค้าคนกลางผู้ผ่านโลกมามาก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่นคง “ขอบคุณท่านลุงเฉินที่เมตตาแนะนำครับ แต่เจตนารมณ์ของข้าในวันนี้ ไม่ใช่การกอบโกยผลกำไรสูงสุดจากพ่อค้าใหญ่ แต่เป็นการนำพาของดีราคาเข้าถึงได้มาสู่พี่น้องชาวบ้านที่ยากลำบากต่างหาก สมุนไพรเหล่านี้ปลูกและคัดสรรด้วยความใส่ใจ ย่อมต้องถึงมือผู้ที่ต้องการใช้มันเยียวยาร่างกายอย่างแท้จริง” คำพูดที่เปี่ยมด้วยหลักการและความจริงใจนี้ ทำให้ผู้เฒ่าเฉินถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะรơiออกมาเสียงดังด้วยความชอบใจ “ฮ่า ๆ ๆ! ดี! ดีมาก! สะใภ้รองตระกูลไป๋ผู้นี้ ไม่เพียงแต่มีความรู้เรื่องการแพทย์พื้นบ้านที่ล้ำเลิศ วาจาและวิสัยทัศน์ของเจ้ายังเฉียบคมยิ่งกว่าบุรุษบางคนในอำเภอเสียอีก เช่นนั้นข้าขอเหมาชาสมุนไพรบำรุงกำลังชุดนี้ทั้งหมด ห้าสิบห่อ! และโสมป่าอีกสามหัว เจ้าคิดราคาเท่าไหร่ว่ามา!” สิ้นเสียงประกาศของผู้เฒ่าเฉิน ฝูงชนที่ยืนออกันอยู่รอบแผงก็เริ่มส่งเสียงฮือฮาทันที เพราะต่างก็รู้ดีว่าสายตาของพ่อค้าคนกลางผู้นี้เฉียบขาดเพียงใด หากเขากล้าเหมาสินค้าของเด็กสาวโนเนมเช่นนี้ แสดงว่าสินค้าของนางต้องเป็นของแท้คุณภาพเยี่ยมไร้ที่ติอย่างแน่นอน “ท่านลุงเฉิน ข้าขอซื้อชาสมุนไพรนั่นด้วยสองห่อ สามีฉันทำงานในเหมือง กลับมาตัวช้ำตลอด น่าจะลองให้ดื่มดู” หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งรีบแทรกตัวเข้ามาควักเงินในกระเป๋าผ้าสีซีดออกมาอย่างร้อนรน “ถ้าอย่างนั้นข้าเอาโสมแผ่นต้มซุปหนึ่งชุด ลูกสาวข้าเพิ่งคลอดบุตร ร่างกายยังอ่อนแออยู่!” อีกเสียงร้องตะโกนตามมาติด ๆ บรรยากาศหน้าแผงสินค้าของไป๋ลี่อินในยามนี้ คึกคักราวกับมีงานเทศกาล สินค้าเกษตรแปรรูปและยาสมุนไพรที่นางนำมาจากมิติห้องตรวจวิเศษ ถูกคัดสรรและจำแนกประเภทไว้อย่างดี ทั้งรากโสมตากแห้ง ชาสุนทรีย์บำรุงธาตุ และแป้งสมุนไพรบำรุงผิว ทั้งหมดต่างทยอยลดจำนวนลงอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงนับธนบัตรและเหรียญกษาปณ์ที่ดังระงมอยู่ในกระป๋องเหล็ก ในมุมอับสายตาห่างออกไปไม่ไกลนัก ร่างสูงใหญ่ของเฉินเฟิงยืนกอดอกพิงเสากำแพงอิฐบล็อก สายตาคมกริบกวาดมองภรรยาคนสวยที่กำลังคล่องแคล่วในการค้าขาย รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของนายทหารหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็น แววตาคู่นั้นสะท้อนความภาคภูมิใจและความรักลึกซึ้งที่ยากจะหาคำใดมาบรรยาย เขารู้ดีว่าเบื้องหลังรอยยิ้มและท่าทีใจดีของภรรยา