ความลับที่ซ่อนอยู่ในแชท

"พี่ทศ! ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามแอบเอาขนมมาไว้ในห้องผมตอนผมหลับ! นี่ห้องนะ ไม่ใช่ถังขยะส่วนตัวของพี่!" เสียงรินแผดลั่นห้องพักทันทีที่ผมก้าวเข้าไปวางกล่องโดนัทเจ้าดังไว้บนโต๊ะทำงานของเขา เจ้าตัวแสบดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้หมุน ผมกอดอกพิงขอบประตูพลางยักไหล่กวนประสาทตามสไตล์ "พูดจาหมาไม่รับประทานนะเราน่ะ กะจะเอามาวางไว้ให้กินมื้อเช้า กลายเป็นถังขยะซะงั้น" ผมแค่นยิ้ม ร่างสูงในชุดเสื้อช็อปที่พับแขนขึ้นจนเห็นเส้นเลือดที่แขนเดินเข้าไปใกล้โต๊ะ รินเบะปากใส่แต่ก็ไม่ได้ขยับหนี "ขอบคุณนะ แต่ไม่ต้องทำบ่อย พี่ไปดูแลแฟนพี่เถอะ อย่ามาเสียเวลาที่ห้องผมเลย" รินพึมพำประโยคหลังเบาลง ผมชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก ความรู้สึกบางอย่างเต้นตุบอยู่ในอก "หึงเหรอ?" "หึงบ้านพี่สิ! ใครเขาจะไปหึงพี่กัน" รินหน้าแดงแปร๊ดก่อนจะหันไปคว้าแก้วน้ำดื่มแก้เก้อ ท่าทางเลิ่กลั่กนั่นมันน่าแกล้งจนผมอดใจไม่ไหว บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศเบาๆ ผมมองคนตรงหน้าที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาไถหน้าจอโทรศัพท์ ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตากัน ทั้งที่เมื่อกี้ยังทำท่าจะกินหัวผมอยู่เลย ตึ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความในแชทกลุ่มดังขึ้น แต่ที่หน้าจอมือถือของรินกลับเด้งข้อความส่วนตัวจาก 'พี่ทศ' ขึ้นมา รินขมวดคิ้วสงสัยก่อนจะกดเข้าไปอ่าน ผมในฐานะเจ้าของมือถือที่เพิ่งกดส่งข้อความไปเมื่อครู่... ก็เพิ่งตระหนักได้ว่าผมกดผิดห้อง! ผมตั้งใจจะส่งหาไอ้มิน ไอ้เพื่อนตัวดีที่คอยยุให้ผมบอกความรู้สึก แต่ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันกดชื่อ 'ริน' ที่อยู่บนสุดแทน *ข้อความที่ผมส่งไป:* **"กูไม่ไหวแล้วว่ะมิน กูชอบมันจริงๆ ไม่ใช่แค่แกล้งแล้วนะ เวลามันทำหน้าดื้อใส่ใจกูจะขาดให้ได้"** เหงื่อกาฬผมเริ่มผุดขึ้นตามไรผม หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองชุด ผมรีบกดค้างที่ข้อความนั้นแล้วกด 'ลบสำหรับทุกคน' อย่างรวดเร็ว! จังหวะที่หัวใจผมแทบหยุดเต้น รินก็เงยหน้าขึ้นมาพอดี ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองมาที่ผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก รินกระพริบตาถี่ๆ ก่อนจะยิ้มออกมา... เป็นรอยยิ้มที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "พี่ทศ... เมื่อกี้พี่จะพิมพ์อะไรนะ?" รินถามเสียงเรียบ "เปล่า... ไม่มีอะไร ผมแค่ส่งผิดห้องน่ะ ลบไปแล้ว ไม่ต้องสนใจหรอก" ผมตอบเสียงอ้อมแอ้ม พยายามคุมสติไม่ให้หลุดพิรุธ แต่รินกลับเดินตรงเข้ามาหาผม ระยะห่างที่เหลือเพียงไม่กี่คืบทำให้ผมได้กลิ่นสบู่อ่อนๆ จากตัวน้อง "อ๋อ... ลบไปแล้วเหรอครับ?" รินแกล้งทำเป็นมองที่หน้าจอตัวเอง "เมื่อกี้มันเด้งขึ้นมาแวบเดียวเอง ผมอ่านไม่ทันหรอก พี่พิมพ์อะไรเหรอ?" รินทำหน้าซื่อ... แต่น้ำเสียงที่ดูนิ่งเกินไปนั่นทำให้ผมใจคอไม่ดีเลย "ไม่มีอะไรจริงๆ แค่เรื่องเรียนน่ะ" ผมโกหกคำโต "อื้อ... งั้นเหรอครับ" รินพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตามเดิม ทิ้งให้ผมยืนเคว้งอยู่กลางห้อง ความเงียบงันเริ่มปกคลุมจนน่าอึดอัด ผมตัดสินใจหมุนตัวจะเดินออกจากห้องเพราะกลัวจะหลุดพูดอะไรออกไปมากกว่านี้ "พี่ทศ" "ว่า?" ผมหันกลับไป รินไม่ยอมเงยหน้ามองผม นิ้วเรียวสวยยังคงรัวลงบนหน้าจอโทรศัพท์อย่างเร็ว ก่อนจะกดล็อกหน้าจอแล้ววางลงบนโต๊ะเสียงดัง 'ปัง!' "ความลับน่ะ... ถ้าซ่อนไม่เนียน ระวังจะโดนจับได้นะครับ" รินเงยหน้าขึ้นสบตาผม แววตาคมกริบที่ซ่อนอยู่ในใบหน้าใสซื่อนั้นทำให้ผมชะงักไปชั่วขณะ ริมฝีปากบางยกยิ้มร้ายกาจที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "และเผื่อพี่ไม่รู้... แคปหน้าจอไว้ทันตั้งแต่วินาทีแรกที่มันเด้งขึ้นมาแล้วครับ" ลมหายใจผมแทบสะดุด รินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดดูอะไรบางอย่าง ก่อนจะชูหน้าจอให้ผมเห็น... ภาพหลักฐานที่ผมเพิ่งกดลบไปถูกแคปไว้เรียบร้อยแล้ว! "ทีนี้... จะสารภาพมาดีๆ หรือจะให้ผมเอาไปประจานในแชทกลุ่มดีครับ... คุณพี่ข้างห้อง?" ความรู้สึกเหมือนถูกต้อนเข้ามุมห้องอย่างจัง ไม่ใช่แค่น้องเขาไม่โกรธ แต่ดูเหมือนสถานการณ์ตอนนี้... ผมกำลังจะเป็นฝ่ายโดน 'แกล้ง' คืนเสียแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 11 นี้ด้วยรอยยิ้มและหัวใจที่เต้นแรงไปพร้อมกับความลับที่ถูกเปิดเผยนะครับ!