ความเย็นชาที่ไม่เคยเปลี่ยน

กลิ่นอายความเย็นชาที่คณินเคยใช้เป็นเกราะกำแพงหุ้มห่อหัวใจมาตลอดสามปี ดูเหมือนจะใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไปแล้วในวินาทีนี้ เมื่อสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องสายตาไม่ใช่เอกสารหย่าที่เขาถือครองอำนาจเหนือกว่า หากแต่เป็นร่างจิ้มลิ้มสองร่างที่กำลังซุกซ่อนใบหน้าหวานหยดลงกับชายกระโปรงของรันยา—อดีตภรรยาที่เขาเคยตวัดปลายปากกาเซ็นชื่อลงไปอย่างไม่ใยดีเมื่อสองปีก่อน ความเงียบงันในห้องรับรองวีไอพีของสำนักงานกฎหมายชื่อดังแห่งนี้ หนักอึ้งเสียจนเสียงเครื่องปรับอากาศยังฟังดูคล้ายเสียงคำรามต่ำในลำคอ คณินแข็งค้างราวกับถูกคำสาปของเมดูซ่า ดวงตาคมกริบที่เคยตวัดมองภรรยาด้วยความรังเกียจและเฉยชา บัดนี้เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างคนควบคุมสติไม่อยู่ สมองของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลเกิดอาการรวนเรอย่างหนัก ไม่ยอมประมวลผลข้อมูลใดๆ ทั้งสิ้น นอกจากภาพของเด็กชายและเด็กหญิงฝาแฝดวัยสามขวบ ที่มีดวงตากลมโต จมูกรั้น และแม้กระทั่งมุมปากยามบึ้งตึง... ถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกันกับเขาราวกับส่องกระจกเงา "คุณ... นี่มันอะไรกันรันยา" คณินเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ขยับก้าวเข้าไปหาโดยไม่รู้ตัว แต่แรงกดดันจากสัญชาตญาณความเป็นแม่ทำให้รันยาผถอยหลังกูบหนึ่ง พร้อมกับดึงร่างเล็กทั้งสองเข้าสู่อ้อมกอดอย่างปกป้อง รันยาในวันนี้ไม่ใช่รันยาคนเดิมที่เคยนั่งร้องไห้ฟูมฟายกอดขาอ้อนวอนขอความรักจากเขาเมื่อวันวาน ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเพอร์เฟกต์ คัทติ้งเนี้ยบกริบ ขับเน้นให้ผิวพรรณผุดผ่องและดูสง่างาม ดวงตาคมกวาดมองอดีตสามีด้วยความนิ่งสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยของความอ่อนแอที่เขาเคยเหยียบย่ำเล่นอย่างสนุกสนาน "ถอยไปค่ะคุณคิน ลูกฉันไม่ใช่สิ่งของที่คุณจะเข้ามาเข้าใกล้ได้ตามอำเภอใจ" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคมบาดลึกราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้ง รันยาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ส่งสายตาเยียบเย็นกลับไปหาคนที่เคยได้ชื่อว่าเป็นสามีตามกฎหมาย ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน... วันที่คณินยื่นใบหย่าให้เธอพร้อมกับคำพูดที่ทิ่มแทงหัวใจจนพรุน *‘เธอไม่มีค่าพอแม้แต่จะเป็นแม่ของลูกฉัน รันยา ไสหัวไปซะ’* ในวันนั้น... รันยากำลังตั้งครรภ์ทายาทสายเลือดของเขาได้สองเดือนเต็มๆ เธอกลืนกินหยาดน้ำตาและความเจ็บปวดลงคอ เก็บความลับเรื่องเด็กในท้องไว้เป็นเกราะคุ้ม ภัยจากความใจร้ายของเขา เธอเลือกที่จะเดินออกมาจากคฤหาสน์หลังโตตัวคนเดียว พร้อมกับหัวใจที่แหลกสลายแต่เด็ดเดี่ยวเกินกว่าใครจะคาดคิด และวันนี้... เธอกลับมาเพื่อสะสางบัญชีแค้น ในฐานะนักธุรกิจหญิงมือทองผู้กุมอำนาจเบื้องหลังบริษัทคู่แข่งทางธุรกิจที่กำลังจะเข้าซื้อกิจการของเขา! "ลูก... ลูกใคร" คณินถามเสียงสั่น ความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วกระแสเลือด ความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้จักตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่อก "รันยา... เธอท้องตอนที่เรา..." "ตอนที่เรายังไม่หย่าใช่ไหมคะ?" รันยาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความสมเพชเวทนาที่เด่นชัด "น่าเสียดายนะคะที่ตอนนั้น คุณมัวแต่เอาเวลาไปกกกอดอยู่กับมินตรา จนไม่มีตาและไม่มีสมองจะสังเกตเห็นว่าภรรยาตัวเองมีสิ่งมีชีวิตอีกสองชีวิตเติบโตอยู่ในท้อง คุณเป็นคนเซ็นใบหย่าฉบับนั้นด้วยมือของคุณเอง... คณิน คุณเป็นคนผลักไสพวกเราออกไปจากชีวิตคุณเอง!" คำพูดแต่ละคำเปรียบเสมือนค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของคณินจนแหลละเอียด ความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทง เขาจำได้แม่น... วันที่เธอยอมเซ็นชื่อลงไปโดยไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น มีเพียงแววตาดำมืดว่างเปล่าที่เขาเคยคิดว่ามันคือง ความเฉยชาโง่เง่า แต่แท้จริงแล้วมันคือความตายทั้งเป็นของหัวใจดวงหนึ่งต่างหาก "น้องริน น้องรบ มาหาแม่ค่ะลูก อย่าไปมองหน้าผู้ชายใจร้ายคนนั้นเลย" รันยาหันไปกระซิบเสียงอ่อนโยนกับลูกแฝด เด็กหญิงรินกอดเอวมารดาแน่นพลางเอียงคอมองคณินด้วยความสงสัย ก่อนจะเอ่ยปากถามเสียงใสตามประสาเด็ก "คุณแม่ขา... คุณลุงคนนี้หน้าตาเหมือนหนูกับพี่รบเลย ทำไมเขาถึงทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ล่ะคะ หน้าตาน่าเกลียดจังเลย" คำพูดไร้เดียงสาของลูกสาวแทบจะทำให้คณินทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น หัวใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลบีบตัวเข้าหากันจนเจ็บแปลบ ร้าวรานไปหมดทุกอณู ความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอจนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาอยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสแก้วนุ่มนิ่มของเด็กทั้งสอง แต่สิทธิ์นั้น... ถูกเขาทำลายมันลงด้วยมือของตัวเองไปหมดแล้ว "รัน... ขอร้องล่ะ ขอโอกาสให้ฉันได้..." คณินก้าวเข้าไปหมายจะคว้าข้อมือเรียว แต่รันยาไวกว่า เธอสะบัดแขนออกอย่างรังเกียจราวกับถูกของร้อน "โอกาสเหรอคะ? คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะขอคำว่าโอกาสจากฉันและลูกด้วยซ้ำ!" รันยาตวาดกร้าว นัยน์ตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยเพลิงแห่งความโกรธแค้นที่ถูกกดทับมานานแรมปี "จำใส่สมองของคุณเอาไว้คณิน นับจากวันนี้เป็นต้นไป... สงครามระหว่างคุณกับฉันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!" รันยาหมุนตัวเตรียมจะเดินจูงมือลูกแฝดออกจากห้องรับรอง โดยไม่แม้แต่จะชายตามองอดีตสามีที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลังอีก คณินหัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขารู้ดีว่าหากปล่อยเธอเดินพ้นประตูบานนี้ไป เขาอาจไม่มีวันได้โอกาสไถ่บาปในสิ่งที่ตัวเองทำลงไปเลยตลอดชีวิต ร่างสูงพุ่งพรวดเข้าไปขวางหน้าประตู ปิดกั้นทางออกด้วยแผ่นหลังกว้าง พร้อมกับยื่นมือสั่นเทาคว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้แน่นโดยไม่ยอมปล่อย แม้จะรู้ว่าแลกมาด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์จากเธอก็ตาม "ปล่อยนะ!" รันยาตวัดสายตาคมกริบขึ้นมองหน้าเขา รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอจนคณินรู้สึกหนาวเยือกไปถึงไขกระดูก แต่ก่อนที่คณินจะได้เอื้อnเอ่ยคำอ้อนวอนใดๆ ออกมาเพื่อรั้งร่างบางตรงหน้า เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก คณินขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด เขากดปฏิเสธสายเรียกเข้า แต่ข้อความใหม่กลับเด้งขึ้นมาบนหน้าจอพร้อมกับไฟล์เอกสารลับชิ้นหนึ่ง ที่ถูกส่งตรงมาจากทนายความส่วนตัวของเขาเอง **[ด่วนที่สุด: เอกสารคำร้องขอสิทธิ์เลี้ยงดูบุตรแต่เพียงผู้เดียว โดย "รันยา วรกุล" ถูกยื่นฟ้องต่อศาลเยาวชนและครอบครัวแล้วในเช้าวันนี้... และคุณไม่มีทางชนะคดีนี้เด็ดขาด เนื่องจากมีหลักฐานชิ้นสำคัญที่ระบุว่า คุณเคยเซ็นชื่อสละสิทธิ์ความเป็นพ่อโดยไม่รู้ตัวตั้งแต่เมื่อสองปีก่อน]** ดวงตาคมกริบของคณินเบิกกว้างขึ้นอย่างตื่นตระหนก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับรันยาอีกครั้ง รอยยิ้มเยือกเย็นที่ปรากฏอยู่บนมุมปากอิ่มสวยของอดีตภรรยา ในวินาทีนี้ช่างงดงามราวกับนางพญาซาตานที่พร้อมจะพิพากษาชีวิตเขาให้ตกนรกทั้งเป็น! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้ด้วยกันนะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!