สมุนไพรล้ำค่า

"ถ้าพวกท่านยังกล้าก้าวขาเข้ามาเหยียบเขตบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือนเรื่องสมุนไพรฤทธิ์แรงที่ปลูกไว้ตามแนวรั้วนะครับ!" น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกของภัทรดังขึ้น ตัดผ่านความเงียบงันยามบ่ายของหมู่บ้านหลงเหมินได้อย่างชะงัด นางฟางจูและป้าสะใภ้ใหญ่ที่กำลังทำท่าจะพังประตูรั้วไม้ไผ่เข้ามาถึงกับชะงักก้างค้างคา ใบหน้าที่เคยบิดเบี้ยวด้วยความโลภและริษยาซีดเผือดลงทันที เมื่อนึกถึงฤทธิ์เดชของผงสมุนไพรคันคะเยอที่ภัทรเคยใช้สั่งสอนพวกนางเมื่อหลายวันก่อน จนต้องวิ่งแก้ผ้าลงไปแช่ในลำธารหน้าหมู่บ้านอับอายขายขี้หน้าชาวบ้านไปทั่ว "นัง... นังสารเลว ภัทร! แกกล้าดียังไงมาขู่พวกฉัน ฉันเป็นป้าของแกนะ!" ป้าสะใภ้ใหญ่กรีดร้องเสียงแหลมด้วยความคับแค้นใจ ทว่าฝ่ายภัทรกลับไม่แม้แต่จะชายตามอง นางเพียงก้มลงจัดระเบียบใบชาสมุนไพรในตะกร้าไม้ไผ่สานอย่างใจเย็น อาการไม่สะทกสะท้านนั้นยิ่งสร้างความเดือดดาลให้สองแม่ลูกตระกูลจางจนตัวสั่น แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงถ่มน้ำลายลงพื้นแล้วเดินหนีลับหายไปพร้อมกับความแค้นที่สุมอก ภัทรผ่อนลมหายใจยาวเหยียดออกมาเบาๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองรอบบริเวณบ้านที่เริ่มเข้าที่เข้าทาง แปลงผักสวนครัวหลังบ้านเขียวขจีอุดมสมบูรณ์ผิดหูผิดตาด้วยอิทธิพลของน้ำในมิติพิเศษ ทว่าเป้าหมายที่แท้จริงของเขาในวันนี้ไม่ใช่แค่การทำเกษตรกรรมประทังชีวิต แต่คือการตามหา "สมุนไพรล้ำค่า" ที่บันทึกโบราณในมิติระบุไว้ว่า เคยมีแหล่งกำเนิดอยู่ลึกเข้าไปในเขตหุบเขาอสูร—ผืนป่าดิบชื้นที่ชาวบ้านต่างร่ำลือกันว่ามีอาถรรพ์และไม่มีใครกล้าก้าวล่วง "ภัทร..." เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ยที่เดินก้าวเข้ามาทางประตูหลังบ้าน ในมือของอดีตทหารช่างถือจอบเหล็กและห่อผ้าใบใหญ่สำหรับเข้าป่า สองตาคมปลาบกวาดสำรวจภรรยาด้วยความเป็นห่วงเป็นใยราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะบอบช้ำ "เจ้าพวกนั้นมารangแกอีกแล้วหรือครับ สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย" ภัทรเงยหน้าขึ้นสบตา รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นที่มุมปากอย่างอบอุ่น ความเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่ออยู่ต่อหน้าสามี "แค่ฝูงสุนัข 2-3 ตัวที่เห่าไม่เลิกราเท่านั้นเองครับพี่เหว่ย... ว่าแต่ ทางด้านนั้นเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ? วันนี้เราจะขึ้นเขาไปลึกหน่อย" จางเหว่ยพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น มือหนายื่นกระติกน้ำกระบอกไม้ไผ่ส่งให้ภัทร "เตรียมพร้อมทุกอย่างแล้วครับ ข้าตรวจสอบเส้นทางกับพรานเฒ่าหลี่มาคร่าวๆ แล้ว ทางขึ้นหุบเขาด้านทิศตะวันออกค่อนข้างชันและรกทึบ แต่ถ้าเป็นสมุนไพรป่าล้ำค่าที่เจ้าต้องการ ข้าเชื่อว่าเราต้องหาพบแน่" สองสามีภรรยาออกเดินทางมุ่งหน้าสู่แนวเขาทึบ ท่ามกลางบรรยากาศธรรมชาติที่เงียบสงบ กลิ่นอินทรีย์ ดินชื้น และใบไม้ผุคละคลุ้งไปกับสายลมเย็นยามบ่าย ภัทรเดินนำหน้าด้วยความคล่องแคล่ว แม้ร่างกายในร่างนี้จะบอบบาง แต่ด้วยจิตวิญญาณของแพทย์ผู้เชี่ยวชาญและการปรับสภาพร่างกายด้วยน้ำในมิติ ทำให้เขามีพละกำลังและความอึดผิดจากคนทั่วไปอย่างสิ้นเชิง จางเหว่ยเดินตามประกบไม่ห่าง