ก้าวสู่เมืองหลวง

“เอกสารนี่คือใบผ่านทางสู่จุดจบของพวกคุณ... หรือจุดเริ่มต้นของความหายนะที่ข้ามมาถึงหน้าบ้านผมกันแน่ครับ ท่านเจ้าหน้าที่?” ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับลานกว้าง แฟ้มเอกสารตราประทับสีแดงฉานในมือชายวัยกลางคนสั่นไหวน้อยๆ ตามแรงลม ไม่ใช่เพราะเขากลัวผม แต่เป็นเพราะบรรยากาศรอบตัวจางเหว่ยที่ยืนกอดอกนิ่งราวกับรูปปั้นหินกำลังกดดันจนอากาศรอบตัวหนาวเหน็บ ชายชุดสีกากีคนนั้นขยับแว่นสายตา สายตาคมกริบกวาดมองไปที่รถบรรทุกสินค้าคันเก่าที่ดัดแปลงจนแข็งแกร่ง ซึ่งจางเหว่ยเพิ่งประกอบเสร็จเมื่อคืนเพื่อใช้ขนย้าย ‘สมุนไพรสกัดเย็น’ และ ‘ผลิตภัณฑ์แปรรูปจากมิติ’ เข้าสู่เมืองหลวงเป็นครั้งแรก “คุณหมอภัทร...” เขาเอ่ยเสียงเรียบ “ทางเราไม่ได้มาเพื่อทำลายใคร แต่มาเพื่อตรวจสอบความถูกต้องของสินค้าที่จะเข้าสู่ตลาดใหญ่ในเมืองหลวง... คุณน่าจะรู้ดีว่าความริษยาของคนในหมู่บ้านนี้มันส่งแรงไปถึงไหน” จางเหว่ยขยับตัวเข้ามาใกล้ผมหนึ่งก้าว มือหนาที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักแตะที่หลังเอวผมเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม แต่นัยน์ตาของเขากลับจ้องมองผู้มาเยือนอย่างไม่กะพริบ “ถ้าอยากตรวจสอบ ก็เชิญครับ แต่ถ้าคิดจะขัดขวางการทำมาหากินของภรรยาผม... แม้แต่เจ้าหน้าที่ระดับสูง ผมก็ไม่รับประกันความปลอดภัยของผลลัพธ์ที่จะตามมา” น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเปี่ยมด้วยอำนาจที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ไม่ใช่คำขู่ แต่เป็นการประกาศเตือน ผมยิ้มรับ มือหยิบขวดแก้วบรรจุยาสมุนไพรสีมรกตใสแจ๋วขึ้นมาหนึ่งขวด ยื่นให้ชายผู้นั้น “ไม่ต้องตรวจสอบให้เสียเวลาหรอกครับ ท่านเจ้าหน้าที่ ในเมื่อท่านมาถึงนี่เพื่อสิ่งนี้ ผมก็มอบให้ท่านได้... แต่นี่คือยาที่ผลิตจากความบริสุทธิ์ใจ หากท่านนำไปใช้ในทางที่ผิด ร่างกายของท่านจะเป็นพยานเองว่าความเย็นชาของผมไม่ใช่เรื่องล้อเล่น” การเดินทางสู่เมืองหลวงในวันนั้นเต็มไปด้วยความกดดัน รอยล้อรถจี๊ปและรถขนสินค้าบดขยี้พื้นดินจนฝุ่นตลบ จางเหว่ยเป็นคนขับ ส่วนผมนั่งข้างๆ ตรวจสอบบันทึกบัญชี สินค้าล็อตนี้ไม่ใช่แค่สมุนไพร แต่คือ ‘หัวใจ’ ของการพลิกฟื้นฐานะของเราในเมืองใหญ่ เมื่อมาถึงย่านธุรกิจที่พลุกพล่าน กลิ่นควันรถและไอแดดร้อนแรงตีเข้าหน้าทันที ผู้คนเดินกันขวักไขว่ แต่ไม่มีใครคาดคิดว่ารถคันเก่าๆ จะบรรทุกสมบัติล้ำค่าที่สามารถเปลี่ยนโฉมหน้าอุตสาหกรรมยารักษาโรคในยุค 70 นี้ได้ “เหว่ยครับ จอดตรงหน้าร้านค้าสหกรณ์นั่นแหละ” ผมสั่งการ สายตาจับจ้องไปที่กลุ่มคนที่กำลังมุงดูสินค้าอยู่หน้าร้าน ความคิดเรื่องการตลาดพุ่งแล่นในหัว ผมไม่ใช่แค่หมอ แต่ผมคือพ่อค้าที่จะล้างบางพวกจอมปลอมด้วยคุณภาพ ทันทีที่เปิดท้ายรถ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าและสมุนไพรเข้มข้นโชยออกไปทั่วบริเวณ ชายหญิงในชุดทำงานดูดีเริ่มหันมามองด้วยความสนใจ จางเหว่ยช่วยผมยกลังไม้ลงวางอย่างคล่องแคล่ว ท่ามกลางสายตาดูถูกของเจ้าของร้านค้าข้างๆ ที่ยืนกอดอกมองเราด้วยความสมเพช “เอาของป่ามาขายในเมืองหลวงเนี่ยนะ? คิดว่าคนกรุงเขาจะโง่ซื้อของจากพวกบ้านทุ่งหรือไง” เสียงหัวเราะเหยียดหยามดังขึ้นจากพ่อค้าคนหนึ่ง ผมไม่ได้ตอบโต้อะไร แค่หยิบขวดตัวอย่างขึ้นมา เปิดจุกออก กลิ่นสมุนไพรหอมละมุนฟุ้งกระจายไปไกลกว่าสิบเมตร ผู้คนที่เดินผ่านไปมาถึงกับชะงักและเดินย้อนกลับมา ความสนใจเปลี่ยนจากความสงสัยกลายเป็นความตื่นเต้น “นี่มัน... กลิ่นนี่มันอะไรกัน ทำไมถึงหอมสดชื่นแบบนี้?” หญิงสูงวัยคนหนึ่งอุทานขึ้น ผมยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ “นี่คือสูตรลับที่ช่วยปรับสมดุลธาตุในร่างกาย เหมาะสำหรับคนที่เหนื่อยล้าจากงานในเมืองหลวงครับ” เพียงไม่ถึงชั่วโมง สินค้าครึ่งค่อนรถถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยง เงินสดจำนวนมหาศาลถูกนับเข้ากระเป๋า จางเหว่ยยิ้มให้ผมอย่างภาคภูมิใจ เราสองคนสร้างความสั่นสะเทือนให้กับตลาดค้าส่งในเมืองหลวงจนน่าตกใจ แต่ความสุขของเราถูกตัดขาดด้วยเสียงเบรกที่ดังสนั่นหวั่นไหว รถสีดำสนิทหลายคันพุ่งเข้ามาปิดทางหนีหน้าและหลัง ชายชุดสูทดำนับสิบก้าวลงมาจากรถอย่างเป็นระเบียบ หนึ่งในนั้นคือคนที่ผมคุ้นหน้าดีที่สุด... คนที่เป็นจุดเริ่มต้นของความแค้นในชาติที่แล้ว “ไม่คิดเลยนะว่าหมอที่เย็นชาอย่างนาย จะกล้าเอาตัวเข้ามาถึงถิ่นของฉัน... ภัทร” เสียงนั้นเย็นเยียบและคุ้นเคยจนหัวใจผมกระตุกวูบ เขาเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับรอยยิ้มที่ซ่อนเร้นความอำมหิตไว้เต็มเปี่ยม “สินค้าของนายขายดีจนน่าอิจฉา แต่เสียดายนะ... ของดีๆ แบบนี้ ไม่ควรจะมีชื่อคนอย่างนายเป็นเจ้าของ” มือของจางเหว่ยแตะที่ซองปืนข้างเอวทันที ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองศัตรูไม่กะพริบ ผมสูดหายใจลึก ยืนหยัดอย่างมั่นคงพร้อมกับก้าวออกไปเผชิญหน้า "ถึงเวลาที่เรื่องราวในอดีต จะต้องถูกชำระด้วยน้ำมือของผมเสียที" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในทุกความรู้สึกนะครับ หมอภัทรแก้ไขชะตา