ก้าวแรกของการร่วมมือ

“จะยืนมองประตูที่เปิดเองนั่นไปอีกนานไหมคะ รวินท์ หรือต้องให้ดิฉันจุดเทียนหอมล้างอาถรรพ์ให้เสียก่อนถึงจะยอมขยับตัว?” เสียงเรียบเย็นทว่ากังวานของอาจารย์จันทร์เจ้าดังมาจากมุมมืดของห้องนั่งเล่น รวินท์สะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เขาไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเธอเลยแม้แต่นิดเดียว ทั้งที่ควรจะเป็นคนที่อยู่ห่างออกไปหลายเมตร เขาสูดหายใจลึก พยายามปรับสมดุลความคิดด้วยตรรกะที่คุ้นเคย ‘นี่ไม่ใช่เรื่องเหนือธรรมชาติที่ไร้เหตุผล แต่มันคือพลังงานบางอย่างที่แสดงตัวตามเงื่อนไข’ รวินท์หันไปมองร่างโปร่งในชุดลำลองสีเข้มที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา มือเรียวของเธอกำลังกรีดไพ่ทาโรต์สำรับเก่าคร่ำคร่าในมืออย่างแผ่วเบา เสียงกระดาษที่เสียดสีกันฟังดูเหมือนเสียงกระซิบของคนตาย “อาจารย์รู้ใช่ไหมครับ... ไม่สิ อาจารย์รู้ว่านี่คืออะไร” รวินท์เลี่ยงที่จะใช้คำที่ดูเหมือนคนขวัญอ่อน เขาเดินเข้าไปใกล้ แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเผยให้เห็นไพ่ในมืออาจารย์ เธอวางมันลงบนโต๊ะไม้สักทีละใบ: *The Tower, The Moon, และ Death* จันทร์เจ้าเงยหน้าขึ้น ดวงตาเรียวสวยคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา เหมือนจะอ่านทะลุไปถึงปมในใจที่เขากลบฝังไว้ “ความตายไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือการเริ่มต้นของภาระหน้าที่ หากเธอต้องการคำตอบว่าทำไมครอบครัวเธอถึงจากไปโดยไร้ร่องรอย เธอก็ต้องเลิกใช้ชีวิตเหมือนหนูที่เอาแต่หลบในรู แล้วก้าวออกมาเผชิญหน้ากับความมืดมิดด้วยมือเปล่าของตัวเอง” รวินท์กำมือแน่น ความเจ็บปวดจากการสูญเสียที่เขาสั่งสมมาตลอดหลายปีพุ่งพล่านเป็นระลอกคลื่น “ผมไม่ได้อยากเป็นร่างทรงหรือนักล่าวิญญาณ ผมแค่ต้องการความจริง” “ความจริงมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอค่ะ” จันทร์เจ้าลุกขึ้นยืน ความสูงของเธอทำให้รวินท์รู้สึกเหมือนถูกกดดันด้วยแรงดึงดูดบางอย่าง เธอเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา นิ้วเรียวยาวเชยคางเขาขึ้นอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะยัดแผ่นไพ่กระดาษแข็งใบหนึ่งใส่มือเขา “แต่นับจากวินาทีนี้ หากเธอยอมรับเงื่อนไขของดิฉัน... ดิฉันจะให้สิ่งที่เธอโหยหามากกว่าแค่ความจริง นั่นคือ ‘อำนาจ’ ในการตัดสินใจชะตากรรมของตัวเอง” ไพ่ในมือรวินท์คือ *The Magician* – จอมเวทผู้ถือครองธาตุทั้งสี่และสามารถเชื่อมโยงระหว่างเบื้องบนกับเบื้องล่างได้อย่างไร้ขีดจำกัด “ผมต้องทำอย่างไร?” รวินท์ถาม เสียงของเขาสั่นไหวน้อยๆ ด้วยความมุ่งมั่นที่เริ่มก่อตัว “ง่ายนิดเดียวค่ะ” จันทร์เจ้ายกยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตายังคงว่างเปล่าและเยือกเย็น “เลิกตั้งคำถามกับทุกอย่างที่มองไม่เห็น แล้วเริ่มสังเกตสิ่งที่อยู่ในมือเธอ รอยนิ้วมือบนไพ่ใบนั้น... มันไม่ได้เกิดจากฉัน แต่มันเกิดจากสิ่งที่ตามเธอมาตั้งแต่อยู่ที่หอพัก” รวินท์ก้มลงมองไพ่ *The Magician* ในมือทันที หัวใจเขากระตุกวูบ บนหลังไพ่ใบนั้นมีรอยนิ้วมือสีดำสนิทประทับอยู่ มันไม่ใช่หมึก