คนซื่อที่ไม่เคยทิ้งกัน

"ถอยไป!" น้ำเสียงแหบแห้งราวกระดาษทรายถูกลากผ่านแผ่นไม้ ดังแทรกขึ้นกลางความเงียบของยามสาย นางหลิน—ย่าแท้ๆ ของตระกูลหลี่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความใจดำอำมหิต กวาดสายตาดุร้ายผ่านบานประตูที่เปิดอ้า มองตรงไปยังร่างของภัทรที่ยืนนิ่งสงบอยู่หลังโต๊ะสมุนไพร ไม่มีร่องรอยความตื่นตระหนกบนใบหน้าของแพทย์หนุ่มแม้แต่น้อย ภัทรเพียงแต่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปล่อยให้กลิ่นหอมของโสมป่าผสมรากตังقùiที่เขากำลังเคี่ยวอยู่ลอยตลบอบอวลไปทั่วห้องโถง กลบกลิ่นอายความอับชื้นและเจตนาคุกคามของผู้มาเยือนได้อย่างน่าประหลาด "สามปีผ่านไป นึกว่าตายหงส์ตายซากไปที่ไหน ที่แท้ก็ยังเกาะชายผ้าไอ้จางเหว่ยอยู่สินะ เจ้าเด็กอกตัญญู!" นางหลินกระแทกไม้เท้าลงกับพื้นดิน เสียงทึบหนักสะท้อนความเคียดแค้นชิงชังที่สั่งสมมานาน หลี่เฉินที่ยืนอยู่ด้านหลังยิ้มเยาะด้วยความสะใจ เขากระหยิ่มยิ้มย่องว่าวันนี้คงได้เวลาพังร้านและรีดไถเงินทองที่ภัทรหามาได้จากตลาดมืดเสียที แต่ก่อนที่ใครจะได้กล่าววาจาหยาบคายมากไปกว่านั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีทึบของจางเหว่ยก็ก้าวออกมาจากห้องเก็บเครื่องมือ ในมือของชายหนุ่มถือประแจเหล็กขึ้นสนิมและท่อไม้ไผ่เจาะรูขนาดพอเหมาะ รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างของอดีตทหารช่างโดยไม่ต้องเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้มาเยือนทีละคนด้วยความเย็นชา ราวกับกำลังมองฝูงสุนัขจรจัดที่หลงเข้ามาในเขตหวงห้าม "เขตบ้านของข้า ใครอนุญาตให้ส่งเสียงดัง" จางเหว่ยเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ก้องกังวานจนหน้าอกของหลี่เฉินกระเพื่อมไหวด้วยความหวาดกลัวโดยไม่รู้ตัว นางหลินแค่น The เสียงหัวเราะในลำคอ "ไอ้หลานเขยอกตัญญู แกกล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับข้า! ปรโลกอยู่แค่เอื้อมแล้วยังไม่เจียมตัว สมุนไพรพวกนี้... และสูตรยาที่แกแอบผลิตส่งขายใต้โต๊ะ เป็นสมบัติของตระกูลหลี่! ส่งมอบบัญชีเงินและสมุนไพรทั้งหมดมาให้เราซะดีๆ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือนว่าชื่อเสียงของพวกแกจะเน่าเฟะจนอยู่ไม่ Escaped ในหมู่บ้านนี้ไม่ได้!" ภัทรวางตะหลิวไม้ในมือลงช้าๆ เขาถอนหายใจเบาๆ คล้ายกำลังเอ็นดูเด็กเอาแต่ใจ มากกว่าจะหวาดกลัวคำขู่ของหญิงชราผู้กุมความลับในอดีต "สมบัติของตระกูลหลี่อย่างนั้นหรือครับ?" ภัทรเดินอ้อมโต๊ะไม้มาหยุดยืนเคียงข้างจางเหว่ย