จานข้าวรสละมุน

กลิ่นอายควันฟืนจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นหอมเย้ายวนของเครื่องเทศป่า กำลังลอยอวลไปทั่วห้องครัวดินเผาหลังบ้านตระกูลจาง ภัทรใช้ปลายนิ้วเรียวยาวคีบก้านขิงสดลงในหม้อดินขนาดกะทัดรัด น้ำซุปสีอำพันที่เคี่ยวจากกระดูกหมูป่าป่าตุ๋นกับรากโสมตังกุยส่งเสียงเดือดปุดๆ เบาๆ กลิ่นหอมกรุ่นของมันช่วยขับไล่ความหนาวเย็นในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงของปี 1978 ให้มลายหายไปได้อย่างน่าอัศจรรย์ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของนายแพทย์หนุ่มผู้ข้ามเวลามา เมื่อเขานึกถึงเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ยืนเงียบเชียบอยู่ตรงมุมห้องมาได้สักพักแล้ว จางเหว่ยไม่ได้เอ่ยคำใด ร่างหนานั้นยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางระมัดระวัง ดวงตาคมกริบที่เคยผ่านสนามรบและงานช่างไม้หนักหน่วงทอดมองแผ่นหลังบางของภัทรด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ในมือหยาบกร้านของเขาถือห่อผ้าใบใหญ่ที่บรรจุของป่าหายาก ซึ่งเขาเพิ่งดั้นด้นขึ้นไปบนเขาลึกตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพื่อหามาให้ภรรยาโดยเฉพาะ "ยืนเป็นเสาหลักบ้านอยู่ตรงนั้น ตั้งใจจะช่วยผมทำครัว หรือตั้งใจจะมาตรวจการณ์กันแน่ครับ คุณสามี" ภัทรเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับไป น้ำเสียงนุ่มนวลเจือแววเย้าแหย่เล็กน้อย มือยังคงคนน้ำซุปในหม้ออย่างใจเย็น จางเหว่ยสะดุ้งเล็กน้อย ใบพักตร์คมเข้มขึ้นสีแดงจางๆ อย่างคนที่ไม่ค่อยชินกับการถูกเกี้ยวพาราสีตรงๆ เขาขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นดินป่าจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกของภัทร "ผม... กลัวว่าจะเข้าไปเกะกะคุณครับ" จางเหว่ยตอบเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคู่นั้นสะท้อนภาพของภัทรไว้อย่างชัดเจนเต็มเปี่ยม "อีกอย่าง... ผมแค่อยากมองคุณอยู่แบบนี้" ภัทรหันกลับมาเผชิญหน้า ร่างโปร่งในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเรียบง่ายก้าวเข้าไปประชิดชายหนุ่ม ดวงตาสีเข้มเป็นประกายด้วยความรู้ทัน เขายื่นมือออกไปรับห่อผ้าจากมือของจางเหว่ย เมื่อเปิดออกดูก็ต้องเลิกคิ้วด้วยความประทับใจ เห็ดหลินจือป่าดอกใหญ่และโสมคนอายุกว่าสิบปีถูกวางเรียงไว้อย่างทะนุถนอม ราวกับของล้ำค่า "ขึ้นไปลึกขนาดนั้นเชียวหรือครับ อันตรายจะตายไป... คุณก็รู้ว่าช่วงนี้พวกนายพรานกลุ่มอื่นเริ่มเข้ามาล่าสัตว์แถบตีนเขาบ่อยขึ้น" น้ำเสียงของภัทรแม้จะเจือแววตำหนิ แต่ทว่าแววตากลับอ่อนโยนจนหยดย้อย "เพื่อให้คุณได้ใช้สมุนไพรเหล่านี้รักษาชาวบ้าน และทำอาหารบำรุงร่างกาย... ต่อให้ต้องลึกกว่านี้ ผมก็ไปครับ" จางเหว่ยตอบทันควัน น้ำหนักคำพูดทุกคำหนักแน่นมั่นคงราวกับคำสัตย์ปฏิญาณ บรรยากาศในห้องครัวแคบๆ พลันอบอุ่นขึ้นมาถนัดตา ความเงียบงันไม่ได้สร้างความอึดอัด หากแต่เต็มไปด้วยกระแสความผูกพันลึกซึ้งที่ค่อยๆ ถักทอขึ้นทีละน้อย ภัทรวางห่อสมุนไพรลงบนโต๊ะไม้ ก่อนจะหันมาจัดการตักอาหารมื้อพิเศษที่เขาตั้งใจทำเพื่อตอบแทนน้ำใจของสามี บนโต๊ะไม้ตัวเก่า มี "เนื้อกวางผัดพริกแห้งและหน่อไม้ป่า" ที่ส่งกลิ่นหอมฉุย ตัดกับสีเขียวสดของต้นหอม เคียงคู่มากับ "ซุปกระดูกหมูป่าตุ๋นโสมและรากบัว" ที่ต้มจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก อาหารทุกจานถูกปรุงด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติพิเศษของภัทร ผสมผสานกับฝีมือการปรุงรสระดับปรมาจารย์ที่แม้แต่เชฟในภัตตาคารหลวงก็ยังต้องยอมจำนน "ทานตอนร้อนๆ นะครับ วันนี้คุณเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว" ภัทรเลื่อนชามซุปส่งให้ พร้อมกับตักข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงผสมธัญพืชจนหอมกรุ่นวางตรงหน้า จางเหว่ยรับมาด้วยความซาบซึ้ง เขาตักเนื้อกวางชิ้นโตเข้าปาก รสชาติเผ็ดร้อนกลมกล่อมและความนุ่มละมุนของเนื้อสัตว์ที่ไร้ซึ่งกลิ่นคาว ทำให้ดวงตาของอดีตทหารช่างเบิกกว้างขึ้นด้วยความทึ่ง อาหารฝีมือภัทรไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยสักครั้ง มันไม่ใช่แค่ความอร่อย แต่สัมผัสได้ถึงความใส่ใจและความรักที่ถักทออยู่ในทุกอณูของอาหาร "อร่อยมากครับ... อร่อยที่สุดเท่าที่ผมเคยทานมาเลย" จางเหว่ยเอ่ยชมด้วยความจริงใจจากก้นบึ้งของหัวใจ ภัทรหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นั่งลงฝั่งตรงข้ามแล้วตักซุปชิมบ้าง "ถ้าชอบ วันหลังผมทำให้ทานอีกครับ... อ้อ จริงสิ พรุ่งนี้เราต้องเอาสมุนไพรบางส่วนไปขายที่ตลาดมืดในอำเภอ คุณพร้อมจะไปกับผมไหมครับ" "ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหน ผมจะตามคุ้มครองคุณทุกที่ครับ" จางเหว่ยสบตาภัทรด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างหวานชื่นและเปี่ยมด้วยความสุขนั้นเอง... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูด้านหน้าบ้านดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้ซึ่งมารยาท ทำลายความเงียบยามค่ำคืนลงทันที ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงคุ้นหูของป้าสะใภ้ใหญ่ผู้สร้างความปวดหัวให้พวกเขาไม่เว้นแต่ละวัน "ภัทร! จางเหว่ย! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกแกซ่อนของดีไว้ข้างใน! กลิ่นเนื้อหอมฟุ้งไปสามบ้านแปดบ้านแบบนี้ อย่ามาทำเป็นไขสดือไม่ยอมรับนะ!" จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมเข้มถมึงทึงขึ้นมาทันที รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกจากร่างของอดีตทหารหนุ่ม ภัทรวางตะเกียบในมือลงช้าๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไปไม่ถึงดวงตา ดวงตาคู่สวยพินิจมองออกไปนอกประตูกระดาษสาด้วยแววตาสمรู้ร่วมคิด ดูท่า... ค่ำคืนนี้แขกที่ไม่ได้รับเชิญคงจะไม่ได้กลับไปมือเปล่าอย่างแน่นอนครับ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขอดีตและสร้างอนาคตไปด้วยกันนะครับ