แต่มันคือคราบเขม่าที่ดูเหมือนเส้นผมมนุษย์ขดตัวแน่น กลิ่นอับชื้นของดินและโลงศพโชยแตะจมูกเขาจนรู้สึกคลื่นไส้ นี่ไม่ใช่การทดสอบธรรมดา แต่มันคือการเปิดประตูสู่โลกที่ไม่มีวันหวนกลับ “ดูเหมือนว่า ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ จะรอไม่ไหวแล้วนะคะ” จันทร์เจ้าเหลือบมองไปที่ประตูห้องนอนที่เปิดอ้าออกกว้าง บัดนี้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเย็นยะเยือกเสียดแทงผิวหนังจนรวินท์รู้สึกขนลุกชัน เงาสีดำสนิทที่ดูเหมือนรูปร่างมนุษย์กำลังค่อยๆ คลานออกมาจากความมืดมิดนั้นทีละนิ้ว รวินท์ไม่ได้ถอยหนีเหมือนครั้งก่อน เขาสูดหายใจลึก กระชับไพ่ในมือแน่น สัญชาตญาณนักสืบที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีบอกให้เขารู้ว่า สิ่งนี้ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่จันทร์เจ้า แต่มันพุ่งเป้ามาที่เขาโดยตรง “จะให้ผมทำอย่างไรต่อครับอาจารย์?” รวินท์ถามด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทกว่าที่เคยเป็น จันทร์เจ้าก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เปิดช่องว่างให้เขาเผชิญหน้ากับเงามืดนั้น “ใช้ไพ่ใบนั้นสิคะ รวินท์... ดึงพลังงานธาตุไฟออกมาเผาทำลายความทรงจำที่บิดเบี้ยวของมันซะ หากเธอทำไม่ได้ คืนนี้อาจจะเป็นคืนสุดท้ายที่เธอจะได้เห็นแสงอาทิตย์” เงาสีดำนั้นพุ่งเข้าหาเขาราวกับลูกธนู เสียงหวีดร้องแหลมเล็กบาดแก้วหู รวินท์ตัดสินใจในเสี้ยววินาที เขาไม่ได้หลับตา แต่เขากลับจ้องมองเงาที่บิดเบี้ยวด้วยสายตาคมกริบ พร้อมกับถ่ายเทพลังงานชีวิตของตนเองลงสู่ไพ่ในมือ ทันใดนั้นเอง! เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยในจินตนาการของเขาก็ดังขึ้น ราวกับระบบในโลกแฟนตาซีที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจริง [ตรวจพบการกระตุ้นพลังงานพิเศษ: ญาณหยั่งรู้ระดับ SSS] [สถานะผู้ช่วยฝึกหัด: ยืนยันการร่วมมือ] [คำเตือน: คุณได้ทำการเปิดประตูมิติระดับต้องห้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต ความผิดปกติของพื้นที่กำลังจะถึงขีดจำกัด!] ร่างของเงาสีดำหยุดชะงักกลางอากาศก่อนจะสลายตัวไป ทว่าแทนที่จะเป็นความสงบ กลับมีเสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน—เป็นจังหวะที่รวินท์จำได้ขึ้นใจว่ามันคือรหัสลับที่เขาเคยใช้กับใครบางคน... คนที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน รวินท์เบิกตากว้าง หันไปมองจันทร์เจ้าที่ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่ได้มองที่เขา แต่เธอกำลังจ้องไปที่ประตูหน้าด้วยสายตาหวาดระแวงเป็นครั้งแรก “นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณคาดหวังไว้ใช่ไหมคะ รวินท์...” จันทร์เจ้ากระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “เพราะคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องเราตอนนี้... ไม่ใช่มนุษย์ และไม่ใช่สิ่งที่เราเชิญมา” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับปริศนาเหล่านี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าความลุ้นระทึกในตอนนี้จะทำให้ทุกท่านอยากรู้คำตอบของก้าวต่อไปในตอนหน้าค่ะ ขวัญเนตรทายใจ