อย่าให้พี่รู้นะว่าแอบไปคุยกับใคร

"บอกกี่ครั้งแล้วว่าเดินตามหลังน่ะ มันอันตราย... เปลี่ยนมาเดินข้างๆ กันนี่ ถ้าสะดุดล้มหัวฟาดพื้นขึ้นมา พี่ต้องรับผิดชอบเหรอครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดนิดๆ ดังขึ้นทันทีที่ทศสาวเท้าก้าวฉับๆ มาประชิดตัวรินที่กำลังยืนงفةอยู่หน้าคณะบริหาร ท่ามกลางสายตานับสิบที่มองมาเป็นตาเดียว รินกระพริบตาปริบๆ สมองประมวลผลไม่ทันกับจู่ๆ พี่ชายข้างห้องคนกวนประสาทก็พุ่งทะยานออกมาจากพุ่มไม้ข้างตึกคณะบริหารราวกับติดสปริง "อะไรของพี่เนี่ย! ตกใจหมด! แล้วใครเดินตามหลัง ใครบอกว่าเดินตามหลัง เดินมาพร้อมกันต่างหากเล่า!" รินโวยวายหน้าตาตื่น พยายามก้าวถอยหลังหนีระยะห่างที่ถูกร่นจนแทบไม่เหลือพื้นที่หายใจ แต่ทศกลับขยับตามมาติดๆ สายตาคมกริบกวาดมองไปที่ร่างโปร่งบางของหนุ่มต่างคณะที่ยืนถือชีทเรียนอยู่ข้างๆ รินเมื่อกี้ด้วยรังสีอำมหิตแผ่ซ่าน "อ๋อ... พร้อมกันเหรอครับ เมื่อกี้เห็นหัวร่อต่อกระซิก ส่งเอกสารส่งชีทกันสนุกสนาน นึกว่าลงทะเบียนเรียนวิชา 'จีบกันยังไงให้โลกจำ' ไปแล้วซะอีก" ทศเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากที่ส่งมาไม่ได้มีความน่ารักเลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของเสือหิ้วที่กำลังมองเหยื่อในอาณาเขต "บ้าเหรอ! นั่นพี่ป้อง ปีสามบริหาร ต่างหาก! เขาแค่ช่วยอธิบายโจทย์แคลคูลัสที่อาจารย์เพิ่งสอนไปตะkiต่างหากเล่า พี่ทศนี่ประสาทกินอีกแล้วนะ!" รินเถียงเสียงแข็ง แก้มเนียนใสเริ่มขึ้นสีแดงปลั่งด้วยความโมโหปนเขินที่อีกฝ่ายแสดงออกชัดเจนเกินเบอร์ "พี่ป้อง ป้องไหน ป้องปรามความสัมพันธ์เราเหรอครับ... ถึงจะรุ่นพี่คณะเดียวกัน แต่หน้าตาจืดชืดแบบนั้น สู้พี่ที่เป็นวิศวะหน้าตาดี ดีกรีหนุ่มฮอตตึกแดงไม่ได้หรอกมั้งครับ หืม?" ทศโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนรินต้องเอนตัวหนีแทบจะหงายหลัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ จากการเดินรีบเร่ง ยิ่งทำให้ใจดวงน้อยเต้นระรัวผิดจังหวะ รินเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมทรยศเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ร่างสูงใหญ่ของทศในชุดช็อปสีเลือดหมูพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนแข็งแรงและเส้นเลือดปูดโปนตามสัญชาตญาณของผู้ชาย ยิ่งทำให้ภาพลักษณ์ความกวนประสาทเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความกดดันบางอย่างที่ทำเอาหายใจไม่ทั่วท้อง "ถอยไปเลยนะ! จะไปกินข้าว หิวแล้ว!" รินตัดบทด้วยการเดินชนไหล่หนาออกไปดื้อๆ แต่มีหรือที่คนอย่างทศจะยอม ปลายมือหนาคว้าข้อมือเล็กไว้ได้ทันก่อนที่รินจะก้าวพ้นบันไดตึก "เดี๋ยวสิครับ เดินหนีอีกแล้วนะเรา... หึงก็บอกว่าหึง ทำเป็นเฉไฉ" "ใครหึง! ใครหึงพี่! เพ้อเจ้อใหญ่แล้ว!" รินหันขวับมาหน้าแดงก่ำ เสียงแหลมสูงขึ้นกว่าเดิมเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด "ไม่ได้พูดถึงรินสักคำ ร้อนตัวทำไมล่ะครับเนี่ย หึ..." ทศหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ความหงุดหงิดเมื่อครู่มลายหายไปเกือบหมดเมื่อเห็นอาการพองขนเหมือนแมวหวงก้างของอีกฝ่าย นัยน์ตาคมพินิจมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อ ไล่สายตาลงมาที่ข้อมือบางที่เขาแกล้งบีบเบาๆ "แต่บอกไว้ก่อนนะ... อย่าให้พี่รู้นะว่าแอบไปคุยกับใครลับหลังอีก ไม่งั้นพี่จะตามไปทวงสิทธิ์ถึงหน้าห้องเชียว" "คนบ้า! ใครให้สิทธิ์พี่ไม่ทราบ!" รินสะบัดข้อมือออกจากการกุมเกาะอย่างแรงด้วยใบหน้าร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก ก่อนจะจ้ำอ้าวหนีหายเข้าไปในโรงอาหารคณะโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทศยืนมองตามแผ่นหลังบางที่เดินหนีลิ่วๆ ด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ นัยน์ตาสีเข้มฉายแววเอ็นดูกระจ่างชัด ก่อนที่โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อช็อปจะสั่นครืดคราดยาวๆ ไลน์กลุ่ม "สมาคมคนคลั่งรักแต่ปากแข็ง" เด้งข้อความรัวๆ *มิน (เพื่อนสนิทตัวแสบ): [รายงานด่วน! พี่ทศครับ แผนสเต็ปสองที่ผมบรีฟไปเมื่อเช้าเป็นไงบ้าง เห็นทรงแล้วน้องรินหน้าแดงจนเกือบระเบิดตึกคณะผมละมั้งเนี่ย ฮ่าๆๆๆ]* *ทศ:* [จัดการเรียบร้อย... แต่ไอ้เด็กต่างคณะที่มายืนยิ้มเรี่ยราดเมื่อกี้ มึงช่วยไปสืบประวัติมาให้กูที ยัยนี่ชักจะดื้อตาใสเกินไปละ ต้องปราบพยศซะหน่อย]* *มิน:* [โหดร้ายยยยย แค่รุ่นพี่มาติวหนังสือป่ะวะพี่ หวงเกินเบอร์ระวังน้องเทนะเว้ย]* *ทศ:* [ให้มันเทสิ... เดี๋ยวจับกดจูบหน้าตึกแม่งเลย]* ทศพิมพ์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าแล้วเดินตามหลังร่างเล็กไปติดๆ โดยทิ้งระยะห่างพอให้รินไม่ทันตั้งตัว แต่สายตาไม่ได้ละไปจากแผ่นดินไหวในหัวใจตัวเองเลยสักวินาทีเดียว บรรยากาศยามบ่ายในโรงอาหารคณะบริหารค่อนข้างพลุกพล่าน รินนั่งหน้าหงิกอยู่ตรงโต๊ะมุมห้องโดยมีมินที่เพิ่งปลีกตัวมาจากคณะนิติเดินถือจานข้าวเข้ามานั่งประกบข้างพอดี สีหน้าของเพื่อนสนิทตัวแสบเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นขั้นสุด "ไงมึง... หน้าบึ้งเป็นตูดหม้อทอดเลย ไปทำอีท่าไหนมาให้พี่ทศเขาตามมาคุมถึงตึกวะ เล่าดิ๊" มินเปิดฉากซักทันทีที่หย่อนก้นนั่งลง "ไม่ได้ทำอะไรเลย! พี่มันบ้า! อยู่ๆ ก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ มาพาลใส่กูเฉยเลย บอกว่ากูคุยกับคนอื่น... ประสาทชัดๆ!" รินโวยวายพร้อมกับใช้ช้อนจ้วงข้าวในจานราวกับมันเป็นหน้าของทศ "เขาก็แค่หวงมั้งมึง... ดูทรงแล้ว อาการหนักอยู่นะเนี่ย" มินหัวเราะคิกคัก ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ "ถามจริง... ตอนที่เขาดึงแขนแล้วพูดประโยค 'อย่าให้พี่รู้นะว่าแอบไปคุยกับใคร' มึงใจไม่เต้นเลยเหรอวะ ริน... สารภาพมาซะดีๆ" รินชะงัก ช้อนในมือเกือบหลุดร่วงลงพื้น ภาพใบหน้าหล่อเหลาที่โน้มเข้ามาใกล้จนลมหายใจรดรินกันเมื่อครู่แวบเข้ามาในหัว สมองขาวโพลนขึ้นมาดื้อๆ หน้าที่ร้อนอยู่แล้วกลับยิ่งเห่อร้อนลามไปถึงใบหู รินรีบหลบสายตาวับวาวของเพื่อนสนิทด้วยการก้มหน้าก้มตากินข้าวไม่พูดจา "เงียบแบบนี้... อาการหนักว่ากูอีกนะเนี่ยเพื่อนรัก" มินแซวต่อไม่หยุด "กินข้าวไปเลยมึง! พูดมากเดี๋ยวตบด้วยกระดูกไก่!" รินแหวใส่กลบเกลื่อนความเขินที่พวยพุ่งขึ้นมาจุกอก ในขณะที่สองเพื่อนซี้กำลังนั่งเถียงกันไปมาอย่างออกรส บรรยากาศรอบโต๊ะก็พลันเงียบงันลงอย่างกะทันหัน เมื่อเงาสูดโปร่งคุ้นตาของใครบางคนทาบทับลงมาบนโต๊ะอาหาร รินชะงักเงยหน้าขึ้นเตรียมจะด่าเพื่อนตัวเองที่เล่นไม่เลิก แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่แค่ลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาที่กวนประสาทที่สุดในสามโลกกำลังโน้มลงมาข้างใบหูของเขา ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงลาดไหล่ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำกระซิบเบาๆ ที่ทำเอาเลือดในกายสูบฉีดจนแทบคลั่ง "กินข้าวเสร็จยังครับ... แฟนเก่าที่คณะนิติของริน เดินมาทางนี้แล้วนะ อยากให้พี่ออกไปเคลียร์ให้ไหม... หรือจะให้พี่ประกาศความเป็นเจ้าของตรงนี้เลยดีล่ะครับ หืม?" ทศไม่ได้พูดเปล่า มือหนาวางกล่องนมจืดรสโปรดของรินลงบนโต๊ะ เสียงฮือฮาเบาๆ จากโต๊ะรอบข้างดังขึ้นทันทีเมื่อคนทั้งโรงอาหารเริ่มสังเกตเห็นการปรากฏตัวของเดือนวิศวะปี 4 ที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุและหวงเด็กบริหารคนนี้เป็นที่สุด รินเบิกตากว้าง หันขวับไปมองทางประตูโรงอาหารแล้วพบร่างสูงของ 'ภูมิ' รุ่นพี่คณะนิติที่เป็นอดีตคนคุยเก่ากำลังเดินตรงมาทางนี้จริงๆ หัวใจดวงน้อยร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม สมองตีกันยุ่งเหยิงระหว่างความตกใจกับสายตาคาดคั้นที่มองมาจากร่างสูงด้านหลัง "พี่ทศ! อย่ามาบ้าแถวนี้วนะ!" รินหันกลับมาหวาดลอยใส่คนตัวโต ทศเพียงแค่ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีเข้มวาววับด้วยประกายความหวงแหนที่ถูกเปิดเผยออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป มือหนาเอื้อมมาจับปลายคางมนให้หันกลับมาสบตาตรงๆ "พี่ไม่ได้บ้า... แต่พี่กำลังจะแสดงสิทธิ์ของพี่ให้มันรู้ซะทีว่าใครเป็นเจ้าของตัวจริง" **ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 7 นี้ด้วยหัวใจที่เต้นแรงไปพร้อมกับพี่ทศและน้องรินนะครับ หวังว่าจะสนุกและฟินไปกับความหวงแบบจัดเต็มของพี่เขานะครับ**