ตรรกะแห่งไสยศาสตร์

กลิ่นอับของตำราโบราณผสมผสานกับกลิ่นจาง ๆ ของควันธูปไม้จันทน์ตลบอบอวลอยู่ในห้องทำงานของอาจารย์จันทร์เจ้า แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสีอำพันสาดส่องลงบนกระดาษสาผืนใหญ่ ที่ถูกกางทับด้วยวัตถุลึกลับชิ้นล่าสุด—เศษกระดูกสัตว์แกะสลักเป็นอักขระโบราณที่เพิ่งถูกขุดพบจากใต้พื้นบ้านของเหยื่อรายที่สาม "ตรรกะของเธอมันใช้งานไม่ได้กับเรื่องนี้หรอก รวินท์" เสียงนุ่มลึกแต่ราบเรียบของอาจารย์สาวดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ นิ้วเรียวยาวภายใต้เสื้อคลุมไหมพรมสีเข้มกำลังคีบแผ่นกระดูกชิ้นนั้นพลิกไปมา ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นทรงหยดน้ำฉายแววครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง "ฆาตกรไม่ได้ใช้จิตวิทยาอาชญากรทั่วไป มันคือพิธีกรรม 'ปัดเป่าวิญญาณบาป' ตามตำราไสยเวทสายดำที่สูญหายไปนานกว่าศตวรรษ ร่องรอยพลังงานที่ฉันสัมผัสได้จากคราบเลือด มันบอกชัดเจนว่าตัวตนระดับ 'ทายาย' กำลังเล่นสนุกกับพวกเรา" รวินท์ยืนกอดอกพิงชั้นหนังสือไม้สักทอง ใบหน้าคมคายฉายแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง ดวงตากลมโตสีนิลกวาดมองหลักฐานตรงหน้าสลับกับท่าทีที่มั่นอกมั่นใจเกินไปของอาจารย์สาว "อาจารย์กำลังมองหา 'คำตอบทางไสยศาสตร์' จนมองข้าม 'รูปแบบทางพฤติกรรม' ไปหรือเปล่าคะ?" รวินท์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคง เจือรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก "ไม่ว่าจะเป็นพิธีกรรมโบราณหรือคำสาปน่ากลัวแค่ไหน สุดท้ายแล้วคนที่ลงมือทำก็คือ 'มนุษย์' ที่มีข้อจำกัดทางกายภาพและกระบวนการคิดไม่ต่างจากเรา" อาจารย์จันทร์เจ้าชะงักมือที่กำลังถือแผ่นกระดูก เธอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตา เอ่ยด้วยน้ำเสียงติดจะเย้าแหย่เล็กน้อย "โอ้... นักศึกษาเอกจิตวิทยาผู้เก่งกาจของฉัน คงจะมีทฤษฎีอะไรมาหักล้างญาณทิพย์ของอาจารย์อีกแล้วสินะคะ" "ไม่ใช่แค่ทฤษฎีค่ะ แต่เป็นหลักฐานที่ซ่อนอยู่ใต้ไพ่พวกนี้ต่างหาก" รวินท์ขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะทำงาน เธอยกสำรับไพ่ทาโรต์ขอบทองที่พกติดตัวตลอดเวลาขึ้นมาวางบนโต๊ะ นิ้วเรียวกรีดไพ่ทั้งเจ็ดสิบสองใบแผ่ออกเป็นรูปพัดอย่างคล่องแคล่ว เสียงกระดาษกระทบกันเบา ๆ ดังกังวานในความเงียบ ก่อนที่เธอจะดึงไพ่สามใบขึ้นมาคว่ำไว้ "คุณกำลังจะบอกว่า... ไพ่สำรับกระดาษพวกนี้ แม่นยำกว่าพลังจิตของฉันอย่างนั้นหรือ?" อาจารย์จันทร์เจ้าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาวาววับด้วยความท้าทายแบบผู้ใหญ่ที่เอ็นดูเด็กหนุ่มหัวดื้อ "ไพ่ทาโรต์ไม่ใช่เครื่องรางวิเศษหรอกค่ะอาจารย์ มันคือกระจกเงาที่สะท้อน 'โครงสร้างความคิด' และ 