คอยใช้มีดพร้าถางพงหญ้าและกิ่งไม้รกเรื้อที่ขวางทางให้อย่างเอาใจใส่ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวังและความเข้าใจอันลึกซึ้งระหว่างกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด เวลาล่วงเลยไปเกือบสองชั่วโมง ลึกเข้าไปในเขตหุบเขาอสูรที่แสงแดดแทบส่องลงมาไม่ถึง อากาศเริ่มเย็นลงจนกลายเป็นความหนับชื้น ภัทรยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้จางเหว่ยหยุดเดิน สายตาคมกวาดมองพืชพรรณรอบกายอย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนที่หัวใจจะเต้นแรงขึ้นด้วยความตื่นเต้นที่ยากจะเก็บ ตรงหน้าพวกเขา คือผืนดินชื้นใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่โบราณ พื้นที่บริเวณนั้นปกคลุมด้วยมอสสีเขียวมรกตหนาแน่น และสิ่งที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางพืชคลุมดินเหล่านั้น คือกอสมุนไพรสีทองอร่ามที่แผ่ไอความร้อนจางๆ ออกมา—"โสมป่าอายุร้อยปี" ชนิดที่สูญพันธุ์ไปจากบันทึกการแพทย์แผนปัจจุบันแล้ว! "พี่เหว่ย... ดูนั่นสครับ" ภัทรชี้มือไปยังจุดหมายด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกเล็กน้อยจากความปีติ จางเหว่ยเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นรากโสมขนาดใหญ่ที่มีลักษณะคล้ายมนุษย์ แผ่รากแก้วลึกดิ่งลงไปในดิน ลำต้นสีเขียวเข้มและมีผลสีแดงสดเป็นพวง สมุนไพรล้ำค่าที่หากนำออกไปประมูลในตลาดมืดหรือขายให้ร้านยาหลวงในเมืองหลวง ย่อมมีมูลค่ามหาศาลจนสามารถซื้อที่ดินทั้งหมู่บ้านได้สบายๆ ชายหนุ่มคุกเข่าลงข้างกายภัทร หยิบเสียมขนาดเล็กออกมาอย่างระมัดระวัง "ข้าจะช่วยขุดอย่างเบามือที่สุด ไม่ให้รากเสียหายแม้แต่น้อยครับ" ภัทรพยักหน้า รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏชัดบนใบหน้าหวาน ลำดับแผนการขั้นต่อไปเริ่มชัดเจนขึ้นในหัว สมุนไพรล็อตนี้ไม่เพียงแต่จะเปลี่ยนฐานะครอบครัวของพวกเขาให้หลุดพ้นจากความยากจนข้นแค้นอย่างถาวร แต่ยังเป็นไพ่ตายชั้นดีที่จะใช้ตบหน้าบรรดาญาติจางที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อ และเปิดทางให้เขาเริ่มสร้างอาณาจักรการแพทย์ของตัวเองในยุค 80 แห่งนี้ได้อย่างสง่างาม ทว่า ในขณะที่ปลายเสียมของจางเหว่ยกำลังจะจรดลงบนผืนดินรอบรากโสมป่า เสียงฝีเท้าฝ่ากิ่งไม้แห้งดังกรอบแกรบมาจากด้านหลังพุ่มไม้ทึบใกล้เคียง พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนพุ่งพรวดออกมาอย่างรวดเร็วเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะทำได้! จางเหว่ยตวัดตัวลุกขึ้นยืนบังภัทรไว้ด้านหลังทันที มีดพร้าในมือชักออกพร้อมรับมือ สมองประเมินสถานการณ์ด้วยสัญชาตญาณทหารผ่านศึก แต่เมื่อเงาร่างนั้นก้าวพ้นพุ่มไม้และแสงสว่างสาดส่องลงมา ภัทรที่มองข้ามไหล่สามีไปก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง ชายชราในชุดคลุมซอมซ่อ เนื้อตัวมอมแมมแต่แววตากลับคมกلاบดั่งเหยี่ยว กำลังจ้องมองมาที่กอโสมป่าสลับกับใบหน้าของภัทรด้วยรอยยิ้มแปลกประหลาด ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึก "ฮ่าๆๆ... ในที่สุดก็มีคนเจอสมุนไพรบรรพกาลนี่เสียที แต่เด็กน้อย เจ้าแน่ใจหรือว่า... จะมีปัญญาแบกมันกลับออกไปจากหุบเขาแห่งนี้ได้ทั้งเป็น?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง และอินไปกับแผนการล้างแค้นและหัวใจที่มั่นคงของหมอภัทรนะครับ