ไปเรียนวันแรก ก็โดนจ้องซะแล้ว

"นี่พี่จะตามผมมาถึงในคลาสเลยเหรอครับ! คณะบริหารนะไม่ใช่โรงอาหารวิศวะ จะมานั่งเก๊กหล่อหว่านเสน่ห์ใส่สาวๆ แถวนี้ไม่ได้นะครับ!" ผมกระซิบเสียงลอดไรฟัน พลางเขยิบตัวหนีร่างสูงที่ถือวิสาสะหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวข้างๆ อย่างหน้าตาเฉย ท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมคลาสหลายสิบชีวิตที่ตอนนี้แทบจะกลืนกินพี่ทศเข้าไปทั้งตัวด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสัยและ... ความกรี๊ดกร๊าด "ใครว่าพี่มาหว่านเสน่ห์" ทศตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความกวนประสาท เขายกแขนขึ้นพาดกับพนักเก้าอี้ผมราวกับจองพื้นที่ "พี่แค่มารอรับเด็กดื้อกลับหอ เดี๋ยวนี้รถรามันอันตราย พี่เป็นห่วงกลัวน้องรินจะไปโดนใครที่ไหนหลอกเอา" "หลอกเหรอ? คนที่น่ากลัวที่สุดตอนนี้ก็นั่งอยู่ข้างๆ ผมนี่แหละครับ!" ผมถลึงตาใส่ แต่พี่ทศกลับทำเพียงแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคู่คมกริบนั่นกวาดมองไปรอบห้องอย่างไม่สะทกสะท้าน ยิ่งมีเสียงซุบซิบดังขึ้นเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งดูเหมือนจะสนุกกับการได้แกล้งผมมากขึ้นเท่านั้น "ริน... มึง" มินที่นั่งอยู่แถวหน้าหันมามองผมพลางเลิกคิ้วสูง "นั่นมัน 'พี่ทศ' วิศวะปีสี่ไม่ใช่เหรอวะ? เดี๋ยวนะ... ทำไมเขาถึงมานั่งอยู่กับมึงได้เนี่ย?" "ถามเขาสิครับ ไม่ใช่ถามผม!" ผมประชดพลางกอดอกแน่น ทศหันไปยิ้มให้มินอย่างเป็นมิตร—มิตรที่คนในคณะต่างก็รู้ดีว่ามันคือยิ้มพิฆาต "สวัสดีครับคุณมิน พอดีรินเขาลืมของน่ะครับ ผมเลยต้องรีบเอามาคืน กลัวน้องจะไม่มีสมาธิเรียน" "ลืมของอะไรของพี่!" ผมโพล่งขึ้นทันควัน "ผมไม่ได้ลืมอะไรทั้งนั้น!" "ลืม..." ทศเว้นจังหวะนิดหนึ่ง เขาลดเสียงลงจนเหลือเพียงเราสองคนที่ได้ยิน "ลืมหัวใจไว้ที่ห้องพี่หรือเปล่าครับ เห็นเมื่อเช้าทำท่าทางลนลานก่อนจะวิ่งหนีออกมา" ผมหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ นี่มันกวนประสาทกันเกินไปแล้ว! พี่ทศคนนี้ไปเอาความมั่นหน้าแบบนี้มาจากไหนกันนักหนา "พี่ทศ! จะไปไหนก็ไปเลยไป!" ผมพยายามดันไหล่เขา แต่แรงมดของผมเทียบไม่ได้เลยกับคนร่างสูงที่ผ่านการออกกำลังกายมาอย่างดี เขาไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียว ซ้ำยังเอื้อมมือมาคว้าข้อมือผมไว้หลวมๆ "นั่งนิ่งๆ ครับอาจารย์กำลังมอง" เขาป้องปากกระซิบข้างหู กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยแตะเข้าที่ปลายจมูกทำให้ผมชะงักไปครู่หนึ่ง "ถ้าดื้อกว่านี้ พี่จะหอมแก้มโชว์เพื่อนในคลาสให้ดูจริงๆ ด้วยนะ ไม่เชื่อลองท้าดูได้" ผมเม้มปากแน่นจนแทบห้อเลือด