'ความน่าจะเป็น' ของมนุษย์" รวินท์อธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น "อาจารย์บอกว่าฆาตกรใช้พิธีกรรมโบราณและเลือกเหยื่อตามราศีเกิดใช่ไหมคะ? แต่นั่นคือสิ่งที่มัน 'อยากให้เราเชื่อ' เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากแรงจูงใจที่แท้จริง" รวินท์พลิกไพ่ใบแรกขึ้นมา—**The Hierophant (พระสังฆราช)** ในตำแหน่งกลับหัว "ไพ่ใบนี้ไม่ได้แปลว่าเป็นเรื่องของศาสนาหรือพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์เสมอไปค่ะอาจารย์ ในเชิงจิตวิทยาเชิงลึก มันหมายถึง 'ความเชื่อที่ถูกบิดเบือน' หรือ 'อำนาจจอมปลอม' ที่ผู้กระทำสร้างขึ้นเพื่อครอบงำคนอื่น สังเกตจากรอยกรีดบนกระดูกพวกนี้สิคะ มันไม่ได้ทำตามตำราโบราณเป๊ะ ๆ แต่มีร่องรอยของการ 'ดัดแปลง' ให้ดูน่ากลัวเกินจริง เพื่อตบตาให้เราไขว้เขว" อาจารย์จันทร์เจ้าโน้มตัวเข้ามาใกล้โต๊ะมากขึ้น แววตาเริ่มเปลี่ยนจากความขบขันเป็นความทึ่ง สายตาของเธอกวาดมองไพ่ใบที่สองที่รวินท์กำลังจะเปิด รวินท์สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะใช้นิ้วพลิกไพ่ใบที่สอง—**The Seven of Swords (ดาบเจ็ดเล่ม)** ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขขณะ กลิ่นอายของพลังงานลี้ลับรอบตัวอาจารย์จันทร์เจ้าดูเหมือนจะสงบลง เพื่อเปิดทางให้กระบวนการวิเคราะห์อันเฉียบคมของเด็กหนุ่มได้ทำงานอย่างเต็มที่ "ดาบเจ็ดเล่ม... การลักลอบ การกระทำลับ ๆล่อ ๆ และความกลัวที่จะถูกจับได้" รวินท์อธิบายต่อ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "ถ้าฆาตกรเก่งกาจและมีอำนาจวิเศษจริงตามที่อาจารย์สัมผัสได้จากพลังงาน ทำไมเขาต้องทิ้งร่องรอยที่จงใจให้เราพบเจอ? ทำไมต้องพยายามสร้างสถานการณ์ให้เหมือนกับตำนาน 'ทายายแห่งสำรับต้องสาป' ขนาดนั้นล่ะคะ?" อาจารย์จันทร์เจ้าขมวดคิ้วน้อย ๆ เธอยกมือขึ้นกอดอก สายตาจับจ้องไปที่ไพ่ทั้งสองใบสลับกับใบหน้าของรวินท์ "เพราะเขากำลังกลัว... กลัวว่าตัวตนที่แท้จริงจะถูกเปิดเผยสินะคะ" เสียงนุ่มลึกเอ่ยทวนคำอย่างใช้ความคิด "ถูกต้องค่ะอาจารย์" รวินท์ยิ้มรับ "และไพ่ใบสุดท้ายนี่แหละ ที่จะยืนยันตรรกะทั้งหมดของเรา" นิ้วเรียวพลิกไพ่ใบที่สามขึ้นมา—**The Page of Pentacles (เด็กถือเหรียญ)** ในตำแหน่งตั้งตรง ภาพเด็กหนุ่มกำลังจ้องมองเหรียญทองในมือด้วยความพินิจพิเคราะห์ "เด็กถือเหรียญ... ตัวแทนของความหมกมุ่นในสิ่งที่เป็นรูปธรรม ผลประโยชน์ การคำนวณ และความโลภ" รวินท์กวาดสายตามองอาจารย์สาวด้วยแววตาจริงจัง "ฆาตกรไม่ใช่พ่อมดมนตร์ดำผู้ทรงพลังอะไรหรอกค่ะอาจารย์ เขาเป็นแค่นักศึกษาหรือบุคลากรในมหาวิทยาลัยเรานี่เอง ที่มีความรู้ด้านประวัติศาสตร์โบราณพอสมควร แต่กำลังเดือดร้อนเรื่องเงินอย่างหนัก และใช้ความเชื่อเรื่องไสยศาสตร์มาบังหน้า เพื่ออำพรางคดีฆาตกรรมเพื่อ 'ทรัพย์สิน' ของเหยื่อ!" