แผนการขโมยสูตรยาสมุนไพร

“ถ้าอยากจะลองดีกับฉัน ก็ต้องดูด้วยว่ามีปัญญาจ่ายค่าครูไหวหรือเปล่า” ไป๋ลี่อินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องครัว แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดวูบไหวสะท้อนดวงตาคมกริบของอดีตศัลยแพทย์มือหนึ่ง เธอไม่ได้หันไปมองเงามืดที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่หลังหน้าต่างบานเก่า แต่เธอกลับหยิบขวดแก้วบรรจุผงสมุนไพรสีเขียวอ่อนขึ้นมาเขย่าเบาๆ เสียงผลึกแก้วกระทบกันดังกังวานในความเงียบราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความหายนะ ข้างกายเธอ เฉินเฟิงกำลังขัดทำความสะอาดปืนล่าสัตว์ด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่าไอสังหารที่แผ่ออกมาจางๆ รอบกายเขานั้นทำให้อากาศในห้องดูเย็นเยียบขึ้นหลายส่วน เขาไม่ได้เอ่ยห้ามภรรยา เพราะเขารู้ดีว่า “หนูสกปรก” ที่ริอ่านจะเข้ามาขโมยสูตรยาบรรเทาอาการไข้หวัดที่ลี่อินเพิ่งคิดค้นขึ้นมาได้นั้น ต้องการบทเรียนแบบไหน “ลี่อิน... ถ้ามันเจ็บตัวจนจำไม่ลืม พี่จะโยนมันออกไปนอกรั้วเอง” เฉินเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่น “ไม่ต้องถึงมือพี่หรอกครับ” ลี่อินยิ้มบาง “ของขวัญที่ฉันเตรียมไว้ให้มัน... พิเศษกว่านั้นเยอะ” ภายนอกตัวบ้าน แสงจันทร์สลัวเผยให้เห็นร่างของชายฉกรรจ์สองคนที่ลุงไห่เฉิงจ้างมา พวกเขาเป็นเพียงนักเลงกระจอกในหมู่บ้านที่หิวเงินจนหน้ามืด พวกมันย่องผ่านแปลงสมุนไพรหายากที่ลี่อินเพิ่งปลูกไว้ในมิติฟาร์ม โดยไม่รู้ตัวเลยว่าทุกย่างก้าวที่เหยียบลงไปบนพื้นดินนั้น คือการเหยียบย่างเข้าสู่ "กับดัก" ที่เธอวางไว้ด้วยความละเอียดอ่อนระดับผ่าตัด *พรึ่บ!* เสียงเชือกที่ตึงเปรี๊ยะดีดขึ้นพร้อมกับถุงแป้งผสมละอองสมุนไพรคันพิเศษที่ลี่อินผสมขึ้นจากตำราโบราณ ชายสองคนนั้นร้องลั่นด้วยความตกใจก่อนจะล้มลงไปในดงพืชที่เธอกางดักไว้ คันคะเยอจนต้องขยี้ผิวหนังตัวเองจนแดงเถือก ซ้ำร้ายสมุนไพรที่เธอโรยไว้ยังมีฤทธิ์ทำให้เกิดภาพหลอนชั่วคราว ทำให้พวกมันเห็นเงาดำทะมึนวิ่งไล่กวดไปทั่วสวน “ผี! ผีหลอก!” เสียงโหยหวนดังสนั่นไปทั่วหมู่บ้าน ลี่อินเดินออกมาที่ชานบ้านด้วยท่าทีสงบ เธอสวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายเรียบง่าย กอดอกมองดูเหล่าขโมยที่กลิ้งเกลือกอย่างทุรนทุรายบนพื้นดิน ดวงตาของเธอดุจดั่งแพทย์ที่กำลังวินิจฉัยอาการของผู้ป่วย แต่ในขณะเดียวกันก็เย็นชาพอที่จะมองความทุกข์ทรมานของคนชั่วด้วยความสะใจ “คิดจะขโมยสูตรยาของฉันไปขายงั้นหรือ?” ลี่อินก้าวเข้าไปใกล้ แสงจันทร์ตกกระทบใบหน้าเรียบเฉยของเธอจนดูราวกับเทพธิดาผู้ลงทัณฑ์ “ในเมื่อพวกคุณอยากลองของนัก ฉันก็จะจัดยาตำรับพิเศษให้... จำไว้ให้ขึ้นใจนะว่า นี่คือบทเรียนแรกจากสะใภ้รองตระกูลไป๋ที่พวกคุณไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต” เธอก้มลงหยิบเอาชิ้นส่วนของสมุนไพรที่พวกมันพยายามขโมยขึ้นมาปัดฝุ่นออกอย่างเบามือ ราวกับกำลังทะนุถนอมสมบัติล้ำค่า ทว่าสายตาที่มองขโมยเหล่านั้นกลับเหมือนมองก้อนกรวดริมทางที่ไร้ค่า ในขณะที่ความวุ่นวายกำลังถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็แทรกเข้ามาในความมืด ร่างของไป๋ไห่เฉิงก้าวออกมาจากหลังพุ่มไม้ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เขาไม่คิดว่าแผนการที่ตนเองวางไว้กับมือจะพังพินาศไม่เป็นท่า และที่สำคัญที่สุด... เขาไม่คาดคิดว่าเฉินเฟิงจะยืนตระหง่านอยู่ตรงมุมมืดของบ้าน พร้อมกับปลายกระบอกปืนที่จ่อมาทางเขาอย่างมั่นคง “ลุงไห่เฉิง... ดึกดื่นขนาดนี้ มาทำธุระอะไรที่หลังบ้านผมหรือครับ?” เฉินเฟิงถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาจนน่าขนลุก ใบหน้าของไป๋ไห่เฉิงซีดเผือด เขาอ้าปากค้างขณะมองดูสมุนไพรในมือของลี่อินที่เรืองแสงสลัวในยามค่ำคืน มันไม่ใช่แค่ยาสมุนไพรธรรมดา แต่เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของ “บางอย่าง” ที่ล้ำค่าเกินกว่าชาวบ้านทั่วไปจะครอบครองได้ ลี่อินเงยหน้าขึ้น สบตากับลุงของสามีด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกมีดผ่าตัดกรีดลึกเข้าไปในจิตใจ “ลุงครับ... ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่จนถึงเช้าวันพรุ่งนี้ แนะนำให้ถอยกลับไปตอนนี้เลยนะครับ” ลี่อินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าทรงอำนาจ “เพราะสิ่งที่พวกคุณเพิ่งสูดดมเข้าไปผ่านกับดักนั้น... มันอาจทำให้คุณ ‘เห็น’ สิ่งที่ไม่อยากเห็นไปอีกนานเลยล่ะ” ไป๋ไห่เฉิงตัวสั่นเทา เขาถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวก่อนจะหันหลังวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงสมุนไพรที่ถูกทิ้งเรี่ยราดบนพื้นดิน ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันกลับคืนสู่สวนหลังบ้าน ไป๋ลี่อินกลับหุบยิ้มลง แววตาของเธอเปลี่ยนไปเป็นความกังวลอย่างฉับพลัน เธอรีบคว้าแขนของเฉินเฟิงแล้วดึงเขาเข้ามาในบ้านอย่างเร่งรีบ “พี่เฉินเฟิง... เข้ามาข้างในเดี๋ยวนี้!” เธอสั่งด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “นั่นไม่ใช่แค่คนของลุงไห่เฉิง... ฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของ ‘คนแปลกหน้า’ ที่ซุ่มดูเราจากยอดไม้บนเขานั่นมานานแล้ว” เธอยื่นมือไปที่หน้าต่าง บังคับให้บานไม้ปิดสนิทพร้อมกับกลอนล็อคที่แข็งแกร่ง ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะที่หน้าประตูบ้านดังขึ้น... ไม่ใช่เสียงเคาะของคนขโมย แต่เป็นเสียงจังหวะการเคาะที่ฟังดูมีแบบแผนและดุดันดั่งกองทัพ “ไป๋ลี่อิน... ฉันรู้ว่าเธออยู่ในนั้น ออกมาคุยกับฉันหน่อย... ในฐานะที่เธอเป็น ‘ผู้สืบทอด’ ที่แท้จริง” เสียงชายวัยกลางคนปริศนาดังผ่านเข้ามา ทรงพลังและก้องกังวานจนทำให้เธอนิ่งงันไปในทันที ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ หมอภัทรแก้ไขชะตาครับ