มือปืนที่แอบมอง

"เปิดประตูเดี๋ยวนี้! เจ้าพวกคนนอกคอก คิดจะฮุบสมุนไพรป่าสงวนไว้กินคนเดียวหรือไง!" เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินแยก พร้อมด้วยเสียงโวยวายของป้าสะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลจางที่แผดแหลมจนนกบนหลังคาแตกตื่น ภัทรยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถง ใบหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก แต่นัยน์ตากลับทอประกายคมกริบดั่งใบมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดลงบนเนื้อร้าย เมื่อครู่ ประโยคขู่ขวัญเรื่องเจ้าหน้าที่สำนักงานเกษตรอำเภอถูกตะโกนเข้ามาเพื่อหวังให้คนในบ้านตื่นตระหนกและเปิดประตูรับความพินาศ แต่สำหรับภัทรแล้ว ข่าวกรองชิ้นนี้ช่างน่าขันสิ้นดี สำนักงานเกษตรอำเภอในยุค 1970 ปลายๆ เช่นนี้ มีเจ้าหน้าที่น้อยยิ่งกว่าเกลือในยามแล้ง อีกทั้งกฎหมายเรื่องสมุนไพรคุ้มครองเพิ่งจะร่างขึ้นในเมืองหลวง ยังไม่ทันหยั่งรากลึกถึงอำเภอชนบทห่างไกลเช่นนี้ด้วยซ้ำ นี่คือแผนการสกปรกของคนตระกูลจางที่ต้องการบีบให้เขาและจางเหว่ยจนมุม เพื่อแย่งชิงสิทธิ์ในบ้านหลังเก่าและแปลงผักสมุนไพรที่เขาเพิ่งใช้ศาสตร์การเกษตรผสมผสานฟื้นฟูจนเจริญงอกงาม ภัทรสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของความกดดันรอบตัวไม่ได้ทำให้เขาสั่นสะท้อนแม้แต่น้อย ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวเท้าไปปลดกลอนประตูเพื่อเผชิญหน้ากับความโสมมเบื้องหน้า เสียงฝีเท้าหนักแน่นทว่าเงียบเชียบดังขึ้นที่ด้านหลังของบ้าน ครืน... เสียงไม้กระดานผุๆ ถูกงัดออกอย่างระมัดระวัง ภัทรหันขวับ มือเรียวยาวคว้าไม้คานใกล้ตัวขึ้นมาตั้งรับสัญชาตญาณแพทย์สนาม ทว่าดวงตาคมต้องชะงักค้างเมื่อร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าคลุมด้วยฝุ่นดินก้าวล่วงเข้ามาจากหน้าต่างห้องครัว จางเหว่ย... สามีในนามที่ชาวบ้านต่างนินทากันว่าเป็นใบ้และไร้ค่า กำลังยืนหอบหายใจเบาๆ เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย มือหนาทั้งสองข้างเปรอะเปื้อนคราบน้ำมันเครื่องและเศษดินจากการซ่อมแซมโครงสร้างบ้านใต้ถุน "คุณ..." ภัทรลดไม้คานลง เสียงทุบประตูด้านหน้ายังคงดังกระหน่ำไม่หยุด จางเหว่ยไม่พูดพร่ำทำเพลง สายตาคมดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองภัทรตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อสำรวจความปลอดภัย ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง มือใหญ่เอื้อมคว้าข้อมือของภัทรไว้เบาๆ แรงบิดจากฝ่ามือที่ผ่านการทำงานหนักมาทั้งชีวิตส่งผ่านความอบอุ่นมาถึงผิวเนื้อ "พวกมัน... มาเพราะแปลงโสมคนทึงหลังบ้าน" เสียงทุบประตูดังกลบเสียงของจางเหว่ยจนเบาหู แต่ภัทรจับใจความได้ครบถ้วน ชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่จางเหว่ยแสดงความฉับไวเกินกว่าคนทั่วไปจะสังเกตเห็น สามีคนนี้มักจะหายตัวไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพื่อทำลับๆ ล่อๆ อยู่รอบบ้าน และตอนนี้เขาก็เพิ่งรู้ว่า... ตลอดหลายวันที่ผ่านมา จางเหว่ยแอบซ่อมแซมคานบ้าน ค้ำยันเสา และทำแนวป้องกันรอบตัวบ้านให้พ้นจากการสอดส่องของคนนอกมาตลอด "คุณรู้?" ภัทรเอ่ยถาม เสียงกระซิบเจือความสงสัย "ผมบอกแล้ว... ใครหน้าไหนก็แตะต้องคุณไม่ได้" จางเหว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำจริงจัง ดวงตาคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัว เจือไว้เพียงประกายความดุดันของสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องอาณาเขตของตน ภัทรเผลอชะงักไปชั่วขณะ หัวใจที่ด้านชาจากการทรยศหักหลังในชาติก่อนพลันกระตุกวูบอย่างประหลาด ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในอกท่ามกลางบรรยากาศอันหนתเหน็บของฤดูหนาวในชนบท ปัง! เสียงถีบประตูด้านหน้าดังขึ้นตามมาด้วยเสียงตะโกนลั่นของหัวหน้าตระกูลจาง "ถ้าไม่เปิด พวกฉันจะพังเข้ามาแล้วนะ!" จางเหว่ยหันไปมองประตูหน้าแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาหาภัทร หยิบห่อผ้าสีทึบยัดใส่มือภัทรอย่างรวดเร็ว "กินซะ... ในครัวมีน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนที่ผมเคี่ยวไว้ตั้งแต่ตีสาม ร่างกายคุณยังไม่แข็งแรง ห้ามอดข้าวเด็ดขาด" ภัทรรับห่อผ้ามา เปิดดูพบว่าเป็นซาลาเปาทอดร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของแป้งสาลีและไส้หมูสับเห็ดหอมที่ปรุงรสอย่างกลมกล่อม กลิ่นหอมเย้ายวนใจนั้นลอยฟุ้งกลบกลิ่นอับของบ้านเก่าไปเสียสนิท ชายหนุ่มผู้เยือกเย็นถึงกับมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย—ในยามที่วิกฤตหน้าสิ่วหน้าขวานกำลังจะพังประตูเข้ามา สามีของเขากลับกังวลเรื่องมื้ออาหารของเขาเป็นอันดับแรก "คุณจะออกไปข้างนอก?" ภัทรคว้าชายเสื้อสีเข้มของจางเหว่ยไว้ เมื่อเห็นชายหนุ่มหยิบประแจเหล็กขนาดใหญ่ขึ้นมาถือ "อืม" จางเหว่ยตอบสั้นๆ ดวงตาคมกริบทอประกายอำมหิตชั่วแวบ "ปล่อยให้ผมจัดการเอง คุณอยู่ข้างหลัง... รอชิมซุปตอนร้อนๆ ก็พอ" พูดจบ จางเหว่ยก็เดินหายออกไปทางหน้าต่างบานเดิมอย่างไร้เสียง ทิ้งให้ภัทรยืนถือซาลาเปาร้อนๆ อยู่กลางห้อง ในขณะที่เสียงประตูกำลังจะพังทลายลงมา ภัทรกัดซาลาเปาคำหนึ่ง รสชาติความอร่อยกลมกล่อมกระจายทั่วปาก ดวงตาคมพินิจมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยรอยยิ้มลึกล้ำ เกมการล้างบางบ้านทุ่งเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น... และดูเหมือนว่า "มือปืนที่แอบมอง" ในเงามืดคนนี้ จะซ่อนเขี้ยวเล็บที่คมกริบกว่าที่เขาคาดคิดไว้เสียอีก แต่ทว่า... ในวินาทีที่จางเหว่ยผลักประตูหลังบ้านออกไปประจันหน้ากับฝูงชน เสียงตะโกนโวยวายของป้าสะใภ้ใหญ่กลับเงียบกริบลงทันที ราวกับถูกตัดฉับด้วยมีด แทนที่ด้วยเสียงอุทานด้วยความตกใจสุดขีดของชายแปลกหน้าคนหนึ่ง ที่ก้าวออกมาจากเงาไม้ใหญ่หน้าบ้าน พร้อมกับเอกสารตราครั่งราชการที่สั่นเทาในมือ "ทะ... ท่านสารวัตรทหารจาง! มะ... ไม่ใช่คนจากสำนักงานเกษตร!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและลิ้มรสความสะใจไปด้วยกันนะครับ