วันจ่ายตลาด

ปัง! เสียงทุบประตูไม้สนเก่าครึ่งผุครึ่งพังดังสะท้านไปทั้งโถงทางเดิน ตามมาด้วยเสียงตะโกนหยาบกระด้างที่จงใจให้เพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงตื่นตระหนก "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! บอกว่าให้เปิดไงวะ! หรือพวกแกซุกซ่อนตัวอยู่ข้างในกำลังทำลายหลักฐาน!" ภัทรยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะไม้เนื้อแข็ง ดวงตาคมกริบกวาดมองถุงชาสมุนไพรและตลับขี้ผึ้งบรรเทาปวดที่เพิ่งจัดเรียงเสร็จอย่างเป็นระเบียบ รอยยิ้มเยียบเย็นผุดขึ้นที่มุมปากบางเฉียบ เขาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ราวกับคาดการณ์สถานการณ์นี้ไว้อยู่แล้วตั้งแต่แรก ขณะที่จางเหว่ยสามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาขวางหน้าภัทรไว้โดยสัญชาตญาณ ใบหน้าคมเข้มของอดีตทหารช่างบึ้งตึง ดวงตาดำสนิทวาวโรจน์ด้วยโทสะ "เหว่ยเกอ อย่าเพิ่งใจร้อนครับ" ภัทรเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของสามีเบาๆ สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านไปยังกล้ามเนื้อที่เกร็งเครียด "ปล่อยให้ผมจัดการเอง คนพวกนี้แค่อยากมาหาเรื่องรีดไถตามคำสั่งของใครบางคนเท่านั้น" กลอนประตูไม้ถูกกระชากเปิดออกโดยแรง เจ้าหน้าที่คอมมูนในชุดเครื่องแบบสีเขียวหม่นสามนาย พร้อมด้วยชายฉกรรจ์สวมปลอกแขนแดงอีกสองคนกรูเข้ามาในห้องคับแคบ กลิ่นอายความกดดันและสายตาสอดส่องกวาดมองไปทั่วราวกระหายเหยื่อ "ฮึ! ตั้งแต่เช้ามีคนแจ้งเบาะแสว่าบ้านหลังนี้ลักลอบผลิตยาเถื่อนและค้าขายผิดกฎหมาย!" หัวหน้าชุดตรวจค้นนามว่า 'เฉินกั๋ว2' ยิ้มเยาะอย่างได้ใจ สายตากวาดมองไปที่ข้าวของบนโต๊ะ "ไหนล่ะหลักฐาน... โอ้โห ผลิตภัณฑ์พวกนี้บรรจุหีบห่อเรียบร้อยเชียวรึ? ช่างกล้าหักหน้ากฎหมายบ้านเมืองนัก!" เฉินกั๋วเอื้อมมือหยาบกร้านจะคว้าห่อชาสมุนไพรบนโต๊ะเพื่อยึดเป็นของกลาง แต่ทว่า... "ถ้ามือข้างนั้นสกปรกเกินกว่าจะแตะต้องทรัพย์สินของสุภาพชน ผมเกรงว่ามันอาจจะใช้งานไม่ได้อีกต่อไปนะครับ" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกดังขึ้นจากริมปากของภัทร ร่างเพรียวบางก้าวออกมาเผชิญหน้าอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตาสีเข้มจ้องมองเฉินกั๋วตรงๆ พลังกดดันจากจิตแพทย์มือฉมังและประสบการณ์ข้ามภพชาติแผ่ซ่านออกไปจนเฉินกั๋วชะงักมือโดยไม่รู้ตัว "แก! สามหาวนักนะ! กล้าขู่เจ้าหน้าที่รัฐรึ!" เฉินกั๋วหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายที่เผลอแสดงความอ่อนแอออกมา "ค้นให้ทั่ว! รื้อให้หมด! ฉันไม่เชื่อหว่าในบ้านหลังนี้จะไม่มีของผิดกฎหมาย!" เจ้าหน้าที่สมุนลูกน้องพากันรื้อค้นข้าวของกระจัดกระจาย เสื้อผ้าในตู้ถูกโยนเกลื่อนกลาด หม้อไหในครัวถูกคว่ำลงพื้น