ร่องรอยในห้องสมุดร้าง

กลิ่นอับของกระดาษเก่าและฝุ่นผงที่ลอยวนอยู่ในอากาศ คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นธูปโบราณที่จางหายไปนานเต็มที เสียงฝีเท้าของดิฉัน—รวินท์—สะท้อนก้องไปตามพื้นไม้สักที่ผุกร่อนของห้องสมุดเก่าแก่ประจำคณะ แม้ว่านาฬิกาข้อมือจะบอกเวลาเที่ยงคืนตรง แต่โลกภายในตึกร้างหลังนี้กลับไร้ซึ่งกาลเวลา [ ตรวจพบผู้ถือครองสำรับ "อาคานาแห่งความตาย" ] [ ระบบฝึกหัดร่างทรงทาโรต์ระดับ SSS เริ่มต้นการทำงาน ] [ ภารกิจเร่งด่วน: เอาชีวิตรอดจาก 'เงาตามล่า' ในอีก 180 วินาทีข้างหน้า ] เสียงแจ้งเตือนจักรกลเย็นเยียบที่ดังขึ้นในโสตประสาท ไม่ได้ทำให้ดิฉันตื่นตระหนกเท่ากับเงาสะท้อนบนกระจกหน้าต่างบานใหญ่ด้านข้าง ที่ซึ่งร่างของใครอีกคนกำลังทอดมองลงมาจากชั้นลอย "ถ้าคุณยังมัวแต่ยืนนับถอยหลังตามเสียงในหัว ฉันเกรงว่าคุณคงจะได้ไปนับต่อในยมโลกนะคะ รวินท์" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากมุมมืด อาจารย์จันทร์เจ้ายืนกอดอกพิงชั้นหนังสือโบราณ แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านกระจกสีสไตล์โกธิกขับให้ใบหน้าคมคายนั้นดูราวกับรูปสลักหินอ่อนที่ไร้ความรู้สึก ทว่าดวงตาสองข้างกลับพราวระยับด้วยประกายความตื่นตัว หล่อนอยู่ในชุดเสื้อคลุมยาวสีเข้มที่มักสวมเป็นประจำเพื่อปกปิดรอยสักอักขระโบราณที่ลามเลียขึ้นมาจากต้นคอ ดิฉันหันขวับไปมองอาจารย์สาวด้วยความรู้สึกที่ตีรันกันยุ่งเหยิง ทั้งตกใจและโล่งใจในคราเดียวกัน "อาจารย์มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ? นี่มันพื้นที่เขตหวงห้าม..." "พื้นที่หวงห้ามเหรอคะ?" จันทร์เจ้าแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากเงาดำ รองเท้าบูทหนังกระทบกับพื้นไม้จนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด "คุณคิดจริงๆ หรือคะว่า 'อาคานาแห่งความตาย' สำรับนั้น จะเลือกสิงสถิตอยู่กับเด็กปีสามธรรมดาๆ โดยไม่มีเหตุผลเบื้องหลัง? ตื่นจากความฝันได้แล้วค่ะ ร่างทรงฝึกหัด" พรึบ! สิ้นเสียงของอาจารย์ อุณหภูมิโดยรอบก็ร่วงดิ่งลงอย่างฉับพลัน ลมกรรโชกแรงพัดเข้ามาทางหน้าต่างที่ปิดสนิท กระดาษนับร้อยแผ่นปลิวว่อนขึ้นสู่ท้องอากาศราวกับฝูงผีเสื้อรัตติกาล กลิ่นอายความตายที่คุ้นเคย—กลิ่นเดียวกับวันที่ครอบครัวของดิฉันจากไป—โชยปะทะเข้าที่ปลายจมูกอย่างจังจนลมหายใจสะดุด [ 120 วินาที ] หน้าจอระบบสีฟ้าใสปรากฏขึ้นกลางอากาศ บ่งบอกเวลาที่เหลืออยู่ด้วยตัวเลขสีแดงฉานที่วิ่งถอยหลังอย่างไร้ความปรานี ดิฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับเข้าร่างอย่างรวดเร็ว สมองที่เคยถูกฝึกให้วิเคราะห์ข้อมูลด้วยตรรกะและสถิติเริ่มทำงาน มือเรียวควานเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ท หยิบสำรับไพ่ทาโรต์ขอบสีทองออกมาถือไว้มั่น สัมผัสเย็นเยียบของกระดาษเนื้อดีส่งกระแสความอุ่นร้อนแปลกประหลาดวิ่งเข้าสู่ปลายนิ้ว "อาจารย์คะ เงากำลังมาแล้ว" ดิฉันเอ่ยเสียงเครียด ดวงตาจ้องมองไปยังโถงทางเดินมืดทึบเบื้องหน้า ซึ่งกลุ่มควันสีดำสนิทกำลังก่อตัวเป็นรูปร่างของอสุรกายไร้หน้า มันสูงตระหง่านจนชนเพดาน ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งจ้องมองมายังพวกเราด้วยความกระหาย จันทร์เจ้าไม่แม้แต่จะชายตามองเจ้าก้อนพลังงานอัปมงคลนั้น หล่อนกลับเดินตรงเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างดิฉัน กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาที่ปรุงแต่งขึ้นตามตำรับโบราณลอยมาแตะจมูก กลบกลิ่นอายความตายเสียสิ้น มือเรียวยาวเอื้อมมาแตะลงบนหลังมือของดิฉันที่กำลังกำไพ่ทาโรต์ไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของอาจารย์ส่งผ่านเข้ามา ทำให้หัวใจที่เต้นระรัวเริ่มสงบลง "จำไว้นะคะรวินท์..." จันทร์เจ้ากระซิบแผ่วเบาข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านเส้นผม "ไพ่ทาโรต์ไม่ได้มีไว้แค่ทำนายอนาคต แต่มันคือ 'อาวุธ' และ 'กระจกสะท้อนวิญญาณ' อยากรอดไปกับฉัน... ก็จงแสดงความตั้งใจจริงของคุณออกมาให้ฉันเห็นสิคะ" [ 60 วินาที ] เงาดำกรีดร้องเสียงแหลมสูงจนแก้วแทบแตก มันพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ขยายออกจนชั้นหนังสือรอบด้านสั่นสะเทือน ดิฉันกัดริมฝีปากแน่น ดวงตาคมกริบมองตรงไปยังเป้าหมาย ไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่อีกต่อไป ในเมื่อระบบนี้เลือกดิฉัน และอาจารย์จันทร์เจ้าก็ก้าวเข้ามาในสมรภูมินี้ด้วยกันแล้ว ดิฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องชนะ นิ้วมือกรีดสับสำรับไพ่ในมืออย่างคล่องแคล่วว่องไว ราวกับเล่นกล ก่อนจะตวัดข้อมือซัดไพ่ใบแรกออกไปเบื้องหน้า! "อาร์คานาหลัก หมายเลข XIII... ความตาย จงเป็นผู้ชี้นำ!" แสงสว่างวาบสีทองเจิดจ้าพุ่งทะยานตัดผ่านความมืดมิด เข้าปะทะกับเงาอักษรยักษ์กลางอากาศอย่างจัง เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวสะท้อนก้องไปทั่วตึกร้าง พร้อมๆ กับที่ร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติที่เปิดออกด้านหลังอาจารย์จันทร์เจ้า—บุคคลปริศนาในชุดคลุมฮู้ดสีขาวสะอาด ที่กุมกริชโบราณไว้ในมือ และจ้องมองมาที่ดิฉันด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น "เจอตัวแล้ว... ทายายแห่งสำรับต้องสาป" ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ รบกวนเป็นกำลังใจให้ขวัญเนตรทายใจในตอนต่อไปด้วยนะคะ