จดหมายจากอดีต

กลิ่นหอมกรุ่นของตุ๋นสมุนไพรจีนโชยตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวดินเผา กระทะเหล็กใบใหญ่บนเตาถ่านกำลังเดือดปุด ๆ น้ำซุปสีอำพันเคี่ยวจากรากโสมป่าและกระดูกหมูอ่อนส่งควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นกระทบฝาผนังไม้ไผ่ที่ขึ้นเงาด้วยเขม่าควันไฟนับปี ภัทรยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะไม้เนื้อแข็ง มือเรียวยาวสวมถุงมือผ้าฝ้ายกำลังใช้คีมทองเหลืองคีบแผ่นกระดาษโบราณสีเหลืองกรอบขึ้นมาจากกล่องไม้จันทน์หอมที่ถูกซ่อนไว้ใต้พื้นกระดานบ้าน แผ่นกระดาษนั้นคือจดหมายเหตุตระกูลจางยุคสาธารณรัฐ... บันทึกที่สะשข้อมูลอันดำมืดและเชื่อมโยงชะตากรรมของบ้านทุ่งแห่งนี้เข้ากับความพินาศในอนาคต "ระวังหน่อยครับ กระดาษเก่าขนาดนี้ ถ้าโดนไอน้ำร้อน ๆ อาจจะเปื่อยยุ่ยได้ง่าย" เสียงทุ้มต่ำและอบอุ่นดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับวงแขนแข็งแกร่งของจางเหว่ยที่สวมกอดเข้าที่เอวสอบอย่างนุ่มนวล สามีหนุ่มของเขาเพิ่งกลับจากการตรวจแปลงเกษตรในมิติพิเศษ ใบหน้าคมเข้มยังมีหยดเหงื่อพราวแต่แววตาทอดมองภัทรด้วยความห่วงใยเสมอ มือใหญ่ยกขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่ตกลงมาเคลียแก้มเนียนของภัทรอย่างเบามือ ภัทรผ่อนลมหายใจยาว ชำเลืองมองสามีแล้วคลายยิ้มบางเบา "ผมไม่ได้ระวังแค่ตัวกระดาษหรอกครับจางเหว่ย... แต่ผมกำลังระวัง 'เงา' ของคนบางกลุ่มที่ยังฝังรากลึกอยู่ในประวัติศาสตร์ตระกูลเราต่างหาก" เขายื่นแผ่นกระดาษแผ่นนั้นให้จางเหว่ยดู ตัวอักษรพู่กันจีนโบราณที่เขียนด้วยหมึกดำสนิทระบุชื่อบุคคลสำคัญ และหนึ่งในนั้นคือ "ปู่ย่า" ของตระกูลลุงใหญ่ผู้จอมปลอมในปัจจุบัน ย้อนกลับไปในยุคปฏิวัติวัฒนธรรมและช่วงเปลี่ยนผ่านเศรษฐกิจ ตระกูลจางสายรองไม่ได้แค่ร่ำรวยขึ้นมาจากน้ำพักน้ำแรง แต่พวกเขามีเบื้องหลังเป็นการ "ฮุบ" ที่ดินและสมบัติของสายหลักผ่านการแจ้งเบาะแสเท็จ และจดหมายฉบับนี้คือหลักฐานชิ้นเอกที่ระบุลายมือชื่อของปู่ใหญ่ผู้ล่วงลับอย่างชัดเจน "พวกมันไม่ได้แค่เอาเปรียบเราในชาตินี้..." ภัทรกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ นัยน์ตาคู่คมฉายแวววาววับราวกับหางเสือที่เตรียมกระโจนเข้าขย้ำเหยื่อ "แต่พวกมันเหยียบย่ำหยาดเหงื่อและชีวิตของบรรพบุรุษเรา เพื่อสร้างความสุขบนความทุกข์ระทม" จางเหว่ยรับกระดาษแผ่นนั้นมาพิจารณา ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ชั่วขณะ แต่เพียงเสี้ยววินาทีเมื่อเขามองกลับมาที่ภัทร ความดุดันนั้นก็เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนล้ำลึก มือใหญ่วางจดหมายลงบนโต๊ะก่อนจะรวบเอวภัทรเข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น "ไม่ว่าอดีตจะเน่าเฟะแค่ไหน แต่วันนี้... และอนาคต เป็นของเราสองคนแล้วครับที่กำหนด ใครหน้าไหนที่กล้ามาแตะต้องคุณ หรือมาพยายามแย่งชิงสิ่งที่เราสร้างขึ้น ผมจะจัดการมันด้วยมือคู่นี้เอง" จางเหว่ยกระซิบชิดใบหู เสียงนั้นราบเรียบแต่หนักแน่นดั่งขุนเขา ภัทรอมยิ้มสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก เขาหันกลับมาประชิดตัวสามี วางมือเรียวลงบนแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจากการทำงานหนัก "ผมรู้ว่าคุณเก่งแค่ไหนครับจางเหว่ย... แต่การล้างแค้นที่ดี ไม่ใช่การใช้กำลังหักหาญ แต่มันคือการทำให้พวกเขา 'ดิ้นรน' จนหมดหนทางในเกมที่พวกเขาก่อขึ้นเอง" บนเตาถ่าน น้ำซุปโสมป่าเดือดพล่าน