การค้าพรมแดน

“หากท่านยังยืนยันจะกดราคาโสมป่าอายุสิบห้าปีนี้ลงอีกครึ่งหนึ่ง เกรงว่าการเจรจาระหว่างเราคงต้องยุติลงเพียงเท่านี้ครับ เถ้าแก่เฉิน” น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังของภัทรดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องรับรองชั้นสอง โรงน้ำชาเก่าแก่ประจำเขตการค้าชายแดน กลิ่นหอมกรุ่นของชาผู๋เอ่อร์ชั้นดีลอยวนอยู่ในอากาศ ตัดกับบรรยากาศตึงเครียดระหว่างผู้ซื้อและผู้ขายได้อย่างสิ้นเชิง เถ้าแก่เฉิน พ่อค้าคนกลางผู้กุมเส้นสายการค้าส่งออกฝั่งตะวันตก ชะงักมือที่กำลังยกถ้วยชาขึ้นจิบ ดวงตาเรียวรีใต้กรอบแว่นตากลมกวาดมองชายหนุ่มรูปร่างโปร่งในชุดเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านตรงหน้าอย่างประเมิน ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ภัทรใช้ความรู้ด้านการแพทย์แผนโบราณและมิติพิเศษในกำมือ คัดสรรสมุนไพรหายากและผลิตภัณฑ์แปรรูปคุณภาพสูงจากหมู่บ้านทุ่งออกสู่ตลาดภายนอกทีละน้อย จนชื่อเสียงของ “หมอภัทรแห่งหมู่บ้านหงส์หลง” กลายเป็นที่จับตาของกลุ่มพ่อค้าพรมแดน ทว่าการก้าวขึ้นสู่สนามการค้าที่ใหญ่ขึ้นย่อมแลกมาด้วยการลองเชิงจากผู้มีอิทธิพลท้องถิ่น “คุณหมอภัทร... โสมป่าล็อตนี้ของคุณดีจริง ข้าไม่เถียง” เถ้าแก่เฉินวางถ้วยชาลงเสียงดังกระทบโต๊ะไม้เนื้อแข็งเล็กน้อย “แต่การจะขนย้ายข้ามเขตการค้าช่วงนี้ ทางการตรวจเข้มงวด ค่าใบอนุญาตและเบี้ยBribeที่ข้าต้องจ่ายมันไม่น้อยเลยนะ ถ้าข้าไม่รับความเสี่ยงนี้ไว้ สมุนไพรพวกนี้ก็เป็นได้แค่รากไม้เน่าๆ อยู่ในป่าลึกเท่านั้นแหละ” ภัทรไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น รอยยิ้มที่ทำให้เถ้าแก่เคี่ยวกรำอย่างเถ้าแก่เฉินรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด “ท่านเถ้าแก่เข้าใจคลาดเคลื่อนไปเสียแล้วครับ” ภัทรประสานมือไว้บนตัก สายตาคมกริบมองสบตรง “สมุนไพรเหล่านี้ไม่ได้งอกเงยตามมีตามเกิดในป่า แต่มันผ่านการดูแลด้วยกรรมวิธีเฉพาะที่รักษาตัวยาไว้ได้เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ ต่อให้ไม่ใช่ท่านรับซื้อ วันนี้ยังมีพ่อค้าจากทางเหนืออีกสองเจ้าที่ส่งจดหมายนัดหมายผมไว้ที่โรงเตี๊ยมฝั่งโน้น... เพียงแต่ผมเลือกให้เกียรติท่านเป็นคนแรก เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์อันดีที่เราเคยค้าขายกันมา” คำพูดนิ่มนวลแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำ ทำให้เถ้าแก่เฉินถึงกับใบหน้ากระตุก วาจานี้ไม่มีช่องว่างให้ต่อรอง แถมยังตอกกลับด้วยทางเลือกที่เหนือกว่าอย่างแนบเนียน ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุ ประตูห้องรับรองก็ถูกเปิดออกอย่างเงียบเชียบ จางเหว่ย ก้าวเข้ามาด้วยร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อแจ็คเก็ตกันหนาวสีเข้ม ใบหน้าคมคายเรียบเฉย ไหล่กว้างที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงแผ่กลิ่นอายคุกคามโดยธรรมชาติ ดวงตาคมกวาดมองเถ้าแก่เฉินและผู้ติดตามด้านหลังเพียงแวบเดียว