ทว่ายิ่งพวกมันรื้อค้นมากเท่าไหร่ ใบหน้าของเฉินกั๋วก็ยิ่งซีดเผือดลงเรื่อยๆ เพราะนอกจากชาสมุนไพรบำรุงกำลังและขี้ผึ้งไพรแก้ปวดเมื่อยที่มีใบอนุญาตการค้าปลีกท้องถิ่นแปะหราไว้อย่างถูกต้องตามกฎหมายทุกประการแล้ว พวกมันไม่พบสิ่งผิดกฎหมายอื่นใดเลยแม้แต่น้อย! "เป็นอย่างไรบ้างครับท่านหัวหน้าเฉิน?" ภัทรเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มสุภาพ ทว่าแววตากลับไร้ซึ่งความอบอุ่น "การบุกรุกเคหสถานยามวิกาลโดยไม่มีหมายค้นที่ถูกต้องตามขั้นตอนของคณะกรรมการคอมมูนระดับสูง... แถมยังทำลายข้าวของเสียหาย ทราบไหมครับว่ามีโทษทางวินัยและอาญาฐานใช้อำนาจเกินขอบเขตอย่างไรบ้าง?" เฉินกั๋วเหงื่อกาฬแตกพลั่ก เขาหันไปถลึงตาดำใส่ลูกน้องที่ส่ายหน้าหวือ "เป็นไปไม่ได้! ไอ้... ไอ้คนบ้านป่าพวกนี้มันต้องซ่อนไว้ที่อื่นแน่!" "ถ้าท่านยังไม่หยุดกล่าวหาและสร้างความเสียหายแก่ชื่อเสียงของพวกเรา ผมคงต้องเชิญหัวหน้าพรรคประจำตำบลมาร่วมตรวจสอบความโปร่งใสในกระบวนการทำงานของพวกท่านในเช้าวันนี้แล้วล่ะครับ" ภัทรพูดเสียงเรียบแต่มั่นคง ดึงกระดาษบันทึกข้อความราชการชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "และบังเอิญว่า... ใบอนุญาตชุดนี้ ผมเพิ่งไปลงนามรับรองมาจากสำนักงานอำเภอเมื่อวานนี้เองครับ" เมื่อเห็นตราประทับสีแดงฉานบนเอกสาร เฉินกั๋วถึงกับหน้าถอดสี ขาแข็งก้าวไม่ออก เขารู้ทันทีว่าตนเองตกหลุมพรางและถูกใช้เป็นเครื่องมือของพ่อค้าคู่แข่งในตลาดมืดเข้าเสียแล้ว "อะ...แฮ่ม! วันนี้ถือว่าพวกแกโชคดีไป! แต่ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ อย่าให้ฉันจับผิดได้เชียว!" เฉินกั๋วสะบัดหน้าหนีด้วยความอับอาย ก่อนจะตวาดสั่งลูกน้องให้ถอยกรูดออกไปจากบ้านอย่างทุลักทุเล เสียงปิดประตูดังปังไล่หลังความอลหม่าน จางเหว่ยถอนหายใจยาว พลางดึงร่างภรรยาเข้ามาโอบกอดไว้แนบอกเบาๆ ฝ่ามือหนาลูบหลังบางอย่างทะนุถนอม "เจ้าเล่ห์นักนะภัทร... รู้ทั้งรู้ว่าพวกมันจะมา?" "ถ้าไม่เปิดช่องให้สุนัขบ้าวิ่งเข้ามาเห่าถึงในบ้าน แล้วเราจะตบหน้าเจ้าของมันฉาดใหญ่ได้อย่างไรล่ะครับ?" ภัทรเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นสามี รอยยิ้มพึงใจระบายบนใบหน้าสวย "วันนี้แหละ... คือ 'วันจ่ายตลาด' ที่แท้จริงของเรา" ช่วงสายของวัน ตลาดสดประจำอำเภอคลาคลั่งไปด้วยผู้คน เสียงพ่อค้าแม่ขายตะโกนแข่งกันเรียกลูกค้าอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความมีชีวิตชีวาของยุค 80 ทว่าจุดที่ผู้คนมุงดูมากที่สุดกลับไม่ใช่แผงขายหมูหรือแผงผักสด แต่เป็นแผงไม้ไผ่ขนาดเล็กที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยของสองสามีภรรยาตระกูลจาง "ชาสมุนไพรปรับธาตุ ชงดื่มวันละแก้ว ช่วยให้เลือดลมไหลเวียนดี นอนหลับสบาย ไม่เหนื่อยล้าง่าย