งานแต่งงานในฝัน

กลิ่นหอมกรุ่นของตุ๋นยาจีนโชยอวลอบอวลไปทั่วห้องครัวเล็กๆ ทว่าสะอาดสะอ้านในเรือนพักหลังใหม่ ภัทรยืนนิ่งอยู่หน้าเตาถ่าน มือเรียวยาวกำลังใช้ทัพพีไม้คนซุปไก่ดำตุ๋นโสมป่าและเก๋ากี้ในหม้อดินเผาอย่างใจเย็น ไอร้อนสีขาวลอยกรุ่นขึ้นปะทะกับใบหน้าเรียวคมที่สลักเสลาอย่างประณีต แววตาสีเข้มทอประกายครุ่นคิดถึงเรื่องราวมากมายที่ผ่านมานับตั้งแต่เขาข้ามกาลเวลามาสู่ยุค 70 อันแร้นแค้นนี้ จากแพทย์ผู้เชี่ยวชาญในโลกอนาคตที่ต้องมาเผชิญหน้ากับความอยุติธรรมและการเอาเปรียบของญาติพี่น้องจอมสูบเลือดสูบเนื้อ บัดนี้เขากลับสร้างรากฐานชีวิตและธุรกิจสมุนไพรขึ้นมาด้วยสองมือ จนตระกูลเดิมที่เคยเหยียดหยามต้องก้มหน้าหลบสายตา "กลิ่นหอมขนาดนี้ เกรงว่าคนครึ่งหมู่บ้านคงเดินตามกลิ่นมาเคาะประตูเรือนเราแล้วล่ะครับหมอภัทร" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับอ้อมแขนแข็งแกร่งที่สวมกอดเอวสอบของเขาไว้หลวมๆ สัมผัสอุ่นซ่านแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าฝ้ายหนา จางเหว่ยเกยคางไว้บนลาดไหล่กว้างของภัทร ดวงตาคมกริบของอดีตทหารช่างทอดมองหม้อซุปตรงหน้าด้วยความอ่อนโยน ความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหนักในไร่และดูแลแปลงสมุนไพรดูจะมลายหายไปสิ้นเมื่อได้กลับมาพบคนคนนี้ ภัทรไม่1หลบเลี่ยง เขาวางทัพพีลง เอี้ยวตัวกลับมาเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวแตะที่คางของอีกฝ่ายเบาๆ อย่างหยอกเย้า "ถ้าพวกเขากล้ามาแย่งซุปของผม คุณจางคงต้องใช้กำปั้นไล่ตะردแล้วล่ะครับ... ว่าแต่ งานที่แปลงสมุนไพรทางเหนือเรียบร้อยดีแล้วหรือ ถึงได้รีบกลับมาเร็วนัก" "เรียบร้อยหมดแล้วครับ" จางเหว่ยตอบเสียงนุ่ม ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มองหม้อซุปอีกต่อไป หากแต่จดจ้องใบหน้าของภัทรราวกับไม่อาจละสายตาไปได้ "ผมรีบกลับมา เพราะมีเรื่องสำคัญกว่าแปลงสมุนไพรหลายเท่านัก" บรรยากาศในห้องครัวเงียบสงบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงซุปเดือดปุดๆ เบาๆ และเสียงหัวใจที่เต้นรำไปพร้อมกับจังหวะชีวิต ภัทรหันกลับมาเผชิญหน้ากับสามีเต็มตัว แววตาฉลาดเฉลียวไหวระริกเล็กน้อย "เรื่องสำคัญอะไรกันครับ หรือว่าตระกูลทางโน้นส่งคนมาสร้างปัญหาอีก" จางเหว่ยส่ายศีรษะช้าๆ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา มือใหญ่วางกล่องไม้เนื้อหยาบเก่าแก่กล่องหนึ่งลงบนโต๊ะไม้ไผ่ข้างเตา ภัทรจำกล่องใบนั้นได้ มันคือกล่องเก็บของสำคัญที่จางเหว่ยหวงแหนยิ่งกว่าชีวิต สมบัติชิ้นเดียวที่มารดาผู้ล่วงลับทิ้งไว้ให้ "ไม่ใช่เรื่องของคนพวกนั้นหรอครับ หมอภัทร... สำหรับผมแล้ว คนพวกนั้นไม่มีค่าพอให้ผมต้องรีบกลับมาขนาดนี้หรอก" จางเหว่ยสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับรวบรวมความกล้าทั้งหมดในชีวิต ชายหนุ่มผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อคมกระสุนหรือความยากลำบากใด กลับมีแววตาสั่นไหวเล็กน้อยยามที่เอ่ยประโยคต่อมา "ตลอดเวลาที่เราใช้ชีวิตร่วมกันมา ผ่านทั้งความยากจน ความเจ็บป่วย และการกลั่นแกล้งจากคนใจร้าย... ผมมีคำพูดประโยคหนึ่งที่ติดอยู่ในใจมาตลอด แต่หาจังหวะที่เหมาะสมไม่ได้เสียที" ภัทรนิ่งฟัง หัวใจในอกเริ่มเต้นเร็วกว่าปกติโดยไม่รู้ตัว แม้เขาจะผ่านโลกมามาก ทั้งในฐานะแพทย์มือหนึ่งและผู้บริหารชีวิต แต่ความจริงใจดิบเถื่อนแต่บริสุทธิ์ของอดีตนายทหารผู้นี้มักจะมีพลังทำลายล้างความเยือกเย็นของเขาได้เสมอ จางเหว่ยคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นดินเผาที่ปูลาดอย่างสะอาด มือใหญ่ค่อยๆ เปิดฝากล่องไม้ออก เผยให้เห็นแหวนเงินเรียบง่ายวงหนึ่ง ซึ่งเกิดจากการหลอมเหรียญเงินเก่าด้วยฝีมืออันเก้ๆ กังๆ ของเจ้าตัว ร่องรอยการขัดเกลาด้วยกระดาษทรายแสดงถึงความตั้งใจและเวลาแรมเดือนที่ทุ่มเทลงไป "ผมเป็นแค่ผู้ชายบ้านๆ อดีตทหารที่ไม่มีสมบัติอะไรติดตัวนอกจากแรงงานและหัวใจซื่อๆ ดวงนี้" จางเหว่ยเงยหน้าขึ้นสบตาภัทร แววตาคมเข้มคู่นั้นฉายชัดถึงความมั่นคงดั่งขุนเขา "ตอนที่เราแต่งงานกันครั้งแรก มันเป็นเพียงแค่พิธีการเพื่อหลบเลี่ยงสายตาคนในหมู่บ้าน ไม่มีสินสอด ไม่มีงานเลี้ยง และที่สำคัญ... วันนั้นผมยังไม่ได้ถามความสมัครใจของคุณด้วยซ้ำ" ภัทรเม้มริมฝีปากแน่น ความทรงจำเมื่อครั้งแรกที่ทะลุมิติมาแต่งงานใช้หนี้แทนเจ้าของร่างเดิมผุดขึ้นมาในหัว วันนั้นมีแต่ความอึดอัด ความหวาดระแวง และความเย็นชา แต่ทว่า... ผ่านวันเวลาอันยาวนาน ผ่านยามที่จางเหว่ยคอยเอาใจใส่ ปรปรุงยาให้ ยืนหยัดปกป้องเขาจากคำครหา และร่วมมือกันตบหน้าบรรดาญาติจอมโลภครั้งแล้วครั้งเล่า ความผูกพันอันลึกซึ้งได้ถักทอขึ้นอย่างเงียบงัน "คุณกำลังจะทำอะไรครับ จางเหว่ย..." เสียงของภัทรแผ่วเบาลงเล็กน้อย เจือความสั่นไหวที่เจ้าตัวแทบควบคุมไม่ได้ "ผมอยากขอโอกาสอีกครั้ง..." จางเหว่ยยกกล่องไม้ขึ้นสูงเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความหวังระคนประหม่า "ภัทร... แต่งงานกับผมอีกครั้งนะครับ ไม่ใช่ในฐานะสามีภรรยาตามทะเบียนบ้านเพื่อเอาตัวรอดจากยุคสมัยนี้ แต่แต่งงานกันด้วยหัวใจ... ผมไม่มีสินสอดทองนพเก้าราคาแพง มีแค่เรือนหลังนี้ แปลงสมุนไพร และชีวิตที่เหลือทั้งหมดนี้ที่จะมอบให้คุณ... แต่งงานกับผมนะครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด หากแต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยมวลอารมณ์อันลึกซึ้ง กลิ่นหอมของซุปไก่ตุ๋นยังคงลอยวนอยู่รอบตัว ราวกับสักขีพยานในความรักที่เติบโตขึ้นท่ามกลางดินโคลนและหยาดเหงื่อ ภัทรสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมความตื้นตันที่เอ่อล้นขึ้นมาในอก ชายหนุ่มผู้เคยเชื่อมั่นแต่เหตุผลและวิทยาศาสตร์ กลับพบว่าหัวใจของตนเองในยามนี้กำลังพ่ายแพ้ให้กับความจริงใจอย่างราบคาบ รอยยิ้มบางเบาแต่เปี่ยมด้วยความสุขผุดขึ้นที่มุมปาก มือเรียวยื่นออกไปรับแหวนเงินจากกล่องไม้ช้าๆ สัมผัสเย็นเฉียบของเนื้อโลหะตัดกับความอบอุ่นจากฝ่ามือของจางเหว่ยได้อย่างลงตัว ภัทรสวมแหวนวงนั้นลงบนนิ้วนางของตนเองอย่างพอดีราวกับถูกวัดขนาดไว้ในใจมาเนิ่นนาน "คุณนี่มัน... ขโมยซีนเก่งเสียจริงนะฃรับ" ภัทรหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาพราวระยับด้วยหยาดน้ำใสคลอหน่วย "ขอแต่งงานทั้งที ไม่มีดอกไม้ ไม่มีพยาน มีแค่หม้อซุปไก่เนี่ยนะ..." จางเหว่ยยิ้มกว้าง แววตาฉายแววโล่งอกและดีใจจนปิดไม่มิด ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วดึงร่างของภัทรเข้ามากอดไว้แน่นจนแทบจมหายไปในอกกว้าง "ถ้าคุณอยากได้ดอกไม้ พรุ่งนี้ผมจะไปถางป่าทั้งภูเขาเพื่อหาดอกไม้ที่สวยที่สุดมาให้คุณเลยครับ" ทั้งสองยืนกอดกันท่ามกลางไออุ่นของเตาไฟในครัวเรือนเล็กๆ ภาพของความสุขที่เรียบง่ายแต่หนักแน่นกำลังงอกงามขึ้น ทว่า ในขณะที่ความหวานกำลังโรยตัวปกคลุมบรรยากาศ เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างกะทันหัน... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เป็นจังหวะที่รุนแรงและเร่งรีบผิดปกติ จนทำให้ทั้งคู่ต้องผละออกจากกันด้วยความแปลกใจ จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น เดินไปเปิดประตูเรือนด้วยความหงุดหงิดที่มีคนมารบกวนเวลาสำคัญ แต่ทว่า เมื่อบานประตูไม้เปิดออก ร่างของหญิงชราคนหนึ่งในชุดผ้าฝ้ายมอซอที่หอบหายใจสะท้าน ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวก็ทรุดฮวบลงแทบเท้าของเขาเสียก่อน "ช่วย... ช่วยด้วยค่ะคุณหมอภัทร! ทางหมู่บ้านเกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ศพ... ศพที่ฝังไว้ท้ายหมู่บ้านเมื่อปีก่อน จู่ๆ ก็..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง และอินไปกับแผนการล้างแค้นและหัวใจที่มั่นคงของหมอภัทรนะครับ