รอยร้าวในอดีตที่ยังไม่จางหาย

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารคดีลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีดังขึ้น ก้องกังวานไปทั่วห้องประชุม V.I.P. ของสำนักงานกฎหมายระดับประเทศ รินรดาไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสงบนิ่ง ปลายนิ้วเรียวสวยภายใต้ชุดสูทสีขาวสะอาดตากำลังหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงเล่นอย่างใจเย็น ราวกับเบื้องหน้าของเธอไม่ใช่ "กวินทร์" ประธานบริหารหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจหมื่นล้านผู้ทรงอิทธิพล แต่เป็นเพียงฝุ่นผงที่เธอพร้อมจะปัดทิ้งได้ทุกเมื่อ "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เคยใช้สั่งการคนทั้งบริษัทเอ่ยลอดไรฟัน กวินทร์ยันมือทั้งสองข้างลงบนขอบโต๊ะโน้มตัวเข้าหาเธอ ดวงตาคมกริบทอประกายความกรุ่นโกรธและหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ความเย่อหยิ่งและอีโก้ที่ค้ำคอมาทั้งชีวิตกำลังสั่นคลอน เพียงเพราะทนายความสาวคนเก่งที่นั่งอยู่ตรงนี้ปฏิเสธที่จะรับนัดเจรจานอกรอบกับเขาถึงสามครั้งสามหน รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามี ชั่วขณะหนึ่งเธอมองเห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าในดวงตาคู่นั้น แต่มันช่างน่าสมเพชเสียเหลือเกินในความรู้สึกของเธอ ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดีในอดีต วันนี้กลับต้องมาคอยวิ่งตามง้อขอความช่วยเหลือจากเธอเพียงเพราะคดีฮุบกิจการที่กำลังจะทำให้บริษัทของเขาล่มสลาย "เกมหรือคะคุณกวินทร์" รินรดายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ทว่ามันกลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจคนมอง "ดิฉันไม่ว่างมาเล่นเกมเด็กๆ แบบที่คุณชอบหรอกค่ะ นาทีนี้ของดิฉันมีค่าเป็นวินาที และทุกวินาทีที่ดิฉันนั่งอยู่ตรงนี้... คิดเป็นเงินค่าปรึกษาชั่วโมงละหลักแสน ซึ่งดูท่าทางแล้ว... คุณน่าจะจ่ายไหวอยู่ห่างกระมังคะ" "ริน!" กวินทร์คำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ เขาไม่คุ้นชินกับการถูกผู้หญิงปฏิเสธ ยิ่งเป็นอดีตภรรยาที่เคยยอมจำนนและร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากเขาเมื่อหลายปีก่อนด้วยแล้ว ความหยิ่งทะนงยิ่งกรีดร้องประท้วง "อย่าลืมนะว่าเราเคยเป็นอะไรกัน... เธอไม่มีสิทธิ์มาใช้น้ำเสียงเย่อหยิ่งแบบนี้ใส่ฉัน!" "เคยเป็น?" รินรดาทวนคำ หัวسเราะในลำคอเบาๆ อย่างเย้ยหยัน เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปรับท่านำเสนอให้ดูทรงอำนาจและน่าเกรงขามยิ่งกว่าเดิม กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมความเยือกเย็นลอยกรุ่นแตะจมูกเขา ชวนให้หัวใจของประธานหนุ่มกระตุกวูบอย่างประหลาด "คุณเตือนความจำได้ดีนี่คะคุณกวินทร์... ใช่ค่ะ เราเคยเป็นสามีภรรยา เป็นคนที่คุณเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใย เป็นคนที่คุณบอกว่า 'ไร้ค่า' จนต้องหย่าขาดจากกันในศาลไงคะ ลืมไปแล้วหรือคะ หรือว่าความจำเสื่อมเพราะเครียดเรื่องหุ้นตกกันแน่?" คำพูดที่พ่นออกมาแต่ละคำเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงเข้ากลางใจกวินทร์ ภาพในอดีตย้อนกลับมาหลอนเขาอย่างรุนแรง วันที่เธอเซ็นใบหย่าด้วยรอยน้ำตาและแววตาที่ตายด้าน วันนั้นเขาไม่เคยเหลียวแล วันนี้... เขากลับโหยหาแววตาคู่นั้นยิ่งกว่าสิ่งใด แม้ว่ามันจะแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังและเยקטชาไปเสียแล้วก็ตาม "ผมขอโทษ..." คำพูดสั้นๆ หลุดออกมาจากปากของคนที่เคยอีโก้สูงเสียดฟ้า กวินทร์ผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกมาอย่างจำยอม เขายืดตัวตรงแล้วก้าวเข้าไปหารินรดาอีกนิด ทว่าทนายความสาวกลับถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างทันทีอย่างรังเกียจ "เก็บคำขอโทษของคุณไว้ใช้ในศาลเถอะค่ะ มันไม่มีราคาค่างวดอะไรสำหรับดิฉันหรอก" รินรดาเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี สายตาคู่สวยฉายแววสะใจเมื่อเห็นความเจ็บปวดพาดผ่านดวงตาของอดีตสามี "ถ้าคุณมาเพื่อจะรื้อฟื้นเรื่องเก่าๆ หรือใช้ไม้นวมเข้าหาเหมือนที่เคยทำกับผู้หญิงของจดทะเบียนคนอื่น... ขอเตือนว่าเสียเวลาเปล่าค่ะ คดีนี้ดิฉันเป็นทนายฝ่ายโจทก์ และดิฉันจะไม่มีวันปรานีบริษัทของคุณอย่างแน่นอน เตรียมตัวรับหมายศาลชุดใหญ่ได้เลยค่ะท่านประธาน" พูดจบ รินรดาก็คว้ากระเป๋าเอกสารคู่ใจเตรียมจะหมุนตัวเดินออกจากห้องประชุม ทว่ากวินทร์ไวว่า เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่เพียงพอที่จะทำให้เธอก้าวต่อไปไม่ได้ รินรดาชะงัก หันขวับกลับมามองด้วยแววตาวาวโรจน์ "ปล่อยค่ะ!" เธอเอ่ยเสียงแข็ง "ไม่... จนกว่าเธอจะฟังฉันอธิบาย" กวินทร์ก้มลงมองเธอ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรินรดาต้องกลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมทรยศเต้นระรัวขึ้นมาอย่างไม่รักดีเมื่อกลิ่นกายคุ้นเคยผสมผสานกับความดุดันของผู้ชายตรงหน้าโชยปะทะนาสิก "ฉันรู้ว่าฉันเคยทำผิดกับเธอ... ฉันเลวเอง ฉันโง่เองที่ปล่อยผู้หญิงที่ดีที่สุดในชีวิตหลุดมือไป แต่ริน... ได้โปรด ให้โอกาสฉันได้แก้ตัว ได้ไหม..." น้ำเสียงของเขาเจือความเว้าวอนอย่างที่รินรดาไม่เคยได้ยินมาก่อน มันสั่นพร่าและลึกซึ้ง จนเกือบจะทำให้เกราะป้องกันที่เธอสร้างขึ้นมาพังทลายลงในชั่วพริบตา แววตาของกวินทร์ในยามนี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวลึกและความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะเหนี่ยวรั้งเธอไว้ รินรดานิ่งงัดสติกลับมา หัวใจที่เคยอ่อนยวบแข็งกระด้างขึ้นมาทันที เธอแค่นยิ้มหยันให้กับความน่าสมเพชของตัวเองและเขา "โอกาสเหรอคะ?" เธอทวนคำ เสียงสั่นนิดๆ ด้วยความกรุ่นโกรธที่พยายามสะกดกลั้น "แล้วตอนที่ฉันอุ้มท้องลูกของเราแล้วถูกคุณไล่ตะเพิดออกจากบ้านเหมือนหมูเหมือนหมา... ตอนนั้นคุณเคยให้โอกาสฉันหายใจบ้างไหมคะกวินทร์!" คำว่า *'อุ้มท้องลูกของเรา'* กระแทกเข้าโสตประสาทของกวินทร์ราวกับสายฟ้าฟาด ร่างสูงชะงักงัน ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อหู ก่อนที่กวินทร์จะได้เอ่ยปากถามอะไรออกไป ประตูห้องประชุม V.I.P. ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างระหงของอลิษาที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึง ดวงตาดุร้ายของไฮโซสาวกวาดมองคนทั้งคู่ด้วยความริษยาและเกลียดชัง "กวินทร์คะ! คุณมาทำอะไรอยู่ในนี้กับผู้หญิงร่านๆ คนนี้คะ!" อลิษาแหวลั่นห้องพุ่งเข้าไปเกาะแขนกวินทร์ทันที "บอกแล้วไงคะว่าอย่ามายุ่งกับมัน นังนี่มันจ้องจะฮุบสมบัติของเรา!" รินรดาปรายตามองอลิษาด้วยหางตา รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เธอดึงข้อมือออกจากพันธนาการของกวินทร์ได้อย่างง่ายดายเมื่อเขาตกตะลึงจนไร้แรงต้านทาน "เชิญสวีทกันตามสบายเลยค่ะ..." รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหึงหวง มีเพียงความสมเพชเวทนา "ส่วนเรื่องลูก... เตรียมตัวรับฟังคำพิพากษาและชดใช้กรรมที่พวกคุณก่อไว้ได้เลยค่ะ" รินรดาสะบัดหน้าเดินผ่านร่างของอลิษาออกไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้กวินทร์ยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาป ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะก้าวพ้นประตูห้องนั้นเอง เสียงฝีเท้าเล็กๆ พร้อมกับเสียงใสๆ ของเด็กชายวัยสี่ขวบก็ดังขึ้นขัดจังหวะจากทางเดินด้านนอก "หม่าม้าฮะ... คุณป้าคนนั้นบอกว่ารอคุณหม่าม้านานแล้วนะฮะ" กวินทร์หันขวับไปมองตามเสียงนั้นทันที ร่างสูงของประธานหนุ่มหยุดหายใจไปชั่วขณะ เมื่อสายตาคมกริบกวาดไปเห็นเด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารัก ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และโครงหน้าถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกับเขาราวกับส่องกระจกเงา! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้ไปกับรินรดานะคะ