หมออาสา

กลิ่นอายควันฟืนและกลิ่นฉุนจาง ๆ ของยาต้มสมุนไพรลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณลานวัดเก่าประจำตำบล ท่ามกลางเสียงไอโขลกและเสียงโอญครวญของชาวบ้านผู้ยากไร้ที่นั่งรอความช่วยเหลือยาวเหยียด "คุณหมอภัทรครับ แผลที่ขาของลุงเฉินเริ่มลามจนเนื้อตายแล้ว ยาปฏิชีวนะที่เรามีคงไม่พอถ้าจะให้รักษาแบบเต็มคอร์ส" เสียงทุ้มต่ำของจางเหว่ยเอ่ยขึ้นอย่างกังวล ขณะที่มือหนากำลังช่วยจัดเตรียมอุปกรณ์ทำแผลบนโต๊ะไม้ไผ่เก่า ๆ แผ่นหลังกว้างของอดีตทหารช่างชุ่มไปด้วยเหงื่อจากการแบกหีบยาและสัมภาระเดินทางไกลร่วมสิบกิโลเมตรตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ภัทรเงยหน้าขึ้นจากสมุดบันทึกการแพทย์ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะกวาดมองไปรอบตัวด้วยความรู้สึกที่สะท้อนลึกในอก ชายหนุ่มในชุดเสื้อคลุมแพทย์สีขาวสะอาดตา ปราศจากความเย่อหยิ่ง มีเพียงความเยือกเย็นและแววตาเปี่ยมเมตตาที่ทำให้ผู้คนรอบข้างรู้สึกสงบลงอย่างประหลาด "ไม่ต้องห่วงครับพี่เหว่ย ยาแผนปัจจุบันอาจจะขาดแคลน แต่ผมเตรียม 'ทิงเจอร์สมุนไพรสูตรพิเศษ' ที่สกัดจากรากโสมป่าและใบหนามเขียวในมิติของเรามาด้วย มันจะช่วยฆ่าเชื้อและกระตุ้นการสร้างเนื้อเยื่อใหม่ได้ดีไม่แพ้เพนนิซิลลินเลยล่ะครับ" ภัทรเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมกับยื่นผ้าสะอาดให้สามีซับเหงื่อ จางเหว่ยรับผ้ามาเช็ดหน้า ลอบมองภรรยาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความชื่นชม ในยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพงและความเจริญยังเข้าไม่ถึงชนบทห่างไกลเช่นนี้ มีเพียงภัทรเท่านั้นที่ยอมสละเวลาและความสะดวกสบาย เดินทางมาออกหน่วยแพทย์เคลื่อนที่เพื่อช่วยเหลือชาวบ้านที่ถูกทอดทิ้ง โดยไม่เคยปริปากบ่นสักคำ แม้แต่พวกหัวหน้าหมู่บ้านหรือตระกูลจอมสูบที่เคยจ้องจะเอาเปรียบ ก็ยังต้องหลบสายตาเมื่อเจอรัศมีเด็ดขาดของหมอหนุ่มผู้นี้ "คนต่อไปเชิญครับ..." ภัทรเอ่ยเรียกผู้ป่วยคนต่อไปด้วยน้ำเสียงกังหัน ชายชราหลังค่อมคนหนึ่งเดินกะโผลกกะเพละเข้ามาด้วยความหวาดระแวง มือเหี่ยวย่นสั่นเทาขณะยื่นแขนให้ตรวจ การตรวจรักษาดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายวิถีชีวิตชนบท ภัทรใช้ทั้งความรู้แพทย์แผนปัจจุบันและศาสตร์การฝังเข็มโบราณบรรเทาความเจ็บปวดให้ชาวบ้านทีละคน ๆ รอยยิ้มและความซาบซึ้งจากแววตาของชาวบ้าน คือเครื่องยืนยันว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่นั้นมีความหมายมากเพียงใด ไม่ใช่แค่การรักษาโรคทางกาย แต่เป็นการเยียวยาจิตวิญญาณที่บอบช้ำจากความยากจนและความอยุติธรรมในสังคมยุค 80 แห่งนี้ จนกระทั่งยามบ่ายแก่ ๆ เมื่อแสงแดดเริ่มอ่อนแรง กลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารท้องถิ่นก็ลอยโชيมาตามสายลม "กลิ่นอะไรน่ะ หอมชวนหิวเสียจริง..." ผู้ช่วยพยาบาลท้องถิ่นคนหนึ่งอุทานขึ้น จางเหว่ยหันไปมองทางครัวชั่วคราวหลังวัด ซึ่งป้าซุ่น หญิงชราใจดีที่เคยได้รับความช่วยเหลือเรื่องอาการปวดข้อจากภัทร กำลังต้ม 'ซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัวใส่เห็ดหอมป่า' หม้อใหญ่ ควันสีขาวกรุ่นพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมหวานมันของไขกระดูกเคี่ยวเคี่ยวกับรากบัวสด ๆ ที่ขุดขึ้นมาจากสระหลังวัด ส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณวัดเก่า จนทุกคนต่างกลืนน้ำลาย "ป้าซุ่นแกตั้งใจทำมาขอบคุณพวกเราครับ" ภัทรยิ้มบาง ๆ พรางถอดถุงมือแพทย์ออก "วันนี้เราเหนื่อยกันมาทั้งวันแล้ว ไปพักทานอะไรร้อน ๆ กันก่อนเถอะครับพี่เหว่ย" ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินไปยังศาลาวัดเพื่อร่วมวงทานซุปกระดูกหมูร้อน ๆ ที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจจนท้องร้อง จู่ ๆ ฝีเท้ารatวรีและเสียงเอะอะโกลาหลก็ดังขึ้นที่หน้าประตูวัด ร่างของชายแปลกหน้าคนหนึ่งในชุดเสื้อแจ็กเก็ตกันหนาวเก่า ๆ วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ใบหน้าซีดเผือด เนื้อตัวเปื้อนโคลนราวกับเพิ่งหนีตายมาจากที่ไกล "คุณหมอครับ! ช่วยด้วย! เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่หมู่บ้านเหนือ... มีคนงานในเหมืองหินถูกหินถล่มทับ อาการสาหัสมาก เลือดออกไม่หยุด หายใจรวยรินแล้วครับ!" ภัทรชะงักฝีเท้าทันที ช้อนในมือที่กำลังจะตักซุปกระดูกหมูร้อน ๆ นิ่งค้างอยู่กลางอากาศ ประกายตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมในเสี้ยววินาที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง และอินไปกับหัวใจที่เปี่ยมด้วยความรักและการเยียวยาของหมอภัทรนะครับ