ความลับในครรภ์

“ถ้าคุณคิดว่าหยดน้ำตาของฉันในวันนี้ คือเครื่องยืนยันว่าฉันยังอาลัยอาวรณ์ในตัวคุณอยู่... คุณกำลังเข้าใจผิดอย่างมหันต์ค่ะ คุณคิรากร” เสียงเรียบเย็นของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับไปทั่วโถงทางเดินอันโอ่อ่าของคฤหาสน์ เธอไม่ได้หันไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนแข็งทื่ออยู่เบื้องหลัง ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความภักดีบัดนี้กลับเหลือเพียงความว่างเปล่าที่บาดลึกราวกับคมมีด คิรากรขบกรามแน่น สันกรามของเขานูนเด่นขึ้นมาภายใต้แสงไฟสลัว เขารู้สึกถึงบางสิ่งที่สั่นคลอนอยู่ภายในใจ ความสับสนที่เกิดขึ้นในตอนที่แล้วยังคงเกาะกินราวกับเชื้อร้าย ยิ่งเห็นแผ่นหลังบางที่ดูบอบบางแต่กลับเด็ดเดี่ยวราวกับกำแพงเหล็ก เขายิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังสูญเสีย 'อะไรบางอย่าง' ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตไปโดยไม่มีวันได้คืน “คุณเคยรักฉันบ้างไหม... ริน” เขาถาม เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นไหวอย่างยากที่จะควบคุม รินรดาหยุดก้าวเท้า เธอสูดลมหายใจลึก กลิ่นอายของน้ำหอมราคาแพงที่เคยเป็นกลิ่นประจำตัวของเขาบัดนี้กลับทำให้เธอรู้สึกสะอิดสะเอียน เธอหลับตาลง ภาพเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อนฉายชัดขึ้นมาในความทรงจำ... คืนที่พายุโหมกระหน่ำ คืนที่เธอรู้ตัวว่าชีวิตที่เธอกำลังแบกรับอยู่ไม่ได้มีแค่หนึ่ง แต่กลับเป็นสอง *‘คุณท้อง’* เสียงของแพทย์ในวันนั้นยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท เป็นความลับที่เธอซ่อนไว้ภายใต้เสื้อผ้าตัวโคร่งและรอยยิ้มที่ฝืนทำ ในคืนที่เธอตัดสินใจหอบหัวใจที่แตกสลายหนีออกจากนรกขุมนี้ เธอไม่ได้หนีเพื่อไปตาย แต่เธอหนีเพื่อไปให้ชีวิต เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความเสียใจหลงเหลืออยู่เลย “ความรักน่ะหรือคะ? คุณจำได้ไหมว่าเคยถามฉันตอนไหน... วันที่ฉันคุกเข่าอ้อนวอนให้คุณเชื่อใจฉันว่าไม่ได้ทำเรื่องชั่วช้าที่คุณกล่าวหา หรือจะเป็นวันที่คุณไล่ฉันออกไปจากชีวิตเหมือนสุนัขข้างถนนตัวหนึ่งในวันที่ฉันกำลังต้องการที่พึ่งพิงที่สุด” รินรดายกมือขึ้นกุมหน้าท้องแบนราบของตัวเองโดยไม่รู้ตัว มันเป็นปฏิกิริยาที่สัญชาตญาณแม่สั่งการ เธอจำได้ดีถึงความหิวโหยในคืนที่นั่งรถไฟออกไปอย่างไร้จุดหมาย ความกลัวที่เกาะกุมหัวใจในฐานะแม่มือใหม่ที่ไม่มีแม้แต่สตางค์ติดตัว คิรากรชะงัก สายตาของเขาจับจ้องไปยังมือของหญิงสาวที่สั่นระริกอยู่ตรงหน้าท้อง เขาจำได้ว่าในคืนนั้นเธอดูผอมโซและอ่อนแอเพียงใด “ริน... ผมไม่รู้ว่าในตอนนั้น...” “ไม่ต้องพูดค่ะ” เธอขัดขึ้นทันควัน น้ำเสียงของเธอไม่มีความโกรธแค้น มีเพียงความเย็นชาที่น่ากลัวยิ่งกว่า “เพราะไม่ว่าคุณจะรู้หรือไม่ ความเจ็บปวดเหล่านั้นมันก็กลายเป็นแผลเป็นไปแล้ว และแผลเป็น... มันไม่มีวันหายไปเพียงเพราะคำขอโทษที่ล่าช้าเกินไปหลายปี” บรรยากาศในห้องเงียบลงจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามของคนทั้งคู่ คิรากรก้าวเข้าไปใกล้เธอหนึ่งก้าว แต่รินรดากลับถอยหลังหนีราวกับกลัวมลทิน “ผมมีสิทธิ์ที่จะรู้ไหมว่า... ตลอดสามปีที่ผ่านมา คุณไปอยู่ที่ไหน และใครกันที่เข้ามาเติมเต็มชีวิตที่ผมทำพังลงไป” รินรดาเค้นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูเย้ยหยันทั้งเขาและตัวเอง “ความลับบางอย่างก็ไม่ควรถูกเปิดเผยนะคะ โดยเฉพาะความลับที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความรักบริสุทธิ์ที่คุณไม่มีทางเข้าใจ” เธอมองผ่านไหล่ของเขาไปทางโถงทางเดินข้างหลัง ที่นั่น... ในมุมมืดของมุมรับแขก ร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยสามขวบคนหนึ่งกำลังยืนกอดตุ๊กตาหมีแน่น ดวงตากลมโตที่มีแววตาถอดแบบมาจากชายตรงหน้าอย่างไม่ผิดเพี้ยนกำลังจ้องมองมาที่พวกเขา น้องธีร์ไม่ได้พูดอะไร แต่ความสงสัยของเด็กน้อยที่เริ่มประมวลผลเรื่องราวรอบตัวทำให้รินรดาใจหายวาบ คิรากรสังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาของหญิงสาว เขาหมุนตัวกลับตามสายตาของเธอไปอย่างรวดเร็ว “นั่นใคร...” เสียงของเขาแผ่วเบาลงเหลือเพียงกระซิบ รินรดาพุ่งตัวไปขวางหน้าเขาไว้ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบ เธอไม่ยอมให้ปีศาจตนนี้ทำลายโลกของลูกชายเธอเด็ดขาด แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะเล่นตลกกับเธอ... เพราะในวินาทีนั้นเอง น้องธีร์เดินออกมาจากความมืดพร้อมกับตุ๊กตาที่หล่นจากมือ เสียงตุ๊กตาตกกระทบพื้นดังก้อง ราวกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นในหัวใจของรินรดา เด็กชายเงยหน้าขึ้นมองคิรากรด้วยท่าทีที่นิ่งสนิทก่อนจะเอ่ยคำถามที่ทำให้ลมหายใจของคิรากรขาดห้วงไปทันที “คุณลุงคนนี้... ทำไมหน้าตาเหมือนกับรูปถ่ายที่แม่ซ่อนไว้ใต้หมอนบ่อยๆ เลยล่ะครับ?” คิรากรตัวชาดิ่ง มือไม้เย็นเฉียบ ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะเมื่อเขาสบตาเด็กน้อยตรงหน้า... ดวงตาที่สะท้อนเงาของเขาชัดเจนราวกับกระจกเงาแห่งโชคชะตาที่กำลังจะพังทลายลงในวินาทีนี้ ละอองดาวเดือนเก้าหวังว่าบทนี้จะทำให้หัวใจของทุกท่านสั่นไหวและอยากติดตามเส้นทางชีวิตของน้องธีร์กับคุณแม่รินรดาต่อไปนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดานะคะ