กลิ่นอายความรัก

"ถ้าท่านยังกล้าส่งสายตาสกปรกมามองแปลงสมุนไพรของภรรยาผมอีกแม้แต่ครั้งเดียว อย่าหาว่าผมไม่เตือนเรื่องกำปั้น" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มในยามวิกาลดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ยที่ก้าวเข้าไปขวางหน้าลุงรองตระกูลจางเอาไว้ บรรยากาศรอบตัวอดีตทหารช่างแผ่ซ่านไอสังหารที่ผ่านการฝึกฝนในสนามรบออกมาอย่างชัดเจน จนชายสูงวัยผู้มักมากในกามและเห็นแก่ตัวถึงกับผงถอยหลังกรูด หน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด ขาสั่นเทาจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้นดิน ภัทรที่กำลังก้มตัวคัดแยกหัวโสมป่าคุณภาพเยี่ยมในแปลงเพาะปลูกพิเศษ เงยหน้าขึ้นมองภาพนั้นด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ เขายืดตัวขึ้นช้าๆ ปัดเศษดินตามชายเสื้อผ้าอย่างใจเย็น ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้สามี พร้อมกับยื่นผ้าชุบน้ำหมาดๆ ส่งให้จางเหว่ยซับเหงื่อบริเวณขมับ "อย่าไปถือสาคนใจแคบเลยครับเหว่ยเกอ คนพวกนั้นไม่คุ้มค่าพอจะทำให้มือหยาบๆ ของคุณต้องเปื้อนเลือดหรอก" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังของภัทรเปรียบเสมือนสายน้ำเย็นที่ไหลชะล้างโทสะในอกของจางเหว่ยให้มลายหายไปในพริบตา ดวงตาคมกริบที่เคยดุดันยามจ้องมองศัตรู แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนละมุนละไมทันทีเมื่อทอดมองภรรยาคู่ชีวิต ร่างสูงใหญ่ยอมลดการป้องกันลง ยื่นมือหนาออกไปรับผ้าเช็ดหน้ามาถือไว้โดยไม่ละสายตาไปจากใบงดงามที่เปื้อนฝุ่นจางๆ "ผมทนไม่ได้เวลาที่มีใครมองคุณด้วยสายตาแบบนั้น... สำหรับผมแล้ว คุณคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต" จางเหว่ยเอמהกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทว่าจริงจังทุกถ้อยคำ ยามนี้ สองผัวเมียกำลังยืนอยู่ท่ามกลางแปลงเกษตรในมิติพิเศษที่อุดมสมบูรณ์ พืชผลนานาชนิด ไม่ว่าจะเป็นมะเขือเทศสีแดงสดที่ผลิดอกออกผลจนกิ่งโน้มต่ำ ข้าวสาลีรวงสีทองอร่ามที่ลู่ตามแรงลมเบาๆ และแปลงสมุนไพรหายากที่ส่งกลิ่นหอมเย็นชื่นใจ แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดส่องผ่านม่านหมอกจางๆ อาบไล้เรือนร่างทั้งสองให้เปล่งประกายราวกับภาพวาดในวรรณกรรมโบราณ งานเก็บเกี่ยวพืชผลในวันนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่การสะสมเสบียงเพื่อเตรียมตัวรับมือกับฤดูหนาวอันโหดร้าย หรือเตรียมนำไปจำหน่ายในตลาดมืดเพื่อสร้างความมั่งคั่งให้ครอบครัวเท่านั้น หากแต่มันคือช่วงเวลาแห่งความสุขที่ทั้งสองได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างลึกซึ้ง "ช่วยผมเก็บเกี่ยวผลผลิตแปลงนี้ให้เสร็จสิครับ แล้วผมจะทำเมนูพิเศษที่คุณชอบเป็นพิเศษให้ทานเป็นรางวัล" ภัทรยิ้มละไม