รอยร้าวบนแผ่นกระดาษ

"เซ็นชื่อตรงนี้ค่ะ" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่ากังวานหนักแน่นท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบตัวคิรากรกลับดูจืดชืดไปถนัดตา เมื่อเทียบกับความเย็นชาที่เธอส่งผ่านทางสายตามาให้เขา คิรากรละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงเรืองแสงสีฟ้าจางๆ เขามองแผ่นกระดาษสีขาวสะอาดตาที่ถูกวางลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ด้วยท่าทีเนิบนาบ ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมองใบหน้าหญิงสาวที่เขาเคยเรียกชื่อได้เต็มปากว่า 'ภรรยา' "นี่มันเรื่องอะไรกันริน? วันนี้วันอะไรเธอยังจำไม่ได้หรือไง" ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวขยับเข้าหาเพื่อจับผิดร่องรอยความล้อเล่นที่เขามักจะคาดหวังว่าจะได้เห็นเสมอ "จำได้สิคะ... วันครบรอบแต่งงานปีที่สาม" เธอตอบพลางขยับมุมปากเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ไร้ซึ่งความสดใส "และนั่นคือเหตุผลที่ฉันเลือกวันนี้ วันที่ความอดทนของฉันมันสิ้นสุดลงพอดี" คิรากรขมวดคิ้ว ปากกาหมึกซึมในมือเขาถูกวางลงอย่างช้าๆ เขาไม่แม้แต่จะมองตัวอักษรบนกระดาษใบนั้น เพราะในหัวของเขามีเพียงตารางงานแน่นเอี๊ยดที่เพิ่งผ่านพ้นไป "ฉันยุ่ง... เธอรู้ดีว่าโครงการนี้มันสำคัญแค่ไหน อย่ามางี่เง่าเรียกร้องความสนใจในเวลาแบบนี้ได้ไหมรินดา" "เรียกร้องความสนใจ?" รินรดาทวนคำ น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความสมเพชตัวเองที่เคยรอคอยหยดน้ำจากทะเลทรายมาตลอดสามปี "คิรากรคะ... ตลอดสามปีที่คุณทิ้งฉันไว้ในบ้านหลังเดิม ปล่อยให้ฉันนั่งทานข้าวเย็นเพียงลำพังกับความเงียบ คุณเคยรู้บ้างไหมว่าคนคนหนึ่งจะตายด้านไปได้มากแค่ไหน" เธอไม่ได้ร้องไห้ ความเสียใจของเธอถูกแช่แข็งไว้จนกลายเป็นเกราะป้องกันที่แกร่งเกินกว่าที่เขาจะทำลายได้อีกต่อไป "ฉันไม่ได้ต้องการคำขอโทษ ไม่ได้ต้องการเวลาที่คุณเจียดมาให้ด้วยความจำยอม สิ่งที่ฉันต้องการคืออิสรภาพ... จากกรงทองที่ไม่มีเจ้าของอย่างคุณ" คิรากรนิ่งไปครู่ใหญ่ เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างที่สั่นคลอนความมั่นใจของเขา รินรดาในวันนี้ดูต่างออกไป เธอไม่ได้อ่อนหวานและพยายามปรับตัวเพื่อเขาเหมือนคนเดิมอีกแล้ว เธอคือเวิร์กกิ้งวูแมนที่ดูทรงพลังและเด็ดขาดจนเขารู้สึกเหมือนเป็นฝ่ายที่กำลังจะสูญเสียอำนาจควบคุม "ถ้าเธอเซ็นหย่า เธอจะไม่ได้อะไรเลยแม้แต่บาทเดียว" เขาขู่ด้วยเสียงต่ำ "ฉันไม่ต้องการสมบัติของคุณแม้แต่บาทเดียว" เธอกล่าวสวนทันควัน "ฉันต้องการแค่ลูก... และอิสระของฉันคืนมา" คิรากรชะงักไปเล็กน้อย ทว่าเขายังคงตีหน้านิ่ง "ลูก? เธอเพ้อเจ้ออะไร... เราไม่มีลูกด้วยกันสักหน่อย" รินรดาเพียงแค่คลี่ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ดูน่าขนลุกที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา เธอหันหลังเตรียมเดินออกจากห้องทำงาน แต่ก่อนจะถึงประตูเธอก็หยุดกะทันหัน "ไปถามเลขาของคุณดูสิคะ ว่าเอกสารที่ฉันฝากไว้เมื่อเช้ามีอะไรบ้าง แล้วคุณจะเข้าใจว่าทำไมรอยร้าวบนแผ่นกระดาษใบนี้ ถึงเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความพินาศที่คุณเป็นคนก่อขึ้นเอง" ประตูห้องทำงานปิดลงด้วยจังหวะที่นุ่มนวล ทว่าเสียงนั้นกลับดังสนั่นก้องอยู่ในโสตประสาทของคิรากร เขาหยิบเอกสารขึ้นมาด้วยมือที่เริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ บนหัวกระดาษตราประทับสีแดงสดระบุชื่อ 'บันทึกข้อตกลงการหย่า' สายตาของเขาไล่ลงมาตามบรรทัด ก่อนจะไปสะดุดเข้ากับรูปถ่ายใบหนึ่งที่แนบมาท้ายเล่ม มันเป็นรูปของเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบที่มีดวงตากลมโตและเค้าโครงหน้าคมเข้ม... เหมือนกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน เด็กน้อยในรูปกำลังถือดอกมะลิช่อเล็กๆ ยืนยิ้มอยู่หน้าบ้าน ในขณะที่ในมือนั้นถือตุ๊กตาหมีที่เขาเคยซื้อทิ้งไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงานเมื่อปีก่อนด้วยความลืมเลือน "ธีร์..." คิรากรพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาหวิว ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณออกจากร่างถาโถมเข้าใส่ เขาไม่เคยรู้... ไม่เคยใส่ใจจนกระทั่งตอนนี้ สิ่งที่เขาเพิกเฉยมาตลอดสามปี คือชีวิตเลือดเนื้อเชื้อไขที่เขากำลังจะผลักไสให้หลุดมือไปตลอดกาล เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้นเป็นสายเรียกเข้าจากเลขาคนสนิท "ท่านประธานครับ... มีรายงานด่วนจากโรงเรียนอนุบาลของลูกชายคุณรินรดาแจ้งว่า มีชายแปลกหน้าพยายามจะเข้าไปรับเด็ก แต่ถูกสกัดไว้ได้แล้วครับ!" คิรากรลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกที่แปรเปลี่ยนเป็นโทสะพลุ่งพล่าน เขาคว้ากุญแจรถและวิ่งออกไปจากห้องทำงานโดยไม่สนใจภาพลักษณ์นักธุรกิจผู้สุขุมอีกต่อไป ในหัวเขามีเพียงภาพเด็กน้อยที่เขาเพิ่งเห็นผ่านรูปถ่าย กับความจริงที่ว่า... เขากำลังจะสูญเสียทุกอย่างที่สำคัญที่สุดไปในวินาทีนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาและร่วมไขปริศนาชีวิตของพวกเขาไปพร้อมกันนะคะ ละอองดาวเดือนเก้าสัญญาว่าจะถ่ายทอดทุกความรู้สึกให้ถึงใจที่สุดค่ะ