จดหมายจากอดีต

กลิ่นอายของกระดาษสาเก่าเก็บและหมึกชาดราคาแพคละพันตำลึงเงิน คละคลุ้งอยู่เบื้องหน้าของมู่หรงเซียนราวกับซากศพที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาจากหลุมฝังศพอันยาวนาน บนโต๊ะไม้จันทน์หอมสลักลายเมฆา ภายใต้แสงตะเกียงน้ำมันปราณที่วูบไหวตามแรงลมปราณภายนอก เอกสารแผ่นหนึ่งกำลังสั่นเทาอยู่ปลายนิ้วที่ขาวซีดดั่งหยกสลักของเขา ดวงตาคมกริบดั่งกระบี่น้ำแข็งกวาดมองตัวอักษรแต่ละบรรทัดด้วยความรู้สึกที่ดิ่งลึกลงสู่ห้วงเหวลึก ความเงียบงันภายในห้องโถงลับแห่งนี้หนักอึ้งเสียจนแม้แต่เสียงหยดน้ำจากถ้ำด้านนอกยังฟังดูคล้ายเสียงระฆังแห่งความตาย *“บันทึกการจัดสรรโอสถโลหิตมังกร ประจำปีที่สามร้อยแห่งการบำเพ็ญ... ส่งมอบให้แก่อาวุโสไป๋หู เก้าสส่วน ส่วนที่เหลืออีกหนึงส่วนถูกแปรสภาพเป็นผงพิษสลายวิญญาณเพื่อใช้... ภารกิจกำจัดพยานปากเอก: ศิษย์เอกหลิงเฟิง”* ลายมือนี้... ไม่ใช่ของคนอื่นไกล มันคือลายมือของเจ้าสำนักและอาวุโสสูงสุดผู้ซึ่งพร่ำสอนคุณธรรมและความกตัญญูให้แก่เหล่าศิษย์ด้วยรอยยิ้มเปี่ยมเมตตามาตลอดหลายร้อยปี "อาจารย์... ท่านช่างแสดงละครได้แนบเนียนยิ่งนัก" เสียงพึมพำลอดไรฟันของมู่หรงเซียนแหบพร่าและเย็นเยียบจนเกิดเป็นเกล็ดน้ำแข็งบางๆ เกาะอยู่ตามขอบหน้าต่าง ร่างโปร่งในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์สั่นสะท้อนด้วยแรงโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ "เขตแดนใจไร้คลื่น" มานานนับปี ความจริงที่ปรากฏอยู่บนแผ่นกระดาษนี้กำลังกรีดแทงหัวใจของเซียนโอสถผู้ยึดมั่นในความถูกต้องอย่างเลือดเย็น ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาคิดว่าหลิงเฟิง ศิษย์รักผู้ล่วงลับ คือผู้ทรยศที่ขโมยคัมภีร์ต้องห้ามและคิดคดต่อสำนัก จนเขาต้องลงมือ... จนเขาเกือบจะต้องเป็นผู้ปลิดชีพศิษย์ในไส้ด้วยมือตนเอง แต่ทว่า แท้จริงแล้ว หลิงเฟิงเป็นเพียงแพะรับบาปที่ล่วงรู้ความลับอันดำมืดของผู้อยู่จุดสูงสุดของสำนักเซียนเมฆาวิสุทธิ์ต่างหาก! ปัง! ประตูไม้สักทองสลักลายค่ายกลถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง สายลมราตรีพัดพาเอาละอองฝนและกลิ่นอายปราณอันคุ้นเคยเข้ามา ปรากฏร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ภายใต้เงาหมวกสาน ปลายผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงจันทร์ หลิงเฟิงก้าวเข้ามาในห้องโถงอย่างเชื่องช้า ฝ่ายนั้นไม่ได้พกพาอาวุธใดๆ ทว่ารัศมีกดดันรอบตัวกลับทำให้บรรยากาศภายในห้องบิดเบี้ยว "ท่านอาจารย์ดูท่าทางจะอ่านจดหมายฉบับนั้นจบแล้วสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำพักน้ำแรงที่เจือความเย้ยหยันไว้อย่างไม่ปิดบัง หลิงเฟิงหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงาน ห่างจากมู่หรงเซียนเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาคู่คมที่ผ่านการนองเลือดและความเจ็บปวดมานับครั้งไม่ถ้วนจ้องมองอาจารย์ผู้สูงส่งด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ระหว่างความเคารพในอดีตและความแค้นฝังหุ่นในปัจจุบัน มู่หรงเซียนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ปราศจากแววตาเย็นชาดั่งเช่นเคย มีเพียงความร้าวรานที่ฉายชัดผ่านม่านตาคู่นั้น เขายังคงรักษาท่าทีอันสง่างามไว้ได้ แม้ภายในอกจะปั่นป่วนดั่งพายุคลั่ง "เจ้า... รู้เรื่องนี้มาตั้งแต่แรกแล้วสินะ หลิงเฟิง" น้ำเสียงของมู่หรงเซียนราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความสั่นเครือที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่อาจควบคุม "เจ้าจงใจทิ้งหลักฐานชิ้นนี้ไว้ เพื่อล่อให้ข้ามาค้นพบความจริงข้อนี้ด้วยตัวเองใช่หรือไม่" หลิงเฟิงแย้มยิ้ม มุมปากหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความขื่นขม เขาไม่ได้ตอบคำถามในทันที ทว่ากลับก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะไม้จันทน์นั้นอีกก้าวหนึ่ง จนกลิ่นอายความเย็นเยือกของอาจารย์และกลิ่นอายโลหิตของศิษย์ปะทะกันอย่างดุเดือดในอากาศ "หากข้าไม่ทำเช่นนี้ ท่านอาจารย์ผู้ทรงคุณธรรมและยึดมั่นในกฎเกณฑ์คร่ำครึ จะยอมเชื่อคำพูดของศิษย์ทรยศอย่างข้าหรือครับ?" หลิงเฟิงแค่นหัวเราะ "ท่านมองข้าเป็นคนอกตัญญูมาโดยตลอด คิดว่าข้าทรแยศสำนักเพื่อความยิ่งใหญ่ส่วนตน แต่ความจริงเล่า? ความจริงก็คือ สำนักที่ท่านเคารพรักนักหนานี้ คือสถานที่ส่งคนไปสังหารครอบครัวของข้า และใช้ค่ายกลดูดกลืนวิญญาณเพื่อยืดอายุขัยของพวกผู้อาวุโส!" คำพูดแต่ละคำราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจมู่หรงเซียน ร่างของเซียนโอสถหนุ่มสะท้านเฮือก กระแสปราณในกายปั่นป่วนจนเกือบทะลักออกทางทวารทั้งเจ็ด เขาย่อมรู้ดีถึงกฎข้อห้ามของสำนัก แต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่า เบื้องหลังความรุ่งโรจน์ของสำนักเซียนอันดับหนึ่ง จะถูกสร้างขึ้นมาบนกองกระดูกและหยาดเลือดของผู้บริสุทธิ์นับพัน "เหลวไหล..." มู่หรงเซียนกัดฟันกรอด ฝ่ามือเรียวยาวกำแผ่นกระดาษในมือจนยับยู่ยี่ "ต่อให้ผู้อาวุโสทำความผิดจริง เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์... เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ใช้วิชามารสังหารคนไปทั่วเพื่อแก้แค้น!" "วิชามารงั้นหรือครับ?" หลิงเฟิงก้าวประชิดเข้าไปอีก จนระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงคืบเดียว ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันอย่างดุเดือด รังสีอำมหิตพวยพุ่งออกมาจากร่างของหลิงเฟิง "แล้ววิชาเซียนที่ท่านฝึกฝนจนบรรลุขอบเขตไร้ใจเล่า? มันช่วยปกป้องผู้ใดได้บ้าง? นอกจากความยุติธรรมจอมปลอมที่ท่านคอยปกป้อง สุดท้ายแล้วท่านก็เป็นได้แค่หุ่นเชิดที่น่าสงสารของพวกมัน!" "เจ้า..." มู่หรงเซียนตวัดฝ่ามือขึ้นหมายจะตบสั่งสอนศิษย์ผู้ปีนเกลียว ทว่าเมื่อเห็นประกายตาที่เจ็บปวดและมั่นคงในอุดมการณ์ของหลิงเฟิง มือที่เงื้อขึ้นก็พลันหยุดค้างอยู่กลางอากาศ ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจเขามาตลอดหลายร้อยปีพรั่งพรูขึ้นมาอีกครั้ง ภาพในอดีตวันที่หลิงเฟิงถูกไล่ล่าและตกหน้าผาไร้แสงซ้อนทับขึ้นมาในห้วงความคิด ในเสี้ยววินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจนั้นเอง... กรอบหน้าต่างด้านหลังของห้องโถงก็แตกละเอียดเป็นผุยผงด้วยแรงระเบิดอันรุนแรง ปราณกระบี่สีทองอร่ามพุ่งแหวกความมืดเข้ามาด้วยความเร็วเหนือเสียง เป้าหมายมิใช่ใครที่ไหน แต่พุ่งตรงเข้าแผ่นหลังของหลิงเฟิงอย่างไร้ความปรานี! "ระวัง!" มู่หรงเซียนเบิกกว้างด้วยความตกใจ ร่างกายขยับไปตามสัญชาตญาณโดยไม่ทันได้คิด เขากระชากร่างของหลิงเฟิงเข้ามาหลบด้านหลัง พร้อมกับสะบัดแขนเสื้อเรียกกระบี่ประจำกาย 'เหมันต์นิรันดร์' ออกจากฝักอย่างรวดเร็ว ปราณกระบี่น้ำแข็งพุ่งปะทะกับปราณกระบี่สีทองเกิดเป็นเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะทำให้ข้าวของภายในห้องกระจัดกระจาย เมื่อควันฝุ่นจางลง มู่หรงเซียนหอบหายใจเล็กน้อย ดวงตากวาดมองไปยังเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึง ที่ขอบหน้าต่างที่พังทลาย ร่างชราในชุดคลุมสีทองปักลายเมฆาเพลิงยืนตระหง่านอยู่บนกระบี่บิน ใบหน้าเหี่ยวย่นแต่แฝงไปด้วยรังสีสังหารอันน่าสะพรึงกลัวกำลังแย้มยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม "มู่หรงเซียน... เจ้าช่างกล้าอาจหาญนัก ถึงกับกล้าซ่อนตัวศิษย์ทรยศผู้นี้ไว้ในเขตหวงห้าม แถมยังคิดจะอ่านความลับของสำนักงั้นรึ?" เสียงแหบแห้งทรงอำนาจของอาวุโสสูงสุดดังขึ้นก้องกังวาน พร้อมกับแรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์ที่กดทับลงมาจนพื้นศิลาแตกร้าว และในวินาทีนั้นเอง ที่สายตาของอาวุโสชราเหลือบไปเห็นแผ่นกระดาษหลักฐานในมือของมู่หรงเซียน รอยยิ้มบนใบหน้าก็พลันเลือนหายไป กลายเป็นความอำมหิตที่ปิดไม่มิด "ดูท่า... ข้าคงต้องล้างบางคนทรยศในสำนักพร้อมกันทีเดียวสองคนเสียแล้วกระมัง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านอักษรในตอนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