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง อาจารย์จันทร์เจ้านิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจในสัมผัสแห่งไสยเวทฉายแววประหลาดใจระคนชื่นชมอย่างปิดไม่มิด เธอยอมรับในใจเลยว่า เด็กหนุ่มตรงหน้ามีมุมมองที่เฉียบคมและมีเหตุผลมารองรับอย่างน่าทึ่ง จนบางครั้งเธอก็เผลอลืมไปว่าโลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยเวทมนตร์เพียงอย่างเดียว แต่ขับเคลื่อนด้วยจิตใจอันซับซ้อนของมนุษย์ด้วย "เธอนี่มัน... ร้ายกาจกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะคะ รวินท์" อาจารย์จันทร์เจ้าหลุดหัวเราะเบา ๆ ออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน รอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากทำให้บรรยากาศรอบตัวดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด "ใช้ตรรกะทางจิตวิทยาและไพ่ทาโรต์ มาหักล้างสัมผัสญาณทิพย์ของอาจารย์ได้อย่างราบคาบแบบนี้ สมแล้วที่เป็นผู้สืบทอดที่ฉันเลือกไม่ผิดจริง ๆ" รวินท์ยิ้มรับคำชมนั้นอย่างถ่อมตัว ก่อนที่รอยยิ้มบนใบหน้าจะค่อย ๆ เลือนหายไปเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง บรรยากาศรอบตัวในห้องทำงานเริ่มเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน อุณหภูมิภายนอกที่เคยอบอุ่นลดฮวบลงจนรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่ไต่ขึ้นมาตามสันหลัง กลิ่นอายของธูปไม้จันทน์ที่เคยหอมกรุ่น กลับแปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ลอยมาแตะจมูกอย่างชัดเจน หน้าต่างบานกระจกใสเริ่มมีฝ้าสีขาวก่อตัวขึ้นเป็นลวดลายประหลาด คล้ายกับรูปสลักของอักษรโบราณบนแผ่นกระดูกชิ้นนั้นไม่มีผิดเพี้ยน ทั้งที่ไม่มีลมพัดผ่านแม้แต่น้อย แต่เปลวไฟในโคมไฟสีอำพันกลับกระพือไหวอย่างรุนแรงจนเกือบดับลง "อาจารย์คะ..." รวินท์เอ่ยเสียงเบา ดวงตาสีนิลกวาดมองไปรอบห้องด้วยความระแวดระวัง สัญชาตญาณเตือนภัยในหัวร้องเตือนเสียงดังลั่น อาจารย์จันทร์เจ้าไม่ได้ตอบคำถาม ร่างเพรียวบางในชุดไหมพรมลุกขึ้นยืนช้า ๆ สีหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่มุมมืดของห้อง ซึ่งเป็นจุดที่เงาสลัวจากการสะท้อนของแสงไฟกำลังบิดเบี้ยวผิดรูป เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงลมหายใจของใครบางคน ดังลอดมาจากความมืดตรงมุมห้อง—ไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่เป็นเสียงแหบพร่าที่กระซิบชื่อของรวินท์ซ้ำไปซ้ำมาด้วยความอาฆาตมาดร้าย *"รวินท์... แกรู้งั้นเหรอ... เจ้าเด็กโง่..."* ก่อนที่ทั้งคู่จะทันได้ตั้งตัว ประตูห้องทำงานที่ลงกลอนไว้อย่างแน่นหนากลับถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงลมมหาศาล พร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานในพริบตาเดียว! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!