รอยยิ้มใต้เงาจันทร์

“คนประเภทนั้น... ถ้าเราไม่ตีให้เจ็บจนจดจำ พวกเขาก็จะคิดว่าความเมตตาของเราคือของตายที่หยิบฉวยได้ตลอดเวลาครับ” ภัทรวางมีดเล่มคมลงบนเขียงไม้ เสียงของมันกระทบเนื้อไม้ดัง ‘กึก’ สะท้อนความเด็ดขาดที่ขัดกับใบหน้าเรียบเฉยของเขา ในมือของเขากำลังหั่นรากบัวสดที่เพิ่งขุดมาจากมิติส่วนตัว กลิ่นหอมจางๆ ของดินชื้นและพืชพรรณสะอาดสะอ้านอบอวลอยู่ในครัวเล็กๆ ของบ้านพักทหารที่ทรุดโทรม แต่ทว่ากลับอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาดในยามค่ำคืนนี้ จางเหว่ยที่นั่งขัดดาบอยู่ตรงมุมห้องเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมเข้มของอดีตทหารช่างอ่อนแสงลงเมื่อมองไปยังแผ่นหลังของคนรัก เขาไม่ได้ตอบรับด้วยคำพูดทันที หากแต่รอจังหวะที่ภัทรหันมา จึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง “หมอภัทร... ผมไม่ได้กังวลเรื่องที่พวกเขาจะทำอะไรคุณ แต่ผมกังวลว่าความเกลียดชังพวกนั้น จะทำให้มือที่ใช้ช่วยชีวิตคนต้องเปื้อนคราบสกปรกเกินความจำเป็น” ภัทรชะงักมือเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือรอยยิ้มที่มีเพียงจางเหว่ยเท่านั้นที่จะได้เห็น เขาเดินถือถ้วยน้ำแกงรากบัวตุ๋นกระดูกหมูที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปวางตรงหน้าอีกฝ่าย “มือของหมอ ไม่ได้มีไว้เพื่อช่วยชีวิตคนเพียงอย่างเดียวครับ แต่มันมีไว้เพื่อปกป้องสิ่งที่สำคัญที่สุดด้วย... สำหรับตอนนี้ สิ่งนั้นคือเราสองคน” คำว่า ‘เรา’ ทำให้จางเหว่ยชะงักไปครู่หนึ่ง เขาละทิ้งดาบในมือแล้วลุกขึ้นยืน ความสูงใหญ่ของเขาทำให้เงาของเขาทาบทับร่างของภัทร กลิ่นกายของชายชาติทหารที่ปนกับกลิ่นเหงื่อจางๆ และกลิ่นไม้สนทำให้บรรยากาศในห้องเงียบสงัดลงเหลือเพียงเสียงแมลงยามค่ำคืนที่ขับขานอยู่ภายนอก “กินเสียเถอะครับ ก่อนที่มันจะเย็นเสียก่อน” ภัทรพยายามเบี่ยงเบนความสนใจ แม้ในใจจะเต้นผิดจังหวะเล็กน้อยก็ตาม จางเหว่ยนั่งลงตามคำบอก เขารับช้อนไม้ไปตักซดน้ำแกงรสละมุน ความหวานจากรากบัวที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ราวกับรสชาติของความสุขที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิตทหารที่กร้านโลก ชายหนุ่มนิ่งไปนานก่อนจะวางช้อนลงแล้วเงยหน้าสบตากับภัทรตรงๆ “พรุ่งนี้ ผมตั้งใจว่าจะเอาข้าวสารลอตใหม่ไปปล่อยที่ตลาดมืดทางทิศเหนือ คนที่นั่นต้องการมันมาก และราคาที่ได้น่าจะช่วยให้เราต่อเติมบ้านหลังนี้ให้คุณนอนหลับสบายขึ้น” จางเหว่ยเว้นจังหวะ สายตาคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของภัทร “แต่ที่สำคัญกว่านั้น... ผมได้ข่าวจากสายสืบมาว่า ตระกูลของคุณกำลังวางแผนจะส่งคนมาที่หมู่บ้านนี้ เพื่อข่มขู่คุณเรื่องโฉนดที่ดิน” ภัทรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมปลาบเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่น่าเกรงขาม “ดีครับ... ผมกำลังรอโอกาสที่จะทำให้พวกเขารู้ว่า สิ่งที่พวกเขาเคยขโมยไปจากผม มันมีราคาที่ต้องจ่ายแพงกว่าที่คิดหลายเท่านัก” บรรยากาศในห้องเริ่มร้อนแรงขึ้นด้วยแรงปรารถนาที่จะเอาคืน แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าหุ้นส่วนชีวิตก็ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในช่องว่างระหว่างทั้งคู่ จางเหว่ยเอื้อมมือมาเช็ดคราบซุปที่มุมปากของภัทรอย่างเบามือ สัมผัสหยาบกร้านของนิ้วมือทำให้ผิวเนียนละเอียดของภัทรสั่นสะท้านไปถึงหัวใจ “คุณไม่ต้องลงมือเองทุกเรื่องก็ได้ครับ” จางเหว่ยกระซิบชิดใบหู “แค่ยืนอยู่ข้างหลังผม แล้วดูวิธีที่สุนัขเฝ้าบ้านจัดการกับพวกที่เข้ามาขโมยของก็พอ” ภัทรหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูผ่อนคลายที่สุดนับตั้งแต่เขาข้ามเวลามาอยู่ในร่างนี้ “คุณนี่มัน... สุภาพบุรุษจอมเผด็จการจริงๆ นะครับ” เมื่อทั้งสองเตรียมตัวจะดับไฟตะเกียงเพื่อพักผ่อน จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูไม้หน้าบ้านดังขึ้นอย่างรุนแรงท่ามกลางความเงียบสงัดของหมู่บ้านยามค่ำคืน เสียงนั้นหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยเจตนาร้ายอย่างชัดเจน จางเหว่ยคว้ามีดสั้นที่วางไว้ข้างหมอนทันที ส่วนภัทรขยับไปหยิบถุงสมุนไพรพกพาที่เขาเตรียมไว้สำหรับการป้องกันตัว ทั้งคู่สบตากันเพียงเสี้ยววินาทีโดยไม่ต้องมีคำพูดใดๆ จางเหว่ยเดินไปเปิดประตูด้วยความระมัดระวัง แต่สิ่งที่รออยู่เบื้องหลังบานประตูนั้น กลับไม่ใช่ญาติที่หวังผลประโยชน์อย่างที่คาดคิด... แต่เป็นหญิงชราคนหนึ่งที่ชาวบ้านในละแวกนี้ต่างลือกันว่าเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสามปีก่อน นางยืนนิ่งสนิทภายใต้เงาจันทร์ ผิวหนังซีดเผือดราวกับศพ และในมือของนางถือจดหมายสีชาดที่จ่าหน้าซองถึง ‘หมอภัทร’ ด้วยรอยเลือดที่ยังคงสดใหม่! “มาถึงแล้ว... คำสาปที่เจ้าพยายามหนีไปชั่วชีวิต” หญิงชรากล่าวด้วยเสียงที่แหบพร่าดุจเสียงกระดูกเสียดสีกัน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง และอินไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มก่อตัวท่ามกลางแผนการล้างแค้นของหมอภัทรนะครับ