คืนฝนตกที่ไม่ได้มีแค่เราสองคน

"พี่ทศ! นี่มันจะมืดเกินไปแล้วนะ ผมมองไม่เห็นอะไรเลย!" เสียงของรินดังแว่วท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุมห้องพักทั้งชั้นทันทีที่เสียงเปรี้ยงของสายฟ้าฟาดลงมาใกล้คอนโดจนไฟดับพรึ่บ รินที่กำลังยืนงงอยู่กลางห้องนั่งเล่นควานมือไปสะดุดเข้ากับขอบโต๊ะจนร้องโอดโอย "ใจเย็นครับคุณหนู จะรีบไปไหน มืดขนาดนี้เดินไปก็หัวทิ่มหรอก" เสียงทุ้มต่ำของทศดังขึ้นใกล้ๆ ทันที ตามมาด้วยแสงไฟสลัวจากหน้าจอสมาร์ทโฟนที่เขาชูขึ้นเหนือหัว "ก็มันมองไม่เห็นนี่! พี่มัวแต่หัวเราะอะไรเนี่ย รีบโทรแจ้งนิติฯ สิครับ" รินบ่นอุบพร้อมกับพยายามก้าวถอยหลัง แต่รองเท้าแตะเจ้ากรรมดันไปเกี่ยวกับพรมจนเซถลา หมับ! อ้อมแขนแข็งแรงของคนตัวสูงกว่าคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทันท่วงที กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่และกลิ่นฝนที่ติดมากับเสื้อช็อปของทศโชยมาแตะจมูกรินจนคนตัวเล็กชะงัก ลมหายใจอุ่นๆ รดลงที่ข้างขมับอย่างแผ่วเบาจนรินรู้สึกเหมือนหัวใจจะเต้นผิดจังหวะ "ระวังหน่อยครับ... หรือว่าอยากจะอยู่ในอ้อมกอดพี่นานกว่านี้กันแน่?" ทศกระซิบข้างหู น้ำเสียงกวนประสาทที่คุ้นเคยทำเอารินหน้าเห่อร้อนขึ้นมาทันทีแม้จะมองไม่เห็นอะไรเลย "ใครจะอยากอยู่ในอ้อมกอดพี่! ปล่อยนะ!" รินดิ้นขลุกขลัก แต่ทศกลับกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิม "อย่าดื้อครับ ข้างนอกฝนตกหนักขนาดนี้ นิติฯ ก็คงวุ่นวายอยู่กับระบบไฟข้างล่าง อยู่เฉยๆ ตรงนี้แหละ... ปลอดภัยดี" ทั้งคู่ยืนนิ่งอยู่ในความมืด มีเพียงเสียงฝนที่ซัดสาดกระทบกระจกหน้าต่างเป็นจังหวะ บรรยากาศเงียบงันจนรินได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นดังแข่งกับเสียงฝน ทศค่อยๆ ประคองรินไปนั่งลงบนโซฟาตัวยาว ก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะกลางเพื่อให้แสงไฟส่องสว่างพอเห็นเงาร่างของกันและกัน "ถามจริง... ไม่กลัวเหรอ? ฝนตกหนักขนาดนี้" ทศถามพลางขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนเข่าของเขาสัมผัสกับขาของริน "กลัวอะไร... ก็แค่ฝน" รินตอบเสียงอ้อมแอ้ม พยายามเบี่ยงสายตาไปทางอื่นแต่ก็หลบสายตาคมคราบที่จ้องมองมาไม่พ้น "โกหกครับ เห็นมือสั่นอยู่เนี่ย" ทศเอื้อมมือไปกุมมือรินไว้หลวมๆ สัมผัสอบอุ่นที่ส่งผ่านฝ่ามือทำเอารินขนลุกซู่ "พี่อยู่นี่แล้วครับ ไม่ต้องกลัวนะ... ต่อให้ไฟดับทั้งเมือง แต่พี่ไม่ปล่อยให้เราอยู่ในความมืดคนเดียวหรอก" คำพูดที่ดูเหมือนจะกวนประสาทแต่แฝงไปด้วยความจริงใจแบบฉบับคนปากแข็ง ทำให้กำแพงในใจของรินสั่นคลอน รินเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าผ่านแสงสลัว แววตาของทศไม่ได้ดูขี้เล่นเหมือนทุกที แต่มันมีความนัยบางอย่างที่ทำให้รินอ่านไม่ออก "พี่ทศ... ทำไมต้องดีด้วยขนาดนี้ล่ะ" "ก็เพราะ..." ทศเว้นจังหวะ เสียงของเขาเบาลงจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงฝน "เพราะเป็นคนพิเศษไงครับ" คำว่า 'คนพิเศษ' ทำเอารินพูดไม่ออก บรรยากาศที่เคยโบ๊ะบ๊ะกลับกลายเป็นความอึดอัดที่ชวนให้ใจสั่น รินกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน แต่ทันใดนั้น... เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นถี่และรัวผิดวิสัยท่ามกลางความเงียบสงัด "ทศ! มึงอยู่ข้างในใช่มั้ย เปิดประตูให้กูหน่อย เร็วๆ เลย!" เสียงของมินดังแทรกผ่านประตูเข้ามาพร้อมเสียงหอบหายใจรุนแรง "เกิดเรื่องแล้ว! อีริน! มึงอยู่กับมันใช่ไหม!" ทศขมวดคิ้วแน่นก่อนจะลุกขึ้นยืน รินรีบคว้าชายเสื้อเขาไว้ด้วยความตกใจ "มิน? ทำไมมินมาที่นี่ตอนนี้ล่ะ" ทศเดินไปเปิดประตูมินพรวดพราดเข้ามาในห้อง สภาพเสื้อผ้าเปียกโชกและสีหน้าตื่นตระหนกทำให้ทั้งคู่หน้าถอดสี "มึงสองคน... รีบหนีไป!" มินพูดพลางหอบ "มีคนเห็นพวกมึงที่นี่ แล้วตอนนี้พวกนั้นกำลังขึ้นลิฟต์มา! พี่มึง... ทศ! มึงไปทำอะไรไว้ข้างนอกนั่น!" ทศยังไม่ทันจะถามต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก ความเงียบของคืนฝนตกถูกทำลายลงด้วยแรงกระแทกจากคนกลุ่มหนึ่งที่ประชิดหน้าประตูห้อง "เปิดห้อง! กูรู้ว่าพวกมึงอยู่ข้างใน!" ทศหันกลับมามองริน สายตาที่เคยอบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันทันที เขาคว้ามือรินไว้แน่นก่อนจะดึงร่างบางให้ไปหลบหลังตู้เสื้อผ้าไม้เก่าๆ ที่มุมห้อง "ริน... ไม่ว่ายังไง ห้ามส่งเสียงเด็ดขาดจนกว่าพี่จะบอก... เข้าใจไหมครับ?" ทศกระซิบ เสียงของเขาจริงจังจนรินใจหายวาบ ก่อนที่เขาจะหันไปคว้าแจกันเซรามิกบนโต๊ะมาถือไว้แน่นแล้วเดินตรงไปที่ประตู วินาทีที่ประตูห้องถูกพังเข้ามาจนแสงไฟจากโถงทางเดินสาดส่องเข้ามา รินเห็นเงาร่างคนนับสิบยืนจังก้าอยู่ที่หน้าห้อง... และคนที่ยืนอยู่หน้าสุดคือคนที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ที่สุดในเวลานี้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับจังหวะชีวิตที่คาดเดาไม่ได้ของพวกเขานะครับ!