มือเรียวเอื้อมไปแตะท่อนแขนแกร่งของสามีเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณความมั่นใจ "วันที่พวกท่านขับไล่ผมออกจากบ้านอย่างไร้ความปรานี สามปีที่ผมเกือบเอาชีวิตไม่รอดในฤดูหนาวอันเหน็บหนาว... ตอนนั้นสมบัติของตระกูลหลี่เคยมีส่วนช่วยต่อลมหายใจผมบ้างไหมครับ?" คำถามนิ่มนวลแต่เฉียบคมราวน้ำแข็งแทงทะลุหัวใจ ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่เฉินแข็งค้าง "ปากดีนักนะไอ้หมอสารเลว!" หลี่เฉินโกรจนหน้าดำคร่ำเครียด เงื้อมมือหมายจะพุ่งเข้ามาคว้าคอเสื้อของภัทร แต่ทว่า— *เปร๊าะ!* เสียงเหล็กกระทบพื้นดังสนั่น จางเหว่ยขยับตัวเร็วกว่าความคิด มือหนาคว้าข้อมือของหลี่เฉินไว้แน่นแล้วบิดเพียงนิดเดียว จนร่างหนาของหลี่เฉินทรุดฮวบคุกเข่าลงไปกองกับพื้น ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดกระดูกแทบแตก "ถ้าไม่อยากให้มือข้างนี้ใช้งานไม่ได้ไปตลอดชีวิต ก็ไสหัวออกไปจากบ้านของข้าซะ" จางเหว่ยเอ่ยเสียงต่ำ ชายหนุ่มไม่ได้ใช้กำลังเกินความจำเป็น แต่แรงกดดันระดับอดีตทหารแนวหน้าทำให้ผู้บุกรุกถึงกับหน้าซีดเผือด นางหลินหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น นางรู้ดีว่าสู้กำลังไม่ได้ จึงได้แต่ชี้นิ้วสั่นเทา "ดี... พวกแกเก่งมาก! จำคำวันนี้ไว้! ข้าจะไปฟ้องผู้ใหญ่บ้านและแจ้งทางการว่าพวกแกค้ายาเถื่อน!" สิ้นคำขู่ ร่างของคนตระกูลหลี่ก็รีบถอยกรูดแล้วพยุงกันหนีหายไปจากบริเวณบ้านอย่างลุกลี้ลุกลน ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบที่กลับคืนมาอีกครั้ง ภัทรหันมามองหน้าสามี รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "มือเจ็บหรือเปล่าครับ?" จางเหว่ยส่ายหน้า ชายหนุ่มวางประแจลงก่อนจะคว้าเอวบางเข้ามาโอบกอดไว้แนบกาย ราวกับต้องการยืนยันว่าภรรยาคนนี้ยังอยู่ตรงนี้ ไม่ได้หายไปไหนตามคำขู่ของใคร "ข้าไม่เป็นไร... แต่แปลงผักและระบบชลประทานหลังบ้านที่เราเพิ่งลงแรงกันเมื่อคืน อาจจะต้องเร่งมือทำให้เสร็จเร็วกว่ากำหนด" ภัทรพยักหน้ารับเห็นด้วย งานปรับปรุงระบบชลประทานในฟาร์มเพื่อรองรับการเพาะปลูกสมุนไพรหายากล็อตใหญ่ เป็นหัวใจสำคัญในการสร้างความมั่งคั่งและยกระดับคุณภาพชีวิตของทั้งคู่ในยุค 80 นี้ ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน แสงแดดสีทองสาดส่องลงมากระทบผืนดินอุดมสมบูรณ์หลังบ้าน จางเหว่ยในชุดเสื้อกล้ามเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแผ่นอกและหัวไหล่ที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ กำลังใช้จอบขุดร่องดินตามแนวที่ภัทรคำนวณไว้ด้วยหลักวิศวกรรมผสมผสานภูมิปัญญาโบราณ "เหว่ยเกอ ขยับไปทางขวาสองนิ้วแล้วปรับระดับความลาดเอียงลงอีกนิดครับ น้ำจากลำธารธรรมชาติถึงจะไหลเข้ามาหล่อเลี้ยงแปลงโสมได้ทั่วถึงโดยไม่ต้องใช้แรงปั๊ม" ภัทรยืนถือสมุดบันทึกคอยกำกับดูแล พร้อมกับยื่นผ้าขนหนูชุบน้ำหมาดๆ ไปซับเหงื่อให้ชายหนุ่มอย่างใส่ใจ จางเหว่ยหยุดมือ เงยหน้าขึ้นมองภรรยาด้วยแววตารักใคร่ลึกซึ้ง ดวงตาคมกريบอ่อนแสงลงทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มของภัทร "ตามใจเจ้าทุกอย่างอยู่แล้วครับ... เมียว่าอย่างไร ข้าก็ทำตามนั้น" ชายหนุ่มรับผ้าขนหนูมาเช็ดหน้าลวกๆ ก่อนจะลงมือตอกท่อไม้ไผ่เชื่อมต่อระบบน้ำเข้ากับคูส่งน้ำที่ขุดขึ้นใหม่ เสียงน้ำใสไหลรินดังจ๊อกๆ เข้าสู่แปลงเกษตรขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของดินดีและสมุนไพรนานาชนิด ระบบชลประทานอัจฉริยะฉบับยุค 80 ที่เกิดจากการร่วมมือกันของแพทย์ผู้ปราดเปรื่องและอดีตทหารช่างผู้ซื่อสัตย์ ได้เสร็จสมบูรณ์ลงอย่างงดงาม ความเหนื่อยล้าหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อมองเห็นผลงานตรงหน้า ภัทรใช้มือเรียวตักน้ำใสสะอาดจากร่องน้ำขึ้นมาล้างมือ รอยยิ้มแห่งความสุขฉายชัดบนใบหน้าเกลี้ยงเกลา "เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เดี๋ยวผมไปทำอะไรร้อนๆ ให้ทานนะครับ" ภัทรเอ่ยขึ้นพลางตบแขนสามีเบาๆ จางเหว่ยคว้ามือบางนั้นมาจູບเบาๆ ที่หลังมืออย่างทะนุถนอม "ไม่ว่าเจ้าทำอะไร ข้าก็กินหมด... แต่กลิ่นหอมจากครัวตอนนี้ มันชักจะทำให้ท้องข้าร้องดังกว่าเสียงน้ำไหลแล้วสิ" ภัทรหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องครัวเพื่อเตรียมมื้อค่ำสุดพิเศษ—*ซุปไก่ตุ๋นโสมป่าใส่เห็ดหอมสด* ที่เคี่ยวด้วยไฟอ่อนๆ มาตั้งแต่ช่วงเช้า กลิ่นหอมกรุ่นเข้มข้นของน้ำซุปสมุนไพรโชยฟุ้งทะลุผ่านหน้าต่างบ้านไม้ ลอยละลิ่วไปตามสายลมยามเย็น กระจายไปทั่วทั้งตรอกซอกซอยของหมู่บ้าน จนชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต่างต้องหยุดยืนสูดดมความหอมและกลืนน้ำลายด้วยความหิวโหย ทว่า ในขณะที่ไอความร้อนจากหม้อซุปกำลังพวยพุ่งและภัทรกำลังตักอาหารใส่ชามกระเบื้องเคลือบอย่างอารมณ์ดีนั้นเอง... เสียงเคาะประตูกระด้างรุนแรงก็ดังขึ้นที่หน้าบ้านอีกครั้ง พร้อมกับเสียงตะโกนโหวเหวกโวยวายของคนแปลกหน้าที่ไม่ได้รับเชิญ! *ปึง! ปึง! ปึง!* "เปิดประตู! เจ้าหน้าที่จากคอมมูนตรวจคนเข้าเมืองและกองปราบปรามได้รับแจ้งว่าบ้านหลังนี้ลักลอบค้าของเถื่อนและซ่อนตัวบุคคลอันตราย! จงเปิดประตูให้ตรวจค้นเดี๋ยวนี้!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอภัทรแก้ไขชะตา" ด้วยดีเสมอมาครับ