โรคระบาดในสัตว์เลี้ยงและทางออก

"ถ้าหมูของบ้านเราตายไปสักตัว พี่รับรองว่าลุงไห่เฉิงได้ขยับขยายเอาที่ดินหลังบ้านเราไปเป็นคอกสัตว์ของเขาแน่ครับลี่อิน เขาจ้องจะเล่นงานเราอยู่" เฉินเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมกริบของอดีตนายทหารฉายแววไม่ไว้วางใจ เขาบีบกระชับมือภรรยาแน่นขึ้นเล็กน้อย ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนที่ถูกรบกวนด้วยเสียงครวญครางของสัตว์ที่ดังก้องมาจากเล้าหมูท้ายหมู่บ้าน ไป๋ลี่อินไม่ได้แสดงความหวั่นเกรง เธอเพียงแต่มองผ่านความมืดออกไปสู่ทิศทางนั้น ในฐานะศัลยแพทย์ผู้ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน กลิ่นสาบที่ลอยมากับลมไม่ใช่แค่กลิ่นมูลสัตว์ทั่วไป แต่มันมีกลิ่นของ 'เชื้อโรค' ปนอยู่ "โรคระบาดอหิวาต์สุกร..." ลี่อินพึมพำเบาๆ ราวกับวินิจฉัยโรคบนเตียงผ่าตัด "พี่เฉิน ไม่ใช่แค่ลุงไห่เฉิงที่อยากได้ที่ดิน แต่นี่คือสัญญาณเตือนภัยของหมู่บ้าน ถ้าเราไม่จัดการอะไรเลย ทั้งฟาร์มของหมู่บ้านและของบ้านเราจะไม่เหลืออะไร" หญิงสาวสะบัดมือออกจากการเกาะกุม เธอเดินตรงไปยังตู้ยาในมิติห้องตรวจวิเศษที่ซ่อนอยู่ในจิตใต้สำนึก นิ้วเรียวหยิบจับขวดยาฆ่าเชื้อและสมุนไพรพื้นบ้านที่เธอเตรียมไว้ล่วงหน้าอย่างรวดเร็ว "จะทำอะไรครับ?" เฉินเฟิงถามพลางขยับกายเข้าไปขวางหน้าประตูอย่างรู้งาน "ไปช่วยชีวิต 'สมบัติ' ของคนพวกนั้นกันครับ พี่คงไม่อยากเห็นลุงนั่นมาเกาะกินครอบครัวเราไปตลอดชีวิตใช่ไหม? ถ้าเราเป็นคนช่วยชีวิตหมูพวกนี้ไว้ ต่อให้เขาหน้าด้านแค่ไหน ก็ไม่มีข้ออ้างมาฮุบที่ดินเราได้ง่ายๆ อีก" ทั้งสองลอบออกจากบ้านในยามวิกาล บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดราวกับป่าช้า กลิ่นดินชื้นแฉะและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ทำให้ไป๋ลี่อินมั่นใจว่าสถานการณ์เลวร้ายกว่าที่คิด เมื่อไปถึงหน้าคอกสัตว์ของตระกูลไป๋ ภาพที่เห็นคือหมูหลายตัวนอนหอบหายใจรวยริน ผิวหนังเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ลุงไห่เฉิงที่แอบงีบอยู่มุมเล้าสะดุ้งตื่นเมื่อเห็นเงาคน เขาคว้าไม้พลองเตรียมฟาดทันที แต่เมื่อเห็นว่าเป็นเฉินเฟิง เขาก็ชะงักงัน "พวกแกมาทำไม! จะมาซ้ำเติมข้าหรือไง!" เสียงแหบพร่าของคนแก่โลภมากตวาดลั่น ลี่อินไม่รอให้เขาโวยวาย เธอเดินผ่านหน้าเขาเข้าไปอย่างมั่นคง กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรที่เธอเตรียมมาเริ่มกระจายตัว "ถ้าอยากให้หมูพวกนี้รอด ก็ถอยไปค่ะ ลุงไห่เฉิง ถ้าลุงอยากปล่อยให้สมบัติทั้งหมดกลายเป็นซากเน่าๆ ก็เชิญตะโกนต่อได้เลย" ลุงไห่เฉิงอ้าปากค้าง