พยานปากเอก

"ตราประทับนี้... เป็นของปลอมอย่างแน่นอนครับ ผู้ใหญ่บ้านเฉิน" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดผ่าตัดของภัทรดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมหมู่บ้าน เอกสารแผ่นสีเหลืองเก่าคร่ำครึถูกวางลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งอย่างนุ่มนวล แต่ทุกสายตาที่จับจ้องกลับรู้สึกราวกับมีค้อนเหล็กหนักอึ้งฟาดลงกลางใจ ลุงสามและป้าสะใภ้ใหญ่ที่เคยนั่งเชิดหน้าชูตาอยู่ฝั่งตรงข้าม ถึงกับหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามขมับของคนทั้งสองจนเห็นได้ชัด จางเหว่ยยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหลังภัทร ร่างกายกำยำแผ่ไอเย็นเยียบออกมาโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองไปยังผู้ใหญ่บ้านและกลุ่มเครือญาติที่พยายามฮุบที่ดินมรดกราวกับพวกมันเป็นเพียงฝุ่นผงใต้รองเท้า ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรและเสียงลมหายใจหอบถี่ของลุงสามที่พยายามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "หมอภัทร... คุณพูดจาระวังปากหน่อยนะ ที่ดินแปลงนี้ทางเรามีโฉนดหลวงครอบครองถูกต้องตามกฎหมายตั้งแต่สมัยปู่ย่าตระกูลจาง!" ป้าสะใภ้ใหญ่แผדเสียงแหลมสูงเพื่อกลบเกลื่อนความกลัว ร่างท้วมสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยว มือเหี่ยวย่นชี้หน้าภัทรอย่างลืมตัว "อย่าคิดว่าคุณเป็นหมอแล้วจะมาปรักปรำชาวบ้านตาดำๆ ได้ตามอำเภอใจนะ!" ภัทรไม่แม้แต่จะชายตามองนิ้วที่สั่นเทานั้น เขายกชาสมุนไพรจีนอุ่นๆ ที่จางเหว่ยเพิ่งรินใส่ถ้วยขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นหอมละมุนของรากโสมผสมเก๋ากี้ช่วยผ่อนคลายบรรยากาศตึงเครียดรอบตัวได้อย่างน่าประหลาด รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของนายแพทย์หนุ่ม รอยยิ้มที่ทำให้ผู้ที่เคยร่วมมือกันทุจริตรู้สึกเสียวสันหลังวาบราวกับถูกมีดผ่าตัดจ่ออยู่ที่ลำคอ "ป้าสะใภ้ใหญ่ครับ ใจเย็นๆ สิครับ... ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าโฉนดแปลงไหนที่เป็นของปลอม" ภัทรวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบาๆ ดังสะท้อนในความเงียบ ดวงตาเรียวรีคมปลาบมองสบตาผู้ใหญ่บ้านเฉินโดยตรง "ผู้ใหญ่บ้านเฉินครับ รบกวนท่านช่วยดูรอยประทับตราครั่งบนเอกสารฉบับนี้ให้ละเอียดอีกครั้ง สมัยปี 1968 อำเภอของเรายังใช้หมึกพิมพ์สีชาดนำเข้าจากมณฑลซานตง หาใช่หมึกเคมีสีแดงสดราคาถูกแบบที่เพิ่งซื้อมาจากสหกรณ์อำเภอเมื่อเดือนก่อนไม่ครับ" สิ้นคำพูดนั้น ผู้ใหญ่บ้านเฉินรีบหยิบแว่นขยายขึ้นส่องดูอย่างละเอียด เหงื่อกาฬไหลซึมลงมาตามร่องแก้ม มือที่ถือกระดาษสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ ความจริงปรากฏชัดเจนต่อหน้าทุกคนในห้อง รอยประทับนั้นใหม่เกินกว่าจะเป็นเอกสารอายุสิบกว่าปี "นี่มัน... เรื่องจริงหรือนี่..." ผู้ใหญ่บ้านเฉินพึมพำด้วยความตกใจ หันไปมองหน้าลุงสามด้วยสายตาผิดหวังอย่างยิ่ง บรรยากาศในห้องพลิกผันในพริบตา เสียงซุบซิบของชาวบ้านที่มาร่วมสังเกตการณ์เริ่มดังระงม ความจริงที่ถูกปกปิดด้วยอำเภอและผลประโยชน์นับหยวนกำลังถูกเปิดโปงทีละชั้นอย่างเลือดเย็น ภัทรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อคลุมสีขาวให้เรียบร้อยด้วยท่าทางสง่างาม ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนต้องขนลุกซู่ "หลักฐานชิ้นนี้ยังไม่ใช่ทั้งหมดหรอกนะครับ..." ภัทรหันไปยิ้มให้จางเหว่ยที่ส่งย้อมอบอุ่นและสายตาภาคภูมิใจกลับมา "เพราะพยานปากเอกที่แท้จริง เพิ่งเดินทางมาถึงหน้าประตูลานหมู่บ้านนี้แล้วครับ" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเครื่องยนต์รถจี๊ปสีเขียวขี้ม้าคันคุ้นเคยก็ดังกระหึ่มเข้ามาจอดสนิทที่ลานกว้างหน้าบ้านประชุม ประตูรถเปิดออกพร้อมกับการก้าวลงมาของชายวัยกลางคนในชุดเจ้าหน้าที่สืบสวนสอบสวนระดับสูงจากตัวเมือง พร้อมแฟ้มเอกสารลับในมือที่ประทับตราลับสุดยอดสีแดงฉาน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางพิสูจน์ความจริงไปกับหมอภัทรนะครับ