ดวงตาเรียวรีพราวระยับด้วยประกายความซุกซนเล็กน้อย ซึ่งเป็นมุมมองที่หาดูได้ยากยิ่งจากคุณหมอผู้เยือกเย็น จางเหว่ยหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหนักตลอดทั้งวันมลายหายไปสิ้น "แค่ได้ยินว่าคุณจะเข้าครัวเอง ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหาวัตถุดิบ ผมก็ยินดีทำทั้งนั้นครับ" ทั้งคู่ก้มลงทำงานเคียงบ่าเคียงไหล่กันอีกครั้ง จังหวะการเคลื่อนไหวประสานสอดคล้องราวกับถูกฝึกฝนมาเป็นอย่างดี มือเรียวบางของภัทรบรรจงตัดก้านมะเขือเทศด้วยความทะนุถนอม ขณะที่จางเหว่ยคอยช่วยยกตะกร้าไม้สานที่เริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่มือของทั้งสองสัมผัสกันโดยบังเอิญท่ามกลางพุ่มใบสีเขียวขจี กระแสความอบอุ่นบางเบาก็แผ่ซ่านผ่านผิวเนื้อ วิ่งตรงเข้าสู่หัวใจของคนทั้งคู่ ทำให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอายความรักที่หวานละมุนอบอวล วิถีชีวิตในยุค 70-80 ที่ผู้คนต้องดิ้นรนปากกัดตีนถีบ เผชิญกับความยากลำบากและการกดขี่จากญาติพี่น้องผู้เห็นแก่ตัว กลับกลายเป็นฉากหลังที่ขับเน้นความงดงามของความสัมพันธ์นี้ให้เด่นชัดยิ่งขึ้น ภัทรใช้ความรู้ความสามารถทางแพทย์และการวางแผนอันชาญฉลาดในการตบหน้าและฟาดฟันบรรดาญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อทีละคนอย่างเจ็บแสบ ขณะที่จางเหว่ยคอยเป็นกำแพงเหล็กปกป้องและสนับสนุนทุกย่างก้าวอย่างไร้เงื่อนไข เมื่อตะกร้าไม้สานใบใหญ่เต็มไปด้วยพืชผลสดใหม่ ภัทรก็จัดการปรุงอาหารมื้อเย็นทันที กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อตุ๋นสมุนไพรจีนโชยฟุ้งไปทั่วบริเวณห้องครัว ควบคู่ไปกับกลิ่นหอมหวานของซุปไก่ตุ๋นโสมป่าที่เคี่ยวจนงวดได้ที่ อาหารพื้นบ้านรส Lลิศรสที่ปรุงด้วยความใส่ใจและวัตถุดิบคุณภาพเยี่ยมจากมิติพิเศษ สร้างความสุขทางใจให้กับคนทั้งสองได้อย่างล้นเหลือ ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะนั่งลงรับประทานอาหารค่ำท่ามกลางแสงเทียนสลัวๆ พร้อมกับรอยยิ้มแห่งความสุข ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูด้านนอกกระท่อมก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงและเร่งรีบ ทำลายความเงียบสงบยามค่ำคืนลงทันที จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเตรียมจะเดินไปเปิดประตู แต่ภัทรกลับยกมือขึ้นแตะแขนสามีเบาๆ เป็นเชิงห้าม พร้อมกับหรี่ตาลงมองเงาร่างที่ทาบทับอยู่หลังบานประตูไม้เก่า "ไม่ต้องรีบครับเหว่ยเกอ... ดูเหมือนว่าเราจะมีแขกยามวิกาลที่ไม่ได้รับเชิญ และของฝากที่เขานำมาด้วย น่าจะทำให้ค่ำคืนนี้ของเราสนุกขึ้นอีกเยอะ" ภัทรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความเยียบเย็นน่ากลัว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง และอินไปกับหัวใจที่เปี่ยมด้วยความรักและการเยียวยาของหมอภัทรนะครับ