เหมาะสำหรับคนทำงานหนักครับ!" เสียงทุ้มนุ่มนวลของภัทรเอ่ยเชิญชวนด้วยท่าทีสุภาพน่าเชื่อถือ ข้างกายมีจางเหว่ยคอยช่วยตักชาตัวอย่างใส่จอกกระดาษแจกจ่ายให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาได้ทดลองชิม กลิ่นหอมละมุนของสมุนไพรเจือกลิ่นมินต์อ่อนๆ โชยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ดึงดูดให้ผู้คนหยุดฝีเท้า "อืม... หอมมาก! รสชาติกลมกล่อม ไม่ขมเหมือนยาจีนทั่วไป ดื่มแล้วรู้สึกโล่งคอจริงๆ ด้วย!" หญิงสูงวัยคนหนึ่งอุทานด้วยความทึ่ง หลังจากทดลองจิบชาร้อนๆ "จริงด้วย แม่เฒ่า ลองซื้อไปต้มดื่มสักห่อสิครับ ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนผ่าน เดี๋ยวจะพาลเป็นหวัดเอาได้ง่ายๆ" ภัทรยิ้มรับอย่างเป็นกันเอง ท่ามกลางความสำเร็จของยอดขายชาสมุนไพรล็อตแรกที่กำลังจะหมดเกลี้ยงในเวลาไม่ถึงชั่วโมง สายตาดุดันคู่หนึ่งก็จดจ้องมาจากมุมตึกฝั่งตรงข้าม—'เฝิงเฉียง' เจ้าของร้านขายยาใหญ่ประจำตลาดมืดผู้ผูกขาดสินค้ามานานหลายปี ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นเมื่อเห็นลูกค้าแห่กันไปซื้อของที่แผงไร้ชื่อเสียงนั่น "ไอ้เด็กหน้าอ่อนนั่น... มันกล้าดีอย่างไรมาแย่งลูกค้าข้าวตอกปิ้งของฉัน!" เฝิงเฉียงกัดฟันกรวด ส่งสัญญาณมือให้ลูกน้องร่างยักษ์สองคนเดินตรงดิ่งเข้าไปที่แผงของภัทรทันทีพร้อมกับถังน้ำสกปรกในมือ แต่ทว่า... ก่อนที่ลูกน้องของเฝิงเฉียงจะทันได้สาดน้ำใส่สินค้า ภัทรกลับหันมาสบตาพอดี รอยยิ้มที่มุมปากของแพทย์หนุ่มไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความท้าทายที่รอคอยเหยื่อเดินเข้ามาติดกับ จางเหว่ยขยับตัวบังหน้าภัทร ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังชายฉกรรจ์ทั้งสอง ขณะที่ฝ่ามือหนาเอื้อมไปหยิบมีดสับสมุนไพรเล่มคมขึ้นมาวางพิงไว้บนโต๊ะอย่างใจเย็น ชั่วพริบตานั้นเอง กลิ่นหอมกรุ่นของ 'ซาลาเปาไส้หมูเห็ดหอม' ล็อตใหม่ที่เพิ่งนึ่งเสร็จในลังถึงไม้ไผ่ใต้โต๊ะก็ระเหยโขมงพวยพุ่งออกมารบกวนประสาทสัมผัสของทุกคนในรัศมีสิบเมตร กลิ่นเนื้อหมูหมักเครื่องเทศเข้มข้นเคล้าแป้งนุ่มฟูชวนน้ำลายสอ กลบกลิ่นอายความตึงเครียดรอบตัวจนหมดสิ้น ภัทรโน้มตัวลงเปิดฝาลังถึง เผยให้เห็นซาลาเปาสีขาวอวบอ้วนควันพวยพุ่งน่ากิน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเฝิงเฉียงที่เดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพอดี พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานกึ่งเชิญชวนกึ่งเย้ยหยัน "หัวหน้าเฝิง... สนใจชิมซาลาเปาร้อนๆ ฝีมือสามีผมสักลูกไหมครับ? เผื่อว่าทานแล้ว... สมองที่ตีบตันจะได้คิดวิเคราะห์อะไรได้ดีขึ้น ว่าใครกันแน่ที่กำลังจะหมดหนทางทำมาหากินในตลาดแห่งนี้" *ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของหมอภัทรด้วยดีเสมอมานะครับ*