สัญญาณเตือนภัย

เสียงกระแทกกระทั้นของไม้พลองกระทบกับพื้นดินหน้าบ้านพักในหมู่บ้านหงส์แดง ไม่ได้ทำให้จางเหว่ยที่กำลังก้มหน้าก้มตาเหลาไม้ไผ่ทำคอกไก่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขายังคงใช้มีดอีโต้เฉือนเนื้อไม้ด้วยจังหวะสม่ำเสมอ เยือกเย็น และมั่นคง ราวกับเสียงรบกวนภายนอกเป็นเพียงเสียงใบไม้ร่วงตามฤดูกาล “เปิดประตูเดี๋ยวนี้! พวกเจ้าคิดจะอกตัญญูต่อบรรพชนหรือไง ถึงได้ทำเป็นหูทวนลมกับเสียงเรียกของผู้อาวุโส!” เสียงตะโกนแหลมสูงของป้าสะใภ้ใหญ่—ลี่อิน ดังทะลุประตูรั้วไม้ไผ่เข้ามา ตามมาด้วยเสียงทุบประตูรัวๆ ที่บ่งบอกถึงความร้อนรนและความโลภที่ถูกเก็บกดไว้มานานหลายปี ภัทรที่กำลังยืนเคี่ยวตัวยาโสมป่าผสมสมุนไพรบำรุงธาตุในหม้อดินบนเตาไฟ ชะوวการคนยาไปชั่วขณะ ดวงตาคมกวาดมองควันสีขาวที่ลอยกรุ่นขึ้นมา กลิ่นหอมหวานปนขมจางๆ ของสมุนไพรลอยอบอวลไปทั่วห้องครัว เขาไม่ได้แสดงสีתตกใจแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ประดุจแพทย์ผู้กำลังรอให้เชื้อโรคแสดงอาการออกมาก่อนจะลงเข็มรักษา การย้ายกลับมาของ “สายสกุลรอง” ที่เคยทิ้งไร่นาแล้วหนีไปเสี่ยงโชคในเมืองใหญ่เมื่อสิบปีก่อน ภายใต้ข้ออ้างว่ามา “เยี่ยมเยียนญาติพี่น้อง” นั้น ช่างตบตาคนเขลาได้ แต่ตบตาอดีตแพทย์สนามผู้ผ่านเกมการเมืองในโรงพยาบาลใหญ่มาอย่างโชกโชนไม่ได้หรอก เป้าหมายที่แท้จริงของพวกมันคือโฉนดที่ดินผืนงามสามไร่หลังบ้าน ที่ตอนนี้ภัทรใช้เป็นแปลงทดลองปลูกสมุนไพรหายาก และน้ำพักน้ำแรงที่เขากับสามีช่วยกันฟื้นฟูจนดินผืนนี้กลับมาอุดมสมบูรณ์อีกครั้ง “ปล่อยให้เห่าไปเถอะครับ” จางเหว่ยเงยหน้าขึ้นจากงานในมือ ดวงตาคมเข้มมองไปทางประตูรั้วด้วยแววตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความยำเกรง “ถ้าพวกมันกล้าพังประตูเข้ามา ผมจะใช้สิทธิ์ของหัวหน้าครอบครัวขับไล่ตามกฎหมู่บ้าน” “อย่าเพิ่งใจร้อนครับพี่เหว่ย” ภัทรวางทัพพีไม้ลง เดินเข้าไปใกล้สามี ใช้มือเรียวปัดเศษขี้เลื่อยบนไหล่กว้างเบาๆ “คนประเภทนี้ ถ้าเราใช้กำลังไล่ พวกมันจะเอาความชอบธรรมจอมปลอมไปเที่ยวประกาศว่าเราเนรคุณผู้มีพระคุณ แต่ถ้าเราจะจัดการ… เราต้องทำให้พวกมันดิ้นไม่หลุดด้วยกฎหมายและหลักฐาน” แววตาของภัทรมีความเฉียบคมวับวาดผ่านประกายตา จางเหว่ยเห็นเช่นนั้นก็มุมปากกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ สามีหนุ่มผู้เงียบขรึมคนนี้ไม่เคยขัดใจภัทรเลยสักครั้ง เพราะเขารู้ดีว่าภรรยาของเขามี “วิธี” ที่เจ็บแสบยิ่งกว่าการใช้กำลังหลายร้อยเท่า ที่หน้าบ้าน เสียงโวยวายเริ่มดึงดูดสายตาชาวบ้านละแวกใกล้เคียงให้ออกจากบ้านมามุงดู ลี่อินเห็นคนเริ่มเยอะ ยิ่งได้ใจ เธอแกล้งบีบน้ำตา ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นหน้าประตูรั้ว ร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายราวกับถูกรังแก “ดูเอาเถอะพี่น้อง! หลานชายอกตัญญู กับเมียของมันที่แต่งเข้ามาล้างผลาญ! ขับไล่ญาติผู้ใหญ่ที่เดินทามาจากแดนไกล ครอบครัวเราเคยเป็นเจ้าของแผ่นดินนี้แท้ๆ แต่ตอนนี้กลับถูกเด็กเมื่อวานซืนไล่ตะردราวกับหมูกับหมา!” คำพูดตัดพ้อเชิงเรียกร้องความน่าเวทนาได้ผล ชาวบ้านบางส่วนเริ่มซุบซิบกันด้วยความไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลัง บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ ในจังหวะนั้นเอง ประตูรั้วไม้ไผ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ ภัทรเดินออกมาด้วยท่าทีสง่างาม ชุดผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตาตัดกับผิวพรรณผุดผ่อง ใบหน้าเรียบเฉย ไร้รอยยิ้ม แต่แฝงด้วยรัศมีกดดันที่ทำเอาลี่อินถึงกับสะดุ้ง หุบปากฉับลงไปโดยไม่รู้ตัว “ป้าใหญ่ เดินทางมาเหนื่อยๆ ไกลถึงร้อยลี้ ทำไมไม่หาที่พักผ่อนหย่อนใจเล่าครับ มานั่งตากแดดร้องแรกแหกระเชิงอยู่หน้าบ้านคนอื่นแบบนี้ มันไม่สมกับฐานะ ‘ผู้ดีเก่า’ ที่ท่านชอบโอ้อวดนักหรอกนะ” น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนทุกคำหลุดจากริมฝีปากของภัทร ลี่อินหน้าดำคร่ำเครียด ผุดลุกขึ้นชี้หน้าภัทร “ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม! เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาพูดจาอวดดีกับฉัน! ที่ดินตรงนี้ และบ้านหลังนี้ บรรพบุรุษตระกูลจางเป็นคนสร้างมา พ่อแม่ของพวกแกมันก็แค่คนอาศัย ตอนนี้พวกฉันกลับมาแล้ว สมบัติทุกอย่างต้องแบ่งคืนให้สายสกุลหลักอย่างพวกฉัน!” ภัทรแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนคนฟังรู้สึกขนลุก “สายสกุลหลัก? สมบัติ?” ภัทรสาวเท้าเข้าไปใกล้ทีละก้าว สายตาคมกริบราวกับมองทะลุจิตใจอีกฝ่าย “สิบปีก่อน ตอนที่บ้านหลังนี้ทรุดโทรมจนแทบพังลงมาเพราะหนี้สินจากการพนันของลูกชายป้าใหญ่ ใครเป็นคนก้มหน้าก้มใช้หนี้แทน? ตอนที่ปู่ของท่านล้มป่วยนอนซมบนเตียง ใครเป็นคนหาเงินซื้อยามาดูแลจนวาระสุดท้าย? และที่สำคัญที่สุด…” ภัทรหยุดยืนตรงหน้าลี่อิน ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงกังวานที่ทุกคนได้ยินชัดเจน “ใบมอบอำนาจสละสิทธิ์มรดก ที่ลุงใหญ่ของท่านเซ็นชื่อและประทับลายนิ้วมือไว้ต่อหน้าผู้ใหญ่บ้าน เมื่อวันที่สิบห้า เดือนตุลาคม ปี 1970… ป้าใหญ่คงไม่ได้ความจำเสื่อมจนลืมหรอกนะครับว่า พวกท่าน ‘ขาย’ ที่ดินและบ้านหลังนี้ให้สามีผมขาดลอยไปแล้ว ด้วยเงินสองร้อยหยวน