ส่งกลิ่นหอมหวลของสมุนไพรผสมผสานกับความหวานเค็มกลมกล่อมของกระดูกหมูและเก๋ากี้แดงฉ่ำ ภัทรตักน้ำซุปใส่ชามกระเบื้องเคลือบสีขาวลายครามยื่นให้สามี ชามอาหารที่ปรุงขึ้นด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติพิเศษนี้ ไม่เพียงแต่บำรุงร่างกาย แต่ยังเป็นสัญลักษณ์แห่งการเริ่มต้นเอาคืนที่กำลังจะสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งหมู่บ้าน ในช่วงบ่าย ลมหนาวพัดโชยนำพาฝุ่นควันจาง ๆ จากทุ่งนามาปะทะหน้าต่างบ้านไม้ ภัทรนำจดหมายเหตุและบัญชีทรัพย์สินโบราณมาเทียบเคียงกับบัญชีซื้อขายผลผลิตการเกษตรและสมุนไพรล็อตแรกที่กำลังจะส่งออกไปยังตลาดมืดในเมืองใหญ่ ตัวเลขกำไรมหาศาลจากการขายโสมและแป้งสาลีคุณภาพสูงทำให้ตระกูลจางสายรองเริ่มระแคะระคาย พวกมันส่งคนมาด้อม ๆ มอง ๆ แถวรั้วบ้านไร่อยู่หลายครั้งด้วยความโลภ โดยเฉพาะ "สะใภ้รอง" จอมเจ้าเล่ห์ ที่มักจะแวะเวียนมาทำทีเป็นยืมของใช้เพื่อสอดส่องความเป็นไปในบ้านของภัทร ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังขึ้นสามครั้งติด ๆ กัน ตามด้วยเสียงแหลมสูงคุ้นหูที่ตะโกนเข้ามาโดยไม่ต้องรอให้อณญาต "น้องสะใภ้สาม! อยู่บ้านไหมจ๊ะ? ฉันเองนะ... พี่สะใภ้รอง เห็นว่าบ้านเธอดูน่าจะมีข้าวของเหลือเฟือช่วงนี้ ขอแบ่งแป้งสาลีสักครึ่งถังกับน้ำมันหมูหน่อยสิ ทางบ้านฉันแขกมาเยี่ยมเยอะแยะเชียว ไม่มีอะไรจะทำต้อนรับเลย" ภัทรชะงักมือที่กำลังจัดเรียงสมุนไพรในตู้ไม้เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มเยาะเย้ยขึ้นอย่างน่ากลัว จางเหว่ยขมวดคิ้วแน่น กำลังจะก้าวเท้าออกไปจัดการ แต่ภัทรยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน "ปล่อยให้ผมต้อนรับ 'แขกผู้สูงศักดิ์' คนนี้เองครับ..." ภัทรเอ่ยเสียงนุ่มนวลแต่แฝงด้วยความเย็นชา ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินตรงไปยังประตูรั้ว เมื่อเปิดประตูออก ภาพของสะใภ้รองที่แต่งหน้าทาปากด้วยเครื่องสำอางราคาถูก ท่าทางเย่อหยิ่งและสายตาที่กวาดมองสำรวจข้าวของภายในบ้านด้วยความโลภปรากฏชัดเจนทันที "แหม... อยู่บ้านกันพร้อมหน้าเลยนะ บ้านนี้ท่าทางจะร่ำรวยขึ้นเยอะนี่ ตั้งแต่ทำสวนสมุนไพรนั่น..." สะใภ้รองเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระด้าง ปรี่จะผลักประตูเดินเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ภัทรกลับก้าวเท้าขวางทางไว้ มือเรียวค้ำกรอบประตู สีหน้าเรียบเฉยไร้รอยยิ้ม "พี่สะใภ้รองมาก็ดีเลยครับ..." ภัทรเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนอีกฝ่ายชะงัก "ผมเพิ่งเจอ 'สมบัติเก่า' ชิ้นหนึ่งในบ้านหลังนี้... เป็นเอกสารที่เกี่ยวข้องกับปู่ใหญ่และที่ดินผืนที่บ้านของพี่อาศัยอยู่พอดี อยากฟังเรื่องสนุก ๆ สมัยปู่ย่าไหมครับ?" สีหน้าของสะใภ้รองชะงักกึก รอยยิ้มจอมปลอมแข็งค้างบนใบหน้า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อได้ยินคำว่า "สมบัติเก่าของปู่ใหญ่" ในขณะที่ภัทรยิ้มละมุน แต่แววตากลับคมกริบราวน้ำแข็งขั้วโลก และในวินาทีนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนัก ๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากด้านนอกตรอกทางเดิน พร้อมกับร่างของชายฉกรรจ์ในชุดเจ้าหน้าที่รัฐผู้มีอำนาจ ที่ก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าบ้านของพวกเขาพร้อมหมายศาลในมือ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง และอินไปกับแผนการล้างแค้นและหัวใจที่มั่นคงของหมอภัทรนะครับ