ขยับตัวหนีไปชิดขอบเก้าอี้อีกฝั่งด้วยความขัดเขิน มือข้างที่ถูกกุมไว้พยายามดึงออกแต่พี่ทศก็เปลี่ยนมาเป็นสอดนิ้วเข้ามาประสานแทน นี่เขากำลังทำบ้าอะไรกลางห้องเรียนเนี่ย! ตลอดคาบเรียนที่เหลือ ผมแทบไม่ได้ยินสิ่งที่อาจารย์สอนเลยสักคำ สมาธิทั้งหมดของผมจดจ่ออยู่กับสัมผัสอุ่นๆ ที่ข้อมือ และความรู้สึกที่ว่า 'สายตา' ของพี่ทศไม่ได้มองไปที่กระดานแม้แต่นิดเดียว... เขามองแต่ผม ตั้งแต่เริ่มยันจบ กระทั่งอาจารย์ปล่อยคลาส "ไปหาอะไรกินกันดีกว่าครับ" ทศลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะดึงผมให้ลุกตาม "พี่หิวจนตาลายไปหมดแล้วเนี่ย" "พี่ไปกินกับเพื่อนพี่สิครับ ผมจะไปกินกับมิน" ผมหาทางรอดสุดท้าย "มินเขาไปเดทกับแฟนแล้วครับ" ทศชี้ไปทางมินที่ตอนนี้โบกมือลาผมอย่างรวดเร็วพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม "เนอะมิน?" "เออ... ใช่ริน ไปเถอะ พี่เขาอุตส่าห์มารอ โชคดีนะมึง!" มินหายลับไปจากห้องอย่างรวดเร็วเหมือนจงใจทิ้งผมไว้ในกำมือของ 'พี่ข้างห้อง' ตัวร้าย ผมเดินตามเขาออกมาที่ลานคณะด้วยความรู้สึกมึนงง พี่ทศยังคงกุมมือผมไว้หลวมๆ ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่มองตามจนแทบจะกลายเป็นจุดสนใจของทั้งคณะบริหาร "ปล่อยได้แล้วครับ คนมองเต็มเลย" ผมกระซิบ ทศหยุดเดินกะทันหันก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับผม แววตาที่เคยขี้เล่นและกวนประสาทหายไป เปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งจนผมใจสั่นไหว เขาโน้มตัวลงมาจนหน้าผากเราแทบจะชนกัน "มองก็มองไปสิครับ" เขากระซิบเสียงพร่า "ให้เขารู้ไปเลยว่ารินน่ะ... มีคนจองแล้ว" ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบโต้ เสียงแจ้งเตือนแชทดังขึ้นในกระเป๋ากางเกงของผม พี่ทศชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะละสายตาไปมองมือถือที่ผมเพิ่งหยิบขึ้นมาดู หน้าจอโชว์ข้อความจากคนแปลกหน้า: *'เห็นพี่ทศเขาจ้องรินมานานแล้วนะ... ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี อย่าเผลอใจให้เขาง่ายๆ เพราะพี่เขาน่ะ... จริงๆ แล้วมีบางอย่างที่กำลังปิดบังรินอยู่'* ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่พี่ทศขมวดคิ้วแน่นและพยายามชะโงกหน้ามามองหน้าจอ "นั่นแชทจากใคร?" น้ำเสียงของเขากลับมาเคร่งขรึมและเย็นเยียบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ผมเงยหน้ามองเขา ใจเต้นแรงด้วยความสับสนและหวาดหวั่น... หรือว่าคำเตือนนี้จะเป็นเรื่องจริง? ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมรอยเลื่อนไหวของความรู้สึกไปพร้อมกับพี่ทศและน้องรินในตอนนี้ด้วยนะครับ ครับ