ซ่อนมันสมองระดับศัลยแพทย์ผู้เยือกเย็นและกลยุทธ์การตลาดอันแยบยลไว้ มิติห้องตรวจในความทรงจำของนางไม่ใช่แค่เครื่องมือรักษาโรค แต่มันคือขุมทรัพย์ที่กำลังจะพลิกฟื้นตระกูลเฉินและตบหน้าบรรดาญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อให้หงายเงิบไปตาม ๆ กัน ทว่า ท่ามกลางความชื่นมื่นของการค้าขายที่กำลังไปได้สวย เงาร่างหนึ่งที่สวมหมวกฟางปีกกว้างจนแทบปิดบังใบหน้า ก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าแผงของนาง ไป๋ลี่อินเงยหน้าขึ้นเตรียมจะกล่าวต้อนรับลูกค้า ทว่าเมื่อดวงตาเรียวคมกวาดมองผ่านปีกหมวกและเห็นใบหน้าครึ่งซีกที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจาง ๆ กับรอยยิ้มหยันที่มุมปาก หัวใจของนางก็กระตุกวูบ “ไม่นึกเลยนะ... ว่าหลานสะใภ้ผู้เงียบขรึมของตระกูลไป๋ จะแอบมาตั้งแผงค้าขายร่ำรวยอยู่ลับหลังพวกเราแบบนี้” น้ำเสียงแหบพร่าทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นเต็มไปด้วยความคุ้นเคย และเป็นน้ำเสียงที่ไป๋ลี่อินจดจำได้ไม่มีวันลืม—เสียงของไป๋ไห่เฉิง ผู้เป็นลุงจอมโลภที่เคยเหยียบย่ำครอบครัวนางจนจมดินในชาติก่อน! ไป๋ไห่เฉิงกวาดสายตาโลภ ะมองเงินในกระป๋องเหล็ก ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะในลำคอแล้วเอื้อมมือหยาบกร้านคว้าหมับไปที่ตะกร้าโสมป่าราคาสูงลิ่วทันทีโดยไม่ขออนุญาต “ของพวกนี้... คงต้องนำกลับไปให้ท่านปู่ที่บ้านใหญ่ตรวจสอบเสียก่อนว่า เธอไปขโมยมาจากที่ดินบรรพบุรุษหรือเปล่า!” บรรยากาศรอบแผงพลันเงียบกริบลงทันตาเห็น ลูกค้าที่กำลังเลือกซื้อสินค้าต่างถอยกรูดด้วยความตกใจ ขณะที่เฉินเฟิงที่ยืนอยู่ไกลออกไป ขยับกายก้าวเท้าเข้ามาด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างจนอากาศรอบตัวแทบจะแข็งตัว แต่ก่อนที่นายทหารหนุ่มจะทันได้เอื้อมมือไปถึงตัวลุงจอมแสบ ไป๋ลี่อินกลับยกมือขึ้นห้ามสามีไว้เบา ๆ นางแย้มยิ้มเยือกเย็น แววตาฉายประกายคมปลาบดุจใบมีดผ่าตัดที่เตรียมลงมือกรีดเฉือนเนื้อร้าย “ลุงใหญ่... ท่านแน่ใจแล้วหรือครับว่าจะหยิบของชิ้นนั้น?” ไป๋ลี่อินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส ทว่าทรงพลังจนไป๋ไห่เฉิงต้องชะงักมือ “ระวังให้ดี ของบางอย่าง... หากหยิบผิดที่ อาจไม่ได้แค่เสียหน้า แต่อาจต้องชดใช้คืนด้วยอนาคตทั้งชีวิตของท่านเองนะครับ” *หมอภัทรแก้ไขชะตาขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับเส้นทางชีวิตบทใหม่ของลี่อินด้วยกันนะครับ*