เพื่อเอาไปเป็นค่าเดินทางหนีหนี้ก้อนโตในเมือง!” ความเงียบสงบเข้าปกคลุมบริเวณนั้นชั่วขณะ ลี่อินหน้าซีดเผือด สีหน้าเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความตื่นตระหนก เธอกัดริมฝีปากแน่นจนซีดเซียว ไม่คิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะขุดคุ้ยหลักฐานเก่าเก็บที่เธอคิดว่าถูกเผาทำลายไปแล้วขึ้นมาพูดต่อหน้าธารกำนัล “เจ้า… เจ้าโกหก! นั่นมันเอกสารปลอม!” ลี่อินแผดเสียงแก้ตัวอย่างลนลาน “ปลอมหรือไม่ปลอม ท่านก็ลองไปคุยกับท่านหัวหน้าหมู่บ้านและเจ้าหน้าที่คอมมิวนิตี้ในอำเภอพรุ่งนี้เช้าดูสิครับ ผมยินดีต้อนรับเสมอ” ภัทรยิ้มละมุน แต่ดวงตากลับไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ “แต่ถ้าวันนี้พวกท่านยังไม่ยอมถอยออกไป และยังสร้างความวุ่นวายรบกวนความสงบสุขของบ้านเราล่ะก็… ผมเกรงว่าข้อหา ‘บุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคลและสร้างความเสื่อมเสีย’ จะทำให้ลูกชายของท่านที่กำลังสอบจอหอ- เอ่อ สอบเป็นข้าราชการในเมือง ต้องพลอยเสียอนาคตไปด้วยนะครับ” คำขู่ที่นิ่มนวลแต่เด็ดขาดราวกับคมมีดอาบยาพิษ ทำให้ลี่อินถึงกับเข่าอ่อน เธอยกมือขึ้นชี้หน้าภัทรด้วยความแค้นเคืองแต่ทำอะไรไม่ได้ “ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้ตัวซวย! พวกแกไม่รอดแน่!” เธอกัดฟันกรอด ลากสังขารและสามีที่ยืนหลบอยู่มุมถนนถอยรอนๆ กลับไปอย่างน่าสมเพช เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกของชาวบ้านดังขึ้นเบื้องหลัง ภัทรหันกลับมาสบตากับจางเหว่ยที่เดินเข้ามาโอบไหล่เขาไว้หลวมๆ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของสามีช่วยคลายบรรยากาศตึงเครียดลงได้ทันตาเห็น “เก่งมากครับภรรยา” จางเหว่ยกระซิบเสียงทุ้มต่ำข้างใบหู พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนที่มอบให้เขาคนเดียว “พวกมันเพิ่งเริ่มต้นครับพี่เหว่ย คนพวกนี้ไม่ยอมรามือแค่นี้แน่” ภัทรพึมพำตอบ ขณะกวาดสายตามองไปทางถนนดินลูกรังที่ทอดยาวออกไปนอกหมู่บ้าน และในวินาทีนั้นเอง ก่อนที่ความเงียบสงบจะกลับคืนสู่บ้านพัก— เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของม้าศึกหลายตัว และเสียงล้อเกวียนเหล็กที่บดขยี้พื้นดินดังขึ้นใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเงาร่างของชายแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รัฐจากตัวอำเภอ ที่ก้าวลงจากเกวียนด้วยใบหน้าเคร่งเครียด และในมือของเขากำ “หมายศาลคำสั่งตรวจสอบที่ดินเร่งด่วน” ที่มีตราประทับสีแดงฉานเอาไว้แน่น! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง สัมผัสความสะใจ และสนับสนุนผลงานของหมอภัทรด้วยดีเสมอมานะครับ