คำถามที่ไม่มีคำตอบ

“คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร... ถึงกล้าเดินเข้ามาในชีวิตฉันแล้วสร้างความปั่นป่วนแบบนี้อีก?” รินรดาเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยคมมีดที่กรีดลึกไปถึงกระดูก คิรากรที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าในชุดสูทสีเข้มที่ยับย่นจากการเร่งรีบ ดวงตาคมกริบคู่นั้นของเขากำลังกวาดมองไปรอบห้องโถงของบ้านพักส่วนตัวที่เธอใช้เป็นป้อมปราการรักษาความสงบสุขของลูกชาย “ผมเป็นพ่อของเด็กคนนั้น” คิรากรตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาแหบพร่าทว่าเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งแบบที่เขาเคยเป็นมาตลอดหลายปี “และผมก็เป็นคนเดียวในโลกที่รู้ว่า รินรดาคนเก่าที่ยอมก้มหัวให้ผมทุกอย่าง... ตายไปตั้งแต่วันที่ผมเซ็นใบหย่านั่นแล้ว” เขาเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ รินรดาไม่ถอยหนี เธอหยัดกายยืนตรง สบตาชายผู้เคยเป็นโลกทั้งใบของเธอด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ซึ่งมันทำร้ายเขาได้มากกว่าการตะโกนด่าทอเสียอีก “คุณกำลังหลงตัวเองคิรากร” รินรดาแค่นยิ้ม “การที่คุณเห็นภาพถ่ายใบนั้นไม่ได้แปลว่าคุณจะมีสิทธิ์ในตัวน้องธีร์ คุณไม่มีแม้แต่ความทรงจำว่าเขาเติบโตมาอย่างไร คุณไม่เคยเห็นตอนที่เขาร้องไห้ไข้ขึ้นสูงเพราะพิษไข้ในคืนฝนตก คุณไม่เคยรู้อะไรเลยเกี่ยวกับชีวิตของเราสองคน... แล้ววันนี้ คุณจะมาเรียกร้องอะไร?” “ผมไม่ต้องรู้อดีต เพราะผมมีอนาคตที่ต้องสร้าง” คิรากรกระตุกยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดัน “คุณคิดเหรอว่าการหนีมาซ่อนตัวในที่ห่างไกลแบบนี้ จะทำให้คุณรอดพ้นจากมือของผมไปได้? โลกของผมกว้างกว่าที่รินรดาคนเดิมจะจินตนาการถึง และถ้าผมต้องการ ผมสามารถทำลายความสุขเล็กๆ ปลอมๆ ที่คุณสร้างขึ้นนี้ให้แหลกคามือได้ภายในคืนเดียว” “คุณจะทำอะไร?” เธอถาม เสียงเริ่มสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความชิงชังที่เขายังคงไม่เปลี่ยนไปเลย “ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า ต่อให้คุณจะเก่งกล้าสามารถแค่ไหน... ท้ายที่สุด คุณก็ยังเป็นแค่ผู้หญิงของผมที่ไม่มีวันไปไหนรอด” ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเล็กๆ ดังขึ้นจากทางเดินด้านหลัง เสียงรองเท้าแตะรูปหมีเดินย่ำพื้นไม้ดังกุกกัก ก่อนที่ร่างเล็กในชุดนอนลายการ์ตูนจะปรากฏตัวขึ้น “คุณแม่ครับ... ใครมาเหรอครับ?” น้องธีร์ในวัยสามขวบยืนขยี้ตาด้วยความงัวเงีย แก้มยุ้ยๆ แดงระเรื่อจากการนอนหลับ ดวงตากลมโตคู่สวยที่ถอดแบบมาจากรินรดาเปี๊ยบ... ทว่าแววตากลับมีความคมเข้มที่เหมือนกับชายผู้ยืนอยู่ตรงข้ามเธออย่างน่าอัศจรรย์ใจ คิรากรชะงัก ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปครู่หนึ่ง เขามองเด็กชายที่กำลังเกาะชายเสื้อรินรดาแน่น ความเย่อหยิ่งที่มีเมื่อครู่ดูเหมือนจะถูกกระแทกเข้าอย่างจังด้วยสายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ตรงหน้า ความอบอุ่นที่เขาไม่เคยสัมผัสในฐานะพ่อพุ่งเข้ามาปะทะอกจนทำอะไรไม่ถูก รินรดาโอบไหล่ลูกน้อยไว้แน่น เธอรับรู้ได้ถึงแรงบีบที่มือเล็กๆ ของลูก “ไปนอนเถอะครับลูก... ผู้ชายคนนี้แค่หลงทางมา” “แต่เขาหน้าเหมือนผมเลยนะแม่” น้องธีร์เอียงคอถามด้วยความซื่อประสาเด็ก ก่อนจะมองคิรากรด้วยสายตาที่ไร้เดียงสาแต่ทิ่มแทงใจคนฟัง “คุณลุงครับ คุณลุงมาจากโรงพยาบาลที่มีรูปผมแปะอยู่ใช่ไหมครับ? ผมเคยเห็นรูปตัวเองในแฟ้มของแม่ที่โรงพยาบาล... แล้วคุณลุงก็ใส่ชุดเดียวกับคุณหมอที่คุยกับแม่เลย” คิรากรเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ เขาไม่เคยไปที่โรงพยาบาลนั้น... แต่ทำไมเด็กคนนี้ถึงพูดแบบนั้น? หรือรินรดาจะมีความลับอื่นที่เขาไม่เคยรู้ซ่อนอยู่ในแฟ้มที่เธอหวงแหนที่สุด รินรดารีบดึงตัวลูกชายเข้ามากอดไว้ พลางหันมามองคิรากรด้วยสายตาส่งสัญญาณให้ถอยออกไป ทว่าในจังหวะที่คิรากรกำลังจะก้าวเข้าไปหาเด็กชาย มือถือของเขาก็ดังขึ้นพร้อมข้อความแจ้งเตือนสำคัญจากเลขาฯ ส่วนตัว เขาก้มมองหน้าจอเพียงแวบเดียว ใบหน้าคมสันเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในทันที ข้อความนั้นระบุว่า *'ผลตรวจความสัมพันธ์ที่ท่านสั่งให้ไปเก็บตัวอย่างจากโรงพยาบาลวันก่อนออกแล้วครับ... ไม่ตรงกันตามที่คาดไว้'* คิรากรเงยหน้าขึ้นมองรินรดาด้วยความสับสนขีดสุด นี่เขาถูกหลอกมาตลอด หรือว่าความจริงที่เจ็บปวดกว่ากำลังรอเขาอยู่เบื้องหลังดวงตากลมโตของเด็กน้อยคนนี้กันแน่ ขอบคุณทุกการติดตามและกำลังใจที่ส่งให้รินรดากับน้องธีร์นะคะ ละอองดาวเดือนเก้าซาบซึ้งใจมากค่ะ