ก่อนจะเดินตรงไปยืนเคียงข้างภัทร มือหนาวางลงบนพนักเก้าอี้ที่ภัทรนั่งอยู่ราวกับเป็นการประกาศอาณาเขตและปกป้องอย่างเปิดเผย “เสร็จธุระหรือยังครับที่รัก” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามภัทรอย่างอ่อนโยน ราวกับโลกใบนี้มีเพียงแค่คนทั้งสอง ทิ้งให้เถ้าแก่เฉินกลายเป็นอากาศธาตุไปในทันที “ใกล้แล้วครับ พี่เหว่ย” ภัทรเงยหน้าสบตาผู้เป็นสามี รอยยิ้มละมุนที่ปรากฏบนใบหน้าของแพทย์หนุ่มเวลามองสามีนั้นแตกต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ มันคือความอบอุ่นที่เติมเต็มหัวใจของอดีตทหารช่างผู้เคยโดดเดี่ยว เถ้าแก่เฉินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อเห็นการปรากฏตัวของจางเหว่ย เขารู้ดีว่าสามีของหมอภัทรผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดา พละกำลังและเส้นสายที่เชื่อมโยงกับกองกำลังรักษาความปลอดภัยชายแดนเป็นสิ่งที่พ่อค้าอย่างเขาไม่กล้าหาเรื่องด้วย “...ตกลง! ตามราคาที่คุณหมอเสนอ!” เถ้าแก่เฉินตัดสินใจอย่างรวดเร็วเมื่อคำนวณได้เสีย “ข้ารับซื้อราคานี้ทั้งหมด ไม่หักค่าธรรมเนียมใดๆ ทั้งสิ้น!” ภัทรหุบยิ้ม เปลี่ยนเป็นแววตานักธุรกิจที่เฉียบคม “ยินดีที่ได้ร่วมงานกันครับเถ้าแก่เฉิน หวังว่าการส่งออกล็อตใหญ่สู่เขตการค้าพรมแดนครั้งนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นของความร่วมมือระยะยาวของเรา” สัญญาซื้อขายถูกลงนามและเงินมัดจำก้อนโตถูกวางลงบนโต๊ะ ท่ามกลางกลิ่นหอมของชาที่เริ่มจางหาย เมื่อเดินทางกลับมาถึงบ้านพักในหมู่บ้านทุ่ง แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องกระทบหลังคาบ้านไม้กระเบื้องเคลือบจนเกิดประกายสีทองอบอุ่น กลิ่นหอมกรุ่นของ “ไก่ตุ๋นสมุนไพรจีนตุ๋นยาจีนกับเห็ดหอมป่า” ที่จางเหว่ยแอบเคี่ยวทิ้งไว้ตั้งแต่เช้าลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ชวนให้ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลและการเจรจาอันดุเดือดมลายหายไปในพริบตา ภัทรสูดกลิ่นหอมเข้าปอดลึก พลางคิดถึงความสำเร็จก้าวแรกในการขยายอาณาจักรธุรกิจของพวกเขา ทว่า ในขณะที่ภัทรกำลังจะหยิบตะเกียบเพื่อลิ้มรสชาติอาหารมื้อค่ำฝีมือสามี เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดหน้าบ้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ก๊อก ก๊อก ก๊อก! จางเหว่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูด้วยความระแวดระวัง ทว่าเมื่อเปิดออก ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้แม้แต่คนนิ่ง ร่างของหญิงชราผู้หนึ่งในชุดเสื้อผ้าไหมปักลายเก่าคร่ำครึเนื้อดี ทรุดกายลงคุกเข่ากับพื้นดินหน้าประตูปราสาทบ้านของพวกเขา ใบหน้าเหี่ยวย่นอาบด้วยน้ำตา พร้อมกับเอמהด้วยเสียงสั่นเครือที่ทำให้ภัทรต้องวางตะเกียบลงทันที “คุณหมอภัทร... ได้โปรด... ช่วยลูกชายดิฉันด้วย เขาโดนพิษประหลาดจากเขตการค้าพรมแดน... ไม่มีหมอคนไหนรักษาได้เลย!” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง และอินไปกับแผนการล้างแค้นและหัวใจที่มั่นคงของหมอภัทรนะครับ