รอยแยกของโลกเวทมนตร์

กลิ่นคาวสนิมเหล็กที่ลอยอวลอยู่ปลายจมูกไม่ได้มาจากเศษผ้าเปื้อนเลือดบนโต๊ะไม้ แต่มาจากรอยปริแยกอากาศตรงมุมห้องที่บิดเบี้ยวราวกับกระจกแตกร้าว รวินท์กวาดสายตามองไพ่ทาโรต์สำรับโบราณที่แผ่กระจายอยู่เบื้องหน้า คราบสีดำสนิทบนหลังไพ่ไม่ได้แห้งกรังอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันยังคงส่งไอเย็นยะเยือกออกมาเป็นระลอกราวกับมีชีพจรเต้นอยู่ข้างใต้ ทุกลวดลายบนหน้าไพ่ชุด *Major Arcana* บิดเบี้ยวผิดรูป รูปภาพของหญิงสาวในใบ *The High Priestess* กำลังร้องไห้เป็นเลือดสดๆ ขณะที่ใบ *The Death* กลับปรากฏเงาดำมหึมาเคลื่อนไหวได้เองภายใต้กรอบกระดาษเก่าคร่ำคร่า นี่ไม่ใช่แค่สำรับไพ่ทาโรต์ที่ใช้ทำนายดวงชะตาชะตากรรมทั่วไป แต่มันคือสื่อกลาง... ประตูบานเล็กที่เชื่อมต่อระหว่างโลกมนุษย์กับมิติเบื้องต่ำที่ถูกปิดตายมานานกว่าสี่ปี "อย่ามองนานเกินไปค่ะ รวินท์" เสียงนุ่มทุบทำลายความเงียบงัน อาจารย์จันทร์เจ้ายืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่าง แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับให้ใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวดูคมชัดและเคร่งขรึมเป็นพิเศษ ดวงตาคู่สวยไม่ได้ทอดมองมาที่ตัวเขา แต่กำลังจับจ้องไปยังรอยแยกอากาศสั่นไหวขนาดเท่าฝ่ามือที่ลอยเคว้งอยู่กลางห้อง ซึ่งกำลังส่งเสียงกรีดแหลมเล็กเล็ดลอดออกมาอย่างต่อเนื่อง "ผมแค่กำลังคิดว่า..." รวินท์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก นิ้วเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปแตะขอบไพ่ใบที่คุ้นตาที่สุด ใบเดียวกับที่แม่ของเขาเคยใช้เปิดอ่านดวงชะตาก่อนจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในคืนวันเกิดเหตุเมื่อสี่ปีก่อน "ทำไมมันถึงมาปรากฏที่นี่ตอนนี้ล่ะคะอาจารย์? หรือว่ารอยแยกที่ถูกปิดตายไปแล้วกำลังจะเปิดออกอีกครั้ง?" อาจารย์จันทร์เจ้าหันกลับมามองลูกศิษย์ แววตาไหววับด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา นางก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ชายผ้าคลุมยาวลากพื้นส่งเสียงเสียดสีกับพรมเบาๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าฝั่งตรงข้าม รัศมีพลังงานสีครามจางๆ แผ่ออกมาจากปลายนิ้วของอาจารย์เพื่อสร้างเขตอาคมคุ้มกันไม่ให้ไอมืดแผ่ขยายออกไปมากกว่าเดิม "รอยแยกไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติค่ะ" อาจารย์จันทร์เจ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "มันถูกกระตุ้นด้วยพลังงานจิตที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้นและความอาลัยอาวรณ์... พลังงานรูปแบบเดียวกับที่คุณพยายามสะกดกลั้นไว้ในใจตลอดสี่ปีที่ผ่านมา" คำพูดนั้นราวกับมีคมมีดกรีดลงกลางใจ รวินท์ชะงักค้าง ภาพเหตุการณ์คืนนั้นผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพยนตร์ฉายซ้ำ เสียงกรีดร้อง ประตูบ้านที่ถูกงัดแงะ และเงาดำที่กลืนกินร่างของมารดาหายไปต่อหน้าต่อตาโดยที่เด็กหนุ่มในวัยสิบแปดปีทำอะไรไม่ได้เลย ความรู้สึกไร้พลัง ความคับแค้น และความโดดเดี่ยวที่กัดกินจิตวิญญาณมาตลอด บัดนี้กำลังกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ปลุกเร้าไสยเวทโบราณให้ตื่นจากการหลับใหล "เพราะผมเหรอคะ..." รวินท์พึมพำ ดวงตาคู่คมสั่นไหวอย่างรุนแรง "เพราะความทรงจำพวกนั้น... ทำให้ไพ่สำรับนี้เปิดประตูบานนั้นขึ้นมาอีกครั้งอย่างนั้นเหรอคะ" "ไม่ใช่ความผิดของคุณทั้งหมดหรอกค่ะ" อาจารย์จันทร์เจ้าเอื้อมมือเรียวมาวางทับมือที่กำลังสั่นเทาของรวินท์ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของอาจารย์แผ่ซ่านเข้ามาในกระแสเลือด ช่วยดึงสติที่กำลังเตลิดให้กลับคืนมา "ในโลกของศาสตร์ลี้ลับ พลังงานไม่มีวันสูญหาย มันเพียงแค่เปลี่ยนรูปแบบ และสำรับนี้... คือตัวบันทึกพันธสัญญาที่แม่ของคุณทำไว้กับวิญญาณเบื้องต่ำเพื่อแลกกับการปกป้องคุณในคืนนั้น" ประโยคท้ายทำให้รวินท์เบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก "แลกเปลี่ยน...? หมายความว่ายังไงคะอาจารย์ แม่ไม่ได้หายสาบสูญไปเฉยๆ งั้นเหรอ?" "ความจริงมักจะเจ็บปวดเสมอค่ะ รวินท์" อาจารย์จันทร์เจ้าระบายลมหายใจยาวเหยียด แววตาสะท้อนความเหนื่อยล้าที่สะสมมานาน "แม่ของคุณไม่ได้หนีไปไหน เธอยังติดอยู่ในรอยแยกนั้น... ทำหน้าที่เป็นเสาหลักค้ำจุนไม่ให้วิญญาณชั่วร้ายนับร้อยนับพันทะลักออกมาทำลายโลกมนุษย์ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา และตอนนี้ เสาหลักต้นนั้นกำลังจะพังทลายลงแล้ว" *เปร๊าะ!* เสียงคล้ายกระจกแตกดังขึ้นเบื้องหน้า รอยแยกอากาศขนาดเท่าฝ่ามือขยายตัวกว้างขึ้นจนกลายเป็นวงรีขนาดใหญ่ แรงดันอากาศมหาศาลพัดโหมกระหน่ำจนกระดาษและข้าวของบนโต๊ะปลิวว่อน ไอมืดสีดำสนิททะลักออกมาเป็นกลุ่มควันหนาทึบ กลิ่นอายความตายแผ่กระจายเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องจนแทบหายใจไม่ออก จากกลุ่มควันสีดำสนิทนั้น เงาร่างบิดเบี้ยวนับสิบกำลังก่อตัวขึ้น เสียงโหยหวนระคนเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงจากโลกภายนอก แต่มันดังมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ วิญญาณพเนจรที่หิวโหยและกระหายความเจ็บปวดกำลังพยายามหาทางแทรกซึมผ่านรอยต่อของภพภูมิ "ถอยไปค่ะ!" อาจารย์จันทร์เจ้าลุกขึ้นยืนพรวดเดียว พลังอาคมสีครามระเบิดออกจากร่างจนเกิดเป็นระลอกคลื่นกระแทกกลุ่มควันสีดำให้ถอยร่นไปชั่วขณะ มือเรียววาดลวดลายกลางอากาศอย่างรวดเร็วเพื่อท่องคาถาผนึกเขตอาคม แต่รอยแยกเบื้องหน้ากลับสว่างวาบด้วยแสงสีเลือด วิญญาณตัวหนึ่งที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่ไม่มีใบหน้า พุ่งทะยานผ่านเขตอาคมเข้ามาด้วยความเร็วดุจกระสุนปืน! รวินท์ไม่มีเวลาให้คิดทบทวน สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและตรรกะอันแม่นยำสั่งการให้มือคว้าไพ่ทาโรต์สามใบสุดท้ายที่ยังคงวางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา พลังงานจิตในตัวถูกรีดเค้นออกมาจนหมดสิ้น ดวงตาสีเข้มทอประกายแสงสีทองจางๆ สะท้อนภาพเงาดำที่พุ่งเข้ามาประชิด *ฉับพลัน!* เวลาในความรู้สึกของรวินท์ราวกับเดินช้าลง ไพ่ทั้งสามใบถูกดีดออกไปกลางอากาศด้วยความเร็วสูง ใบแรก *The Emperor* สร้างเกราะป้องกันสีทองขวางกั้นการโจมตี ใบที่สอง *The Justice* สะท้อนแรงอาฆาตกลับคืนสู่ผู้ส่ง และใบสุดท้าย *The Fool* กระแทกเข้ากลางหน้าอกของวิญญาณไร้หน้าจนมันแผดเสียงกรีดร้องโหยหวนและสลายกลายเป็นละอองสีดำ แฮ่ก... แฮ่ก... รวินท์หอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย ความเหนื่อยล้าจากการใช้พลังจิตเกินขีดจำกัดทำให้ศีรษะปวดแปลบราวกับจะระเบิด แต่ทว่า... รอยแยกเบื้องหน้ากลับไม่ได้ปิดลงตามที่คาดการณ์ไว้ ตรงกันข้าม มันกลับขยายตัวกว้างขึ้นจนกินพื้นที่ครึ่งหนึ่งของห้อง และแสงสีเลือดภายในนั้นก็สว่างจ้าจนแสบตา "รวินท์! ตั้งสติไว้ค่ะ!" เสียงของอาจารย์จันทร์เจ้าดังมาจากที่ไกลๆ ท่ามกลางเสียงหวีดหิวของวิญญาณนับร้อยที่กำลังเตรียมทะลักออกมา ทว่า ก่อนที่รวินท์จะทันได้เงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้า เสียงแจ้งเตือนปริศนาที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในโสตประสาทอย่างชัดเจน— *[ระบบภารกิจพิเศษ: ตรวจพบรอยแยกระดับ SSS "ประตูมิติโลหิต" ปลดล็อกเงื่อนไขลับ สำเร็จแล้ว 85%]* *[คำเตือน: บอสลับผู้พิทักษ์รอยแยก "เงาอดีตแห่งพันธสัญญา" ได้ตื่น 100% แล้ว]* พร้อมกับเสียงก้องกังวานของระบบ เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับรวินท์ทุกประการ ก้าวเท้าเดินทะลุผ่านรอยแยกออกมาอย่างช้าๆ ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่เขา ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะลูกรัก... เจ้าของสำไพ่คนต่อไป" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรวินท์และอาจารย์จันทร์เจ้านะคะ