การปะทะคารมกับคู่แข่งจอมเจ้าเล่ห์

เสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังขึ้นในทีแรกของไป๋ไห่เฉิง คล้ายถูกกระชากให้ขาดหายไปกลางลำคออย่างกะทันหัน เมื่อปลายนิ้วเรียวระหงของไป๋ลี่อินไม่ได้แตะต้องเอกสารสิทธิ์การค้าขายแผ่นนั้นเลยแม้แต่น้อย ทว่ากลับเป็น "สมุดบัญชีลับ" เล่มสีน้ำตาลเข้มที่หลุดร่วงออกมาจากแฟ้มของเขาเอง—ร่วงลงสู่พื้นดินต่อหน้าต่อตาพ่อค้าคนกลางจากเมืองหลวงผู้กุมอำนาจซื้อรายใหญ่ที่สุดในมณฑล ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่หน้าแผงค้าในตลาดมืดชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหนาวปลายฤดูใบไม้ร่วงที่พัดหวีดหวิวผ่านซอกตึกเก่า "ลุงใหญ่... ท่านแน่ใจแล้วหรือครับว่าจะหยิบของชิ้นนั้น?" ไป๋ลี่อินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส ทว่าทรงพลังจนไป๋ไห่เฉิงต้องชะงักมือ “ระวังให้ดี ของบางอย่าง... หากหยิบผิดที่ อาจไม่ได้แค่เสียหน้า แต่อาจต้องชดใช้คืนด้วยอนาคตทั้งชีวิตของท่านเองนะครับ” ใบหน้าอูมและมันเยิ้มของไป๋ไห่เฉิงบิดเบี้ยวด้วยความตกใจปนโกรธเกรี้ยว เขารีบก้มลงคว้าสมุดเล่มนั้นขึ้นมาด้วยความลนลาน ดวงตาหรี่เล็กจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความอาฆาตมาดร้าย “นังเด็กนี่! เจ้ากล้าดียังไงมาเล่นตุกติกใส่ข้า! เอกสารใบนี้เป็นของตระกูลไป๋ สมบัติทุกชิ้นในตลาดนี้ ข้าผู้เป็นหัวหน้าตระกูลมีสิทธิ์จะจัดการอย่างไรก็ได้!” “หัวหน้าตระกูลหรือครับ?” ลี่อินยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเยือกเย็นดุจแพทย์ผู้กำลังวินิจฉัยโรคร้ายที่เน่าเฟะจนเยียวยากลับ “ท่านเอาฐานะนี้มาอ้างเพื่อขายสินค้าไร้มาตรฐาน ปลอมปนแป้งสาลีกับรำข้าวเพื่อลดต้นทุน แล้วยังกล้าติดป้ายว่าเป็น ‘แป้งโม่หินชั้นดีจากโรงงานหลวง’ อย่างนั้นหรือครับ... ท่านประธานสมาคมการค้า ท่านคิดว่าสินค้าประเภทนี้ สมควรมีที่ยืนในตลาดมณฑลของเราหรือไม่ครับ?” ประโยคสุดท้าย เธอหันไปเอ่ยถามชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมผ้าสักหลาดสีเทาเข้ม ผู้ซึ่งยืนกอดอกมองสถานการณ์ด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับคมกริบ—เขาคือ "สวีย์จื้อเฉียง" ผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการค้าส่งและผู้ตรวจสอบคุณภาพสินค้าประจำภูมิภาค สวีย์จื้อเฉียงก้าวเท้าเข้ามาใกล้แผงค้า กลิ่นหอมจางๆ ของชาจีนชั้นดีโชยมาจากตัวเขา เขาก้มลงหยิบถุงแป้งที่ไป๋ไห่เฉิงนำมาเสนอขายขึ้นมาพิจารณา เพียงแค่ใช้นิ้วขยี้และดมกลิ่นเพียงเสี้ยววินาที ใบหน้าของเขาก็ปรากฏรอยยิ้มเย็นเยียบ "ไป๋ไห่เฉิง... เจ้ากล้ามากนะ ถึงขนาดกล้าใช้ชื่อปลอมของโรงงานรัฐมาหากินบนความเดือดร้อนของประชาชน แถมสินค้ายังมีความชื้นสูงเกินมาตรฐานถึงสี่เท่า แบบนี้ไม่เรียกว่าค้าขายแล้วครับ... แบบนี้มันคือการฉ้อโกง!" สวีย์จื้อเฉียงประกาศเสียงกร้าว จนผู้คนรอบข้างที่มุงดูต่างฮือฮากلายเป็นการวิพากษ์วิจารณ์ ไป๋ไห่เฉิงหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ เขารีบโบกไม้โบกมือปฏิសัทธ์พัลวัน “ท่านประธานสวีย์! อย่าไปฟังนังนี่พูดเลยครับ มันเป็นแค่สะใภ้บ้านนอกที่ริistอาจมาเปิดแข่งกับตระกูลเรา มันใส่ร้ายผม!” “ใส่ร้ายหรือครับ?” เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลังฝูงชน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีเขียวเข้มของทหารก้าวแหวกกลุ่มคนเข้ามาอย่างองอาจ เฉินเฟิงยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังภรรยา รัศมีกดดันอันน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่มจนผู้คนต้องหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ ในมือแกร่งของเขาถือกระสอบตัวอย่างสินค้าล็อตจริงของไป๋ลี่อิน พร้อมกับใบรับรองคุณภาพที่ประทับตราประทับอย่างถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ เฉินเฟิงกวาดสายตาคมกริบมองลุงภรรยาด้วยแววตาดุจพญาอินทรีที่จ้องเหยื่อ “ภรรยาผมพูดความจริงทุกประการ สินค้าของตระกูลไป๋เน่าเสียตั้งแต่ในโกดังเพราะความโลภของท่านเอง... และถ้าท่านยังไม่ยอมถอนตัวออกจากการประมูลพื้นที่ค้าขายนี้โดยดี ผมเกรงว่าหน่วยตรวจสอบเศรษฐกิจที่ผมเพิ่งโทรแจ้งไปเมื่อครู่ อาจจะมาถึงเร็-วกว่าที่ท่านคิดนะครับ” คำว่า "หน่วยตรวจสอบเศรษฐกิจ" เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ ไป๋ไห่เฉิงเข่าอ่อนยวบ ทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นทันที ความโลภที่เคยบังตาถูกความกลัวเข้าครอบงำจนหมดสิ้น เขาจำต้องพยักหน้ารับเงื่อนไขและยอมถอนตัวจากการประมูลแต่โดยดี ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงชื่นชมของพ่อค้าแม่ขายรายอื่นที่รอดพ้นจากการถูกเอารัดเอาเปรียบ เมื่อปัญหาเฉพาะหน้าถูกคลี่คลายลงอย่างงดงาม บรรยากาศรอบตัวก็กลับมาอบอุ่นและผ่อนคลายอีกครั้ง ลี่อินถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก ก่อนที่กลิ่นหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์จะลอยมาเตะจมูก เธอก้มมองตะกร้าสานไม้ไผ่ที่เฉินเฟิงแอบซ่อนไว้ด้านหลัง ซึ่งภายในบรรจุ "ซาลาเปาไส้หมูเห็ดหอมสูตรพิเศษจากมิติฟาร์ม" ที่เพิ่งนึ่งเสร็จใหม่ๆ แป้งสีขาวเนียนนุ่มฟูส่งควันฉุยกรุ่น ผสมผสานกับกลิ่นหอมเย้ายวนของเนื้อหมูหมักเครื่องเทศและน้ำซุปที่ชุ่มฉ่ำอยู่ข้างใน แค่เพียงมองก็ชวนให้ท้องไส้ปั่นป่วนด้วยความหิว เฉินเฟิงยื่นซาลาเปาร้อนๆ ใส่มือภรรยาด้วยความใส่ใจ แววตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความรักล้นปรี่ “เหนื่อยมามากแล้ว... ทานอะไรรองท้องก่อนนะครับ คนเก่งของผม” ลี่อินแย้มยิ้มกว้าง รับซาลาเปานั้นมากัดคำหนึ่ง รสชาติอร่อยล้ำละมุนลิ้นจนความเหนื่อยล้าทั้งวันมลายหายไปสิ้น ทว่าในขณะที่เธอกำลังเอร็ดอร่อยกับมื้อว่างฝีมือสามี สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของใครบางคนกำลังเดินตรงดิ่งเข้ามาจากมุมมืดของตรอกแคบ—บุคคลที่เธอไม่คาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นที่นี่ในเวลานี้ และเป็นผู้กุมความลับสำคัญเกี่ยวกับชาติกำเนิดที่แท้จริงของเธอ! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอภัทรแก้ไขชะตา" ด้วยดีเสมอมานะครับ