คำเตือนจากใบ 'The Tower'

กลิ่นอายความชื้นของฝนที่ยังไม่ทันตกเคล้าคลออยู่กับไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมาจากสำรับไพ่ในมือของรวินท์ แรงกดดันในอากาศรอบตัวลดต่ำลงจนแก้วหูอื้ออึง ราวกับความกดอากาศต่ำกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้อย่างเงียบเชเชียบ “นั่นไงคะ... มาแล้ว” รวินท์กระซิบเสียงสั่น ปลายนายที่สัมผัสผิวกระดาษเคลือบด้านของสำรับไพ่ Rider-Waite Smith สั่นระริกไม่ใช่เพราะความกลัว หากแต่เป็นเพราะกระแสพลังงานดิบเถื่อนที่พุ่งทะลุทะลวงผ่านสัญชาตญาณเข้ามาโดยตรง อาจารย์จันทร์เจ้าไม่ได้ขยับตัวไปไหน ร่างเพรียวในชุดสูทลำลองสีเข้มยังคงยืนนิ่งสนิทอยู่ริมหน้าต่าง ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองออกไปเบื้องล่าง ถนน asfalt หน้าอพาร์ตเมนต์ที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับถูกละเลงด้วยเงาดำประหลาดที่บิดเบี้ยวผิดรูป เงาเหล่านั้นไม่ได้ทอดตัวตามแสงไฟข้างทาง แต่มันกำลังเลื้อยวนราวกับมีชีวิต ห่อหุ้มตึกฝั่งตรงข้ามไว้ทีละชั้นๆ “ตั้งสติไว้ค่ะ รวินท์” เสียงนุ่มทุ้มแต่นิ่งสนิทของอาจารย์สาวดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน “อย่าปล่อยให้พลังงานภายนอกเข้ามาครอบงำจิตใต้สำนึกของคุณ ไพ่ในมือคุณกำลังบอกอะไร อย่าใช้แค่ตรรกะทางคณิตศาสตร์ แต่จงใช้ ‘ตาที่สาม’ ที่เราฝึกกันมา” รวินท์สูดหายใจเข้าลึก กลิ่นอลูมิเนียมและกลิ่นดินชื้นหลังฝนตีเข้าจมูก ดวงตาเรียวรีหลับลงเสี้ยววินาทีเพื่อรวบรวมสมาธิ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายแสงสีฟ้าจางๆ ก็สะท้อนอยู่ในม่านตา นี่ไม่ใช่การมองเห็นด้วยตาเปล่า แต่มันคือการมองทะลุผ่านมิติพลังงานที่อาจารย์จันทร์เจ้าถ่ายทอดให้เธอฝึกฝนมาหลายสัปดาห์ นิ้วเรียวกรีดไพ่ใบบนสุดขึ้นมาอย่างช้าๆ ท่ามกลางความกดดันที่เพิ่มสูงขึ้นทุกวินาที ภาพที่ปรากฏบนหน้าไพ่ทำเอารวินท์ต้องผะยองถอยหลังไปหนึ่งก้าว ภาพของหอคอยสูงระฟ้าที่ถูกสายฟ้าสีแดงฉานฟาดผ่าลงมาอย่างรุนแรง เปลวเพลิงสีส้มพวยพุ่งออกมาจากหน้าต่างทุกบาน ร่างของผู้คนกำลังร่วงหล่นลงมาจากที่สูงท่ามกลางความโกลาหล ไพ่ใบนั้นสั่นสะเทือนอยู่ในมือของเธอน้อยๆ ราวกับมันร้อนระอุราวกับถ่านไฟ *The Tower* “ใบเดิม... อีกแล้วเหรอคะ” รวินท์พึมพำ น้ำเสียงเจือความตระหนก “นี่คือครั้งที่สามในรอบสัปดาห์ที่ไพ่ใบนี้ปรากฏขึ้นในตำแหน่งเหตุการณ์ปัจจุบัน แต่วันนี้... พลังงานของมันรุนแรงกว่าทุกครั้ง เหมือนมันไม่ได้กำลังเตือนเรื่องความขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ แต่มันคือ...” “หายนะ” อาจารย์จันทร์เจ้าต่อประโยคให้ น้ำเสียงของอาจารย์สาวราบเรียบ ทว่าแววตากลับไหววูบอย่างน่ากลัว “ไม่ใช่แค่เรื่องอุบัติเหตุหรือความซวยส่วนบุคคลค่ะ รวินท์ อาคมระดับนี้... มันคือการดึงเอาพลังงานลบของคนทั้งย่านนี้มารวมกันเพื่อเปิดประตูรอยแยก” รวินท์ขมวดคิ้วแน่น สมองส่วนหน้าทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่มี “รอยแยก? อาจารย์หมายความว่าอาคมที่พวกเรากำลังตามสืบอยู่ ไม่ได้ทำขึ้นเพื่อครอบงำจิตใจคนธรรมดาอย่างที่คิดตั้งแต่แรกเหรอคะ แต่มันกำลังจะสร้าง ‘จุดเชื่อมต่อ’ ระหว่างมิติ?” “ฉลาดมากค่ะ” อาจารย์จันทร์เจ้าหันกลับมามองลูกศิษย์ แววตาฉายแววชื่นชมเจือความเคร่งเครียด “จำกฎข้อแรกของไพ่ *The Tower* ได้ไหมคะ? สิ่งใดที่ถูกสร้างขึ้นบนพื้นฐานของความหลอกลวง การเสแสร้ง หรือรากฐานที่ผุพัง มันจะต้องพังทลายลงมาถึงรากแก้ว ไม่มีข้อยกเว้น และยิ่งโครงสร้างนั้นใหญ่โตเท่าไหร่ การพังทลายก็จะยิ่งสร้างความเสียหายเป็นวงกว้างมากขึ้นเท่านั้น” ตูม! เสียงระเบิดต่ำๆ ดังสะเทือนมาจากใต้ดิน แรงสั่นสะเทือนระดับย่อมๆ ทำให้แก้วกาแฟบนโต๊ะทำงานสั่นจนน้ำกระฉอก รวินท์เซถลาเล็กน้อยแต่อาจารย์จันทร์เจ้าพุ่งเข้ามาจับไหล่เธอไว้ได้อย่างทันท่วงที สัมผัสอุ่นจากมือของอาจารย์ช่วยดึงสติของหญิงสาวให้กลับคืนมาในพริบตา “พลังงานในตัวคุณกำลังตอบสนองกับมัน” อาจารย์จันทร์เจ้าเอ่ยกระซิบข้างหู น้ำเสียงใกล้ชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ “รวินท์ ฟังครูดีๆ นะคะ... คืนนี้ เราไม่ได้เป็นแค่คนดูอีกต่อไปแล้ว ระบบพลังงานที่คุณสะสมมาจากการตีความไพ่ทาโรต์ตลอดสัปดาห์นี้ ถือว่าผ่านเกณฑ์การประเมินเบื้องต้นแล้ว” จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนใสๆ ที่คุ้นเคยและไม่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของรวินท์ ราวกับมีหน้าต่างโฮโลแกรมใสๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า [ระบบปฏิบัติการทาโรต์ญาณทิพย์: อัปเดตสถานะเสร็จสมบูรณ์] [ปลดล็อกภารกิจระดับ SSS: “รากฐานแห่งหอคอยที่กำลังล่มสลาย”] [เงื่อนไข: ปกป้องเขตพื้นที่ 7 จากการพังทลายของมิติ และปิดผนึกจุดกำเนิดพลังงานลบก่อนเที่ยงคืนนี้] [รางวัล: ปลดล็อกญาณทิพย์ขั้นสูง 'ดวงตาแห่งอาร์кана' และทักษะการอ่านไพ่ไร้สำรับ] รวินท์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวระส่ำไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นระคนท้าทายที่พุ่งพล่านไปทั่วร่าง ระบบนี้ไม่ได้เป็นแค่เครื่องมือช่วยทำนาย แต่มันคือบททดสอบที่ออกแบบมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ! “อาจารย์คะ... ระบบมัน...” รวินท์หันไปมองหน้าอาจารย์จันทร์เจ้าด้วยความตกตะลึง แต่ทว่า อาจารย์สาวกลับยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ รอยยิ้มบางเบาที่หาได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้านิ่งสนิทคู่นั้น เป็นรอยยิ้มที่ทั้งงดงามและอันตรายในเวลาเดียวกัน “ครูรู้ค่ะ รวินท์” อาจารย์จันทร์เจ้าเอ่ยเบาๆ ขณะดึงถุงมือหนังสีดำขึ้นสวมกระชับมือทั้งสองข้าง “ทุกอย่างอยู่ในแผน... เพียงแต่ ฝ่ายตรงข้ามคงไม่คิดว่าเราจะเร่งรัดกระบวนการเปิดใช้งานเร็วขนาดนี้” ก่อนที่รวินท์จะทันได้เอ่ยถามอะไรเพิ่มเติม แสงไฟนีออนในห้องพักก็กะพริบถี่ๆ สองสามครั้งก่อนจะดับลงสนิท ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที มีเพียงแสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าต่างที่ส่องกระทบใบหน้าของทั้งสองคน และในความมืดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องพัก... เสียงนั้นไม่ได้เดินมาอย่างคนปกติ แต่มันลากยาวและเต็มไปด้วยเสียงคำรามต่ำๆ ในลำคอที่มนุษย์ไม่มีวันทำได้ “มาแล้วค่ะ” อาจารย์จันทร์เจ้าพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มือเรียวคว้าด้ามไม้เท้าโบราณที่พิงไว้มุมห้องขึ้นมาถือไว้มั่น “จำไว้นะคะรวินท์ การอ่านไพ่ *The Tower* ไม่ใช่การทำนายความหายนะ... แต่มันคือการประกาศว่า เราพร้อมที่จะสร้างสิ่งใหม่ขึ้นมาจากซากปรักหักพังพวกนี้แล้ว” ประตูห้องพักถูกกระแทกอย่างแรงจนกลอนพังกระเด็น! เงาดำทะมึนหลายร่างพุ่งทะลักเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอับชื้นของศพและดินอาคม รวินท์สูดลมหายใจเข้าลึก มือขวาตวัดสำไพ่ในมือออกไปเป็นวงกว้าง พลังงานสีทองอร่ามเปล่งประกายเจิดจ้าตัดกับความมืดมิดในห้องทันที! ทว่า... ท่ามกลางเงาดำเหล่านั้น ร่างหนึ่งก้าวล้ำหน้าออกมาจากความมืด เป็นเงาร่างของชายสวมฮู้ดสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนไว้ภายใต้เงาหมวก แต่ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่เปล่งประกายสีแดงก่ำราวกับสัตว์ป่า กลับทำให้เลือดในกายของรวินท์เย็นเฉียบลงในชั่วพริบตา “ในที่สุด... ก็เจอตัวสะเก็ดไฟชิ้นสุดท้ายเสียทีนะ แม่หนูตระกูลผู้ร่วงหล่น” เสียงแหบพร่าเอ่ยทักทาย ร่างนั้นก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับโยนวัตถุบางอย่างกลิ้งหล่นลงมาแทบเท้าของรวินท์... มันคือไพ่ทาโรต์สำรับโบราณที่เปื้อนคราบเลือดสีดำสนิท... และที่สำคัญที่สุด มันคือสำไพ่ใบเดียวกันกับที่แม่ของรวินท์เคยใช้ก่อนที่จะหายสาบสูญไปในคืนวันเกิดเหตุเมื่อสี่ปีก่อน! ——————————————— ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรวินท์และอาจารย์จันทร์เจ้านะคะ หวังว่าจะชอบบทนี้กันนะคะ