ความเด็ดขาดและแววตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งของหลานสะใภ้ทำให้เขารู้สึกเย็นสันหลังวาบ เขาไม่ได้โง่ เขาเห็นชัดว่าลี่อินไม่ได้มาเล่นๆ ตลอดทั้งคืนนั้น ไป๋ลี่อินทำงานแข่งกับเวลา เธอฉีดวัคซีนที่สกัดจากมิติให้หมูแต่ละตัว ผสมยาปฏิชีวนะลงในรางน้ำ และใช้สมุนไพรฤทธิ์เย็นช่วยลดไข้ เฉินเฟิงคอยเฝ้าระวังไม่ให้ชาวบ้านคนอื่นเข้ามาขัดจังหวะ ทั้งยังช่วยจัดการเรื่องการทำความสะอาดโรงเรือนตามคำสั่งภรรยาอย่างเคร่งครัด เขาเห็นความตั้งใจและทักษะที่เหนือมนุษย์ของหญิงสาวแล้วก็อดภูมิใจไม่ได้ รุ่งสาง... แสงอาทิตย์แรกแย้มผ่านรอยแตกของคอกสัตว์ หมูที่เคยนอนรอความตายเริ่มลุกขึ้นยืน มันกระดิกหูและเริ่มส่งเสียงร้องเบาๆ กลิ่นสาบร้ายกาจจางหายไปแทนที่ด้วยความสดชื่น ลุงไห่เฉิงมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา เขาหันมองลี่อินที่ใบหน้าเปื้อนเหงื่อแต่แววตายังคงแน่วแน่ ความแค้นในใจถูกแทนที่ด้วยความหวาดเกรงและความละอายใจอย่างที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน "เรียบร้อยแล้วค่ะ" ลี่อินเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก "แต่นี่แค่การบรรเทา ลุงต้องแยกตัวที่ป่วยหนักออกจากตัวที่แข็งแรง และห้ามให้ใครเข้าใกล้โซนนี้จนกว่าฉันจะสั่ง" ลุงไห่เฉิงก้มหน้าลงต่ำ เสียงสั่นเครือเอ่ยขึ้น "ขอบใจ... ข้า... ข้าไม่รู้จะขอบใจยังไง" เฉินเฟิงโอบไหล่ภรรยาไว้แน่น สายตาคมกริบมองลุงของตนด้วยความสมเพช "ไม่ต้องขอบใจหรอกครับ แค่จำไว้ว่าบ้านเราไม่มีพื้นที่ให้คนเนรคุณ ถ้าคิดจะตุกติกอีก ครั้งหน้าผมคงไม่ให้ลี่อินมาช่วยแน่" ขณะที่ทั้งสองเดินกลับบ้าน ท้องฟ้าเริ่มสว่างจ้า ทว่าเมื่อไปถึงหน้าบ้านพัก สองสามีภรรยาก็ต้องหยุดกึก เมื่อเห็นเงาของชายปริศนาในชุดเครื่องแบบของทางการยืนรออยู่ข้างประตู หน้าตาของเขาดูเคร่งเครียดและในมือถือเอกสารตราประทับสีแดงฉาน ชายคนนั้นหันมาสบตาพวกเขา สายตาที่มองมาทำเอาเฉินเฟิงรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง "คุณคือไป๋ลี่อินใช่ไหม? ผมมีเรื่องด่วนจากเขตมาแจ้ง... เกี่ยวกับการสอบสวนย้อนหลังเรื่องฟาร์มปศุสัตว์ที่พวกคุณเพิ่งเปิด" ไป๋ลี่อินขมวดคิ้วแน่น เธอรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับโรคระบาด แต่มันคือการกลั่นแกล้งจากศัตรูที่อยู่เบื้องหลังอีกชั้นหนึ่งที่น่ากลัวกว่าลุงไห่เฉิงหลายเท่า ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ ก่อนที่ลี่อินจะคลี่ยิ้มบางๆ ออกมาอย่างเยือกเย็น เธอรู้ทันทีว่าใครเป็นคนวางแผนนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับหมอภัทรในตอนนี้นะครับ หวังว่าจะถูกใจความเข้มข้นที